MasukMiles' Point of View*FlashbackMadilim ang eskinita nang gabing iyon.Halos walang ilaw mula sa mga poste, at tanging ilang maliliit na ilaw mula sa mga tindahan ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa paligid.Pauwi na sana ako noon.May hawak akong bote ng coke na nabili ko sa malapit na tindahan, habang ang cap ko ay bahagyang nakababa sa noo.Hindi naman ako nagmamadali. Gusto ko lamang makauwi agad dahil pagod na ako.Ngunit bago pa man ako tuluyang makalabas sa eskinita, may napansin akong mga anino sa unahan.May isang lalaki na nakahandusay sa sahig.At may limang lalaki na nakapalibot sa kanya.Napahinto ako.Hindi ko agad maunawaan kung ano ang nangyayari, ngunit nang makita kong may isang lalaking nakatutok ng baril sa ulo ng nasa lupa, biglang naging malinaw ang lahat.May gustong pumatay."Mamamatay ka na, Casiano!"Malamig ang boses ng lalaking may hawak ng baril.Nakita kong bahagyang gumalaw ang lalaking nasa lupa, ngunit tila wala na siyang lakas para tumayo.Hindi ko
Miles' Point of ViewAraw na naman para sa work.Hindi pa rin bumabalik ang klase namin dahil sa incident na nangyari noong isang araw. Hanggang ngayon ay pinag-uusapan pa rin ng mga tao ang nangyari sa eskwelahan, at halos lahat ng balita ay may kaugnayan sa shooting na naganap doon.May mga estudyanteng hindi pa rin makabalik sa normal nilang buhay dahil sa takot. May mga magulang na patuloy na nag-aalala para sa kanilang mga anak. At may mga pulis na walang sawang naghahanap sa taong responsable sa lahat ng iyon.Ako.Ayon sa balita, patuloy pa rin nila akong hinahanap. May mga larawan na rin akong kumakalat sa ilang news report, ngunit hindi naman malinaw ang mga iyon. Wala silang sapat na ebidensya para tuluyang matukoy kung sino ang taong nasa likod ng insidente.At hindi rin nila iyon madaling makukuha.Dahil bago pa man tuluyang makapagsimula ang imbestigasyon, may kasamahan na akong gumagawa ng paraan para maging malinis ang lahat.Si Alexander.Hindi ko alam kung paano niya
3rd Person's Point of ViewLumipas ang ilang sandali habang nananatiling magkayakap ang mag ina.Sa maliit na silid, tila huminto ang oras.Walang ibang mahalaga kay Chael kundi ang makita ang kanyang ina na muling ngumiti. Hindi niya lubos na nauunawaan kung gaano kalalim ang sugat na iniwan ng pagkawala ng kanyang kakambal, ngunit naiintindihan niya ang isang bagay.Masakit para kay Mommy ang mawalan ng kanyang anak.Kaya kahit limang taong gulang pa lamang siya, gusto niyang maging sandalan nito.Gusto niyang maging dahilan ng ngiti nito.At higit sa lahat, gusto niyang tuparin ang sinabi niya.Hahanapin niya ang kanyang twin sister.Dahan dahan siyang humiwalay sa pagkakayakap kay Dorryn at tinitigan ang mukha nito."Mommy.""Hmm?""Do you miss her?"Natigilan si Dorryn.Saglit siyang hindi nakasagot.Sa simpleng tanong ng kanyang anak ay tila mu
3rd Person's Point of View*Flashback..."Mommy."Mahinang tawag ni Chael sa kanyang ina.Limang taong gulang pa lamang siya noon.Maliit pa ang katawan nito at inosente pa ang mga mata, ngunit napapansin na niya ang lungkot na matagal nang nakaukit sa mukha ng kanyang ina.Nakatulala lamang si Dorryn habang nakatingin sa malayo.Parang hindi niya naririnig ang paligid.Parang ang kanyang isip ay nasa ibang lugar.Maingat na lumapit si Chael sa kanyang ina."Mommmy..."Muli niya itong tinawag.Ngunit ilang segundo muna bago napansin ni Dorryn ang presensya ng anak.Tumingin siya kay Chael at pilit na ngumiti."Oh, my baby."Bahagya niyang binuka ang kanyang mga braso."Kanina ka pa diyan?"Tumango si Chael.Agad naman siyang binuhat ni Dorryn.Ngunit kahit nakangiti siya, hindi maitago ng kanyang mga mata ang kalungkutan.Napansin iyon ni Chael.Sa murang edad nito, alam niyang may mali sa kanyang ina.Hindi man niya lubos na naiintindihan ang lahat, ramdam niya ang bigat na dala nito
3rd Person's Point of ViewTahimik na nakatayo si Dorryn sa loob ng isang silid na matagal nang may espesyal na lugar sa kanyang puso.Sa kanyang mga kamay ay hawak niya ang isang maliit na damit pambabae para sa isang baby. Napakaliit nito, tila sapat lamang upang isuot sa isang sanggol na ilang buwan pa lamang. Simple lamang ang disenyo nito, ngunit para kay Dorryn, higit pa sa isang ordinaryong damit ang hawak niya.Para itong isang alaala.Isang alaala ng anak na hindi niya nakasama nang matagal.Nandidito siya ngayon sa silid ng babaeng anak niya, ang kambal na kapatid sana ni Chael. Isang anak na babae na matagal nang nawala sa kanilang buhay, ngunit hindi kailanman nawala sa puso ni Dorryn.Lumipas na ang ilang taon mula nang mangyari ang lahat.Gayunpaman, para kay Dorryn, parang kahapon lamang nangyari ang lahat.Minsan, sapat na ang isang maliit na bagay upang muling bumalik ang isang alaala na pilit niyang ikinukubli sa pinakadulong bahagi ng kanyang isipan.At ngayon, ang
3rd Person's Point of ViewPatuloy lamang siya sa pag-aayos ng mga pagkain habang mas lalong nagiging masaya ang celebration.Sa bawat sulok ng restaurant ay maririnig ang masasayang tawanan ng mga bisita.May mga kumakain.May mga nagkukuwentuhan.May ilan namang abala sa pagkuha ng litrato kasama ang bagong kasal.Tahimik lamang siyang nagtatrabaho.Paminsan minsan ay napapatingin siya sa paligid upang masigurong walang nangangailangan ng tulong.Hanggang sa napatingin siya sa unahan.May isang lalaki roon.Hindi niya maipaliwanag kung bakit agad niyang napansin ito.Hindi naman ito gumagawa ng anumang kakaiba.Tahimik lamang itong nakatayo.Ngunit may kakaiba sa presensya nito.Parang pamilyar.Parang nakita na niya ito noon.Bahagya siyang napakunot ng noo.“Saan ko nga ba siya nakita?”Hindi niya mahanap ang sagot.Habang iniisip niya iyon, hindi niya namalayan na unti unti nang lumalapit sa kanya ang lalaki.Nang tuluyang huminto ito sa harap niya, saka lamang siya napatingin na







