로그인Dorryn's Point of ViewDamn! Kanina pa ako naglalakad nang naglalakad.Pakiramdam ko ay ilang oras na ang lumipas mula nang magsimula akong hanapin si Nando, pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong nakikitang kahit anino niya. Sa bawat pasilyong nadadaanan ko, sa bawat hagdanang inaakyat at binababaan ko, iisa lang ang nasa isip ko.Nasaan na kaya siya?Napailing ako habang nagpapatuloy sa paglalakad.Ang laki ba naman ng school na ito. Pakiramdam ko kahit buong araw akong maglibot ay hindi ko pa rin ito makakayang ikutin nang buo. Kung hindi lang talaga mahalaga ang paghahanap ko kay Nando ay matagal na akong tumigil.Habang naglalakad ay unti unting nanunuyo ang lalamunan ko.Dahil doon ay napadpad ako sa canteen.Tahimik ang buong lugar.Walang mga estudyanteng nagkukumpulan sa mga mesa. Wala ring mga ingay ng tawanan at kwentuhan na karaniwang maririnig sa isang canteen. Ang tanging maririnig lamang ay ang mahinang ugong ng mga refrigerator at ang mahinang paglangitngit ng mga u
3rd Person's Point of ViewNananatili pa ring walang anumang signal sa loob ng buong campus. Para bang isang malaking kulungan ang lugar na iyon na tuluyang nahiwalay sa labas ng mundo. Ang mga cellphone ay walang silbi at kahit anong pagtatangka ng ilan na makakonekta sa kahit anong network ay nauuwi lamang sa pagkadismaya.Sa gitna ng kaguluhan at takot ay may iilan pang survivors na nananatiling buhay sa loob ng campus. Ang ilan sa kanila ay nagtatago sa mga madidilim na silid, habang ang iba naman ay nakapuwesto sa mga lugar na hindi madaling makita ng mga armadong kalaban.Subalit kahit gaano pa sila kahusay bilang mga fighters ay hindi pa rin sila ligtas sa epekto ng lason.Sanay silang humawak ng armas.Sanay silang makipaglaban.Sanay silang magtamo ng sugat.Ngunit hindi sila sanay sa ganitong uri ng pag-atake.Isa itong tahimik na pamamaraan ng pagpapabagsak sa kanila.Habang lumilipas ang bawat minuto ay lalo lamang silang nanghihina. Ang iba ay halos hindi na makatayo nang
3rd Person's Point of ViewSa kaibuturan ng isipan ni Joseph, iisa lamang ang malinaw na layunin na patuloy na umiikot at kumakain sa bawat sulok ng kanyang kamalayan. Gagawin niya ang lahat, kahit gaano pa ito kahirap o kapanganib, makuha lamang si Dorryn mula sa kamay ng mafia boss na iyon.Hindi niya matanggap ang nangyari noong gabing dapat sana ay naging masaya at espesyal para sa kanya. Sa mismong gabi ng kanyang kaarawan, walang habas siyang sinalakay ni Nando. Isang pangyayaring nag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang pride at pagkatao.Para kay Joseph, hindi lamang iyon simpleng pag-atake.Isa iyong matinding insulto.Isa iyong hamon.Isa iyong sampal sa kanyang reputasyon bilang isa sa mga pinakamahusay na killer na kinatatakutan ng marami.Sanay siyang siya ang nagtatakda ng takbo ng laban. Sanay siyang siya ang humahawak ng kontrol sa bawat sitwasyon. Ngunit sa pagkakataong iyon, pakiramdam niya ay nabawasan ang kanyang halaga at dignidad.At iyon ang bagay na hindi niya k
Dorryn's Point of View"Itali muna siya at huwag ninyong iwawala ang paningin ninyo sa kanya."Agad namang tumalima ang mga armadong lalaki sa utos na iyon. Walang pag aalinlangan nilang kinaladkad si Leander papunta sa isang matigas na upuan sa gitna ng gym. Halos kumalabog ang sahig sa bawat hakbang nila habang hinihila ang walang malay na lalaki.Mabilis nilang itinali ang kaniyang mga kamay at paa gamit ang makakapal na lubid. Tiniyak nilang wala siyang kahit katiting na pagkakataong makawala sa pagkakagapos.Napalunok ako habang pinagmamasdan ang eksenang iyon.Mabigat ang pakiramdam ko.Unti unti kong ibinaling ang tingin ko sa paligid at mas lalo lamang akong nabahala sa nakita ko. Nasa mahigit dalawampung armadong lalaki ang naroon sa loob ng gym. Ang iba ay nagbabantay sa mga estudyante at guro habang ang ilan naman ay nakapuwesto malapit sa mga pintuan at bintana.May mga lalaki ring papasok at palabas ng gusali.Mukhang patuloy nilang hinahanap ang mga estudyanteng nakataka
Dorryn's Point of ViewMabilis akong napatago sa pinakamadilim na bahagi ng gym nang maramdaman kong may kung anong hindi magandang mangyayari. Humahampas sa dibdib ko ang mabilis na tibok ng puso ko habang pilit kong pinapakalma ang sarili. Sa gitna ng katahimikan ng paligid ay tanging mahihinang yabag lamang ang naririnig ko.Hindi ko alam kung nakita ba ako ng mga lalaking naroon.Nanatili akong hindi gumagalaw habang nakadikit ang likod ko sa malamig na pader. Kahit ang pinakamaliit na galaw ay maaaring magbunyag ng presensya ko. Isang pagkakamali lang at maaari akong mahuli.Maya maya ay napansin kong dahan dahang lumalapit ang isa sa mga armadong lalaki. Hawak nito ang baril habang mapanuring sinusuri ang paligid.Mukhang may narinig siya.O baka naman ay may kutob siyang may ibang tao sa lugar.Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.Napatingin ako sa gilid at doon ko nakita ang isang pusang naglalakad. Kalma lamang itong gumagalaw na para bang walang nangyayaring kaguluhan sa pal
3rd Person's Point of ViewBiglang sumiklab ang kaguluhan sa loob ng paaralan nang sabay sabay na pumasok ang limang malalaking sasakyan sa pangunahing gate. Umalingawngaw ang malalakas na tunog ng kanilang mga makina sa buong paligid, tila nagdadala ng masamang balita na matagal nang nakatago sa anino.Mabilis na bumukas ang mga pinto ng mga sasakyan at bumaba mula roon ang mga armadong lalaki na nakasuot ng maitim na kasuotan. Ang kanilang mga mukha ay seryoso at walang bakas ng awa habang mabilis nilang sinakop ang iba't ibang bahagi ng campus.Ang malamig na hangin ay tila lalong lumamig nang marinig ang malakas na sigaw ng kanilang lider."Gather all the students and bring them to the gym!"Kaagad na tumango ang mga tauhan nito bilang pagsunod sa utos. Para silang mga makinang kumikilos nang walang pag aalinlangan habang isa isa nilang pinasok ang bawat silid aralan.Sa loob ng mga classroom ay wala nang gaanong pagtutol na naganap.Isa isa nilang kinuha ang mga estudyanteng wala
Dorryn’s Point of ViewHindi ko alam pero kanina pa hindi mapakali ang isipan ko. Parang may maliit na tinik na nakabaon sa dibdib ko at hindi ko maalis. Sino ba naman kasi ang babaeng ’yun?Paulit ulit sa isip ko ang pangalan na nakita ko sa screen ng cellphone niya. Hindi ko man nabasa nang buo,
Dorryn's Point of View*Hindi ko namalayan na halos maubos ko ang lahat ng desserts na nakahilera sa mesa. Mula sa malalambot na macarons na parang ulap sa tamis, hanggang sa makinis na tsokolateng cake na tila natutunaw sa bawat dampi ng dila ko, isa isa ko silang nilasap na parang wala akong pak
Dorryn's Point of ViewNapalunok pa rin ako nang maramdaman ko ang matalim at mapanuring mga titig ni Eduardo na tila sinusuyod ang bawat bahagi ng aking mukha, para bang hinahalungkat niya ang mga alaala na matagal nang ibinaon sa limot. Parang may malamig na hangin na dumaan sa aking batok, dahi
Dorryn’s Point of ViewNakarating na kami sa party at napanganga ako habang dahan dahan kong iniikot ang paningin ko sa buong reception hall. Para akong napunta sa ibang mundo dahil sa sobrang ganda ng lugar. Ang kisame ay puno ng kristal na ilaw na kumikislap sa bawat galaw ng mga bisita.Ang sa







