Ang Esmiringhoy Therapist Ko'y Isang Antipatikong Bilyonaryo

“Pastilan, ang init! Kailangan ko na talaga ’to.”

Kinandado ko agad ang p***o ng office ko. Pinatay ang ilaw sa labas, iniwan lang ang soft glow ng desk lamp. Binuksan ko ang AC sa full blast pero pakiramdam ko parang nagliliyab pa rin ang buong katawan ko. Mainit. Sobrang mainit. Hindi lang sa temperature. Sa loob ko. Sa gitna ng mga hita ko. Yung esmiringhoy addiction ko ulit. Yung damn trigger na hindi ko mapigilan kapag stress sa trabaho at kapag walang lalaking makakapag pamper sa kailangan ko.

Umupo ako sa executive chair. Hinila ang drawer. Kinuha ang favorite toy ko...yung smooth, curved na vibrator na laging handa. I turned it on. Mabilis. Walang oras para mag-pretend na okay ako.

“Ahhh… pastilan, oo…”

Ipinasok ko. Mabagal muna. Naramdaman ko agad yung pressure. Yung fill. Yung relief na matagal kong hinihintay. Pinataas ang intensity. Nagsimula akong kumilos. Pataas, pababa. Mabilis. Mas mabilis.

“Ohhh… ahhh… yes… doon… doon…”

Yumuko ako. Isang kamay sa mesa, habang ang isa pa rin ang nakahawak sa toy. Nanginginig ang hita ko. Nagsisimula na yung heat na umaakyat mula sa puson pataas sa dibdib. Hindi ko mapigilan ang ungol. Hindi ko mapigilan ang “oh yeah” na lumalabas sa bibig ko nang paulit-ulit.

“Ohhh pastilan talaga… ahhh… mas malakas… please…”

Pinabilis ko pa. Yung chair ko medyo umugong sa carpet. Hindi ko alintana. Sarado ang p***o. Walang makakarinig. Ito lang ang oras ko. Ito lang ang paraan para mairaos ko yung addiction na ito nang hindi ako mababaliw sa gitna ng meeting later.

“Ahhh… ohhh… puta… yes… yes… oh yeah…”

Dumating yung peak. Malakas. Nanginginig ang buong katawan ko. Hinigpitan ko ang hawak sa mesa. Pinigilan ang malakas na sigaw. Naiwan lang ang mabilis na hininga at yung “ohhh pastilan” na mahina.

Pinilit kong pakalmahin ang aking sarili. Bumaba yung intensity. Hinila ko ang toy. Nilinis agad. Isinara at nilock ang drawer. Tumayo ako. Nanginginig pa ang tuhod pero kinontrol ko. Inayos ko ang blouse. Inayos ang pencil skirt. Tiningnan ang sarili sa mirror sa likod ng p***o.

Matalas ang tingin ko. Nerdy glasses on na medyo naka-tilt. Ang buhok ko na nakatali nang mahigpit. I fixed my composure. Mukhang normal. Mukhang professional. Mukhang Xiana Corpuz na Marketing Manager ng Valderama Car Enterprises. Hindi yung babaeng kakahulog lang ng self-control dahil sa damn addiction.

Lumabas ako. Firm ang lakad. Nerdy. Parang walang nangyari.

Sa hallway, may mga staff na nagmamadali. Ngumiti ako nang maikli.

“Good Morning.” Maikli lang. Hindi ako mahilig magpakita ng softness. Lalo na sa mga lalaki. Lahat sila. Pare-pareho. Mga manloloko. Mga may hidden agenda. Mga handang sirain ka kapag nakuha na nila ang kailangan nila.

Ako si Xiana Corpuz. Twenty-eight. Top performer sa marketing team. Yung babaeng kayang i-push ang sales target nang hindi kailangan ng sugar daddy o special favor. Yung babaeng may trust issues na kasing-taas ng building na ito. Dahil sa unang ex ko. Dahil sa lahat ng lalaking sumubok buwagin ang pader ko. Ngayon, ang priority ko trabaho lang. Success lang. At yung secret sessions sa office kapag kailangan.

Dumating ako sa main conference area. May meeting. Performance review. Si Ma'am Marieta Valderama mismo ang magle-lead. Yung may pagka-aristokratang ina ng boss ko. She is the acting CEO of the company. Yung babaeng may mataas na pamantayan at mas mataas pang expectations.

Pumasok ako. Nakaupo na sila. Si Marieta sa head of the table. Naka-Gray blazer. Perfect hair na may matigas ang mukha.

“Corpuz. Nandito ka na. Maganda. Upo.”

Umupo ako. Binuksan ang laptop. Ready.

Nagsimula siya. “Tingnan ninyo ang metrics. Last quarter, ang marketing campaigns ay tumaas ng twelve percent. Pero hindi sapat. Gusto ko ng fifteen minimum para sa bagong model launch. Ano ang plano mo, Corpuz?”

“May detailed proposal ako, Ma’am. Targeted digital ads plus exclusive dealership events sa key provinces. Focus sa younger demographic. Dapat Data-driven. Nakita ko na yung conversion rates…”

Habang nagsasalita ako, pumasok siya.

Jonathan Valderama.

Yung anak. Yung bilyonaryong heir. Siya ang appointed CEO but he is not working fullltime sa company.Yung lalaking akala ng lahat ay spoiled brat na naka-suit lang dahil sa apelyido. Matangkad. Dark hair. Matangos ang ilong. Yung ngiti na parang alam niya na lahat ng tao sa room ay inferior.

Pumasok siya nang walang knock. Direct sa table. Umupo sa tabi ng nanay niya.

“Sorry, late. Meeting overran.” Yung boses. Deep. Confident. Mayabang.

Tumingin siya sa akin. Direct. Parang sinusuri.

“Corpuz, tama ba? Yung marketing girl na laging may numbers.”

Hindi ako ngumiti. “Marketing Manager. At oo, may numbers ako. Hindi lang ‘girl’.”

Tumawa siya. Maikli. Arrogant. “Feisty. Gusto ko. Pero let’s see if yung numbers mo ay kayang tumugma sa expectations ng mom ko.”

Nagsalita si Marieta. “Jonathan, huwag mong abalahin. Let her present.”

Ipinagpatuloy ko. Explained the strategy. Point by point. Clear. Sharp. Walang hesitation. Kahit yung katawan ko ay medyo sensitive pa mula sa kanina. Kahit yung memory ng “ohhh” at “ahhh” ay nasa side pa ng utak ko.

Si Jonathan. Nakatingin. Hindi sa slides. Sa akin. Parang may tinatago siyang amusement.

Pagkatapos ng presentation, nagsalita si Marieta. “Impressive. Pero kailangan pa ng adjustment sa provincial launch. Jonathan, ikaw ang mag-o-oversee ng trip next week. Corpuz, ikaw ang lead sa ground.”

Tumingin ulit si Jonathan sa akin. Yung ngiti niya. May yabang pa rin. “Looks like we’ll be working closely, Manager. Hope you can handle the pressure.”

Naramdaman ko yung irritation. Yung pagkamuhi. Yung classic spoiled brat energy. Yung lalaking akala niya lahat ay madaling makuha dahil sa pera at apelyido.

Tumayo ako. Tinipon ang laptop. “I always handle pressure, Mr. Valderama. Unlike some people who just inherit it.”

May ilang staff na nagtawanan nang mahina. Si Marieta. Walang expression. Pero may subtle nod.

Si Jonathan. Tumayo rin. Mas malapit. Yung boses niya, mas mababa. “Careful, Corpuz. Yung bibig mo… baka magdulot pa ng problema later.Magsisi ka.”

Tumingin ako sa kanya. Direct. Walang takot. “Ang problema ko lang ngayon ay yung metrics. Hindi yung ego mo.”

Lumayo ako. Naglakad ng firm. Nerdy pa rin. Pero sa loob, yung stress ay bumabalik. Yung addiction trigger. Yung init. At yung bagong annoyance na si Jonathan Valderama.

Sa hallway, narinig ko ang boses niya mula sa likod. Malakas. Clear. Direkta sa akin.

“Xiana… huwag kang magmadaling umalis. May ipapakita pa ako sa’yo later. Something that might make that sharp mouth of yours finally shut up.”