Mag-log inDorryn's Point of ViewUnti-unting bumalik ang aking ulirat.Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang bigat ng aking katawan.Parang wala akong lakas kahit na gumalaw lamang ng isang daliri.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata.Puting kisame.Malamig na hangin.At ang mahinang tunog ng mga kagamitang medikal na nakapaligid sa akin.Nasaan ako?Ilang segundo akong nakatitig lamang sa kisame habang pilit na inaalala ang mga nangyari.Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.Ang sakit.Ang pagpunta namin sa hospital.Ang mga midwife.At si Nando."Baby..."Mahina kong sambit.Agad kong sinubukang bumangon ngunit napahinto ako nang maramdaman ko ang panghihina ng katawan ko."Wife!"Isang pamilyar na boses ang narinig ko.Napalingon ako.Nando.Nakatayo siya sa tabi ng aking kama.
3rd Person's Point of ViewIlang sandali matapos maisilang ang kambal, naging magulo ang loob ng delivery room.Hindi dahil sa saya.Kundi dahil sa isang hindi inaasahang pangyayari.Ang babaeng sanggol ay hindi humihinga.Agad na kumilos ang mga medical staff.Pinagtutulungan nilang iligtas ang maliit na sanggol habang si Nando ay nakatayo sa hindi kalayuang bahagi ng silid.Hindi niya maunawaan kung ano ang nangyayari.Kanina lamang ay narinig niyang kambal ang kanilang mga anak.Isang lalaki.At isang babae.Ngunit ngayon, may kakaiba sa paligid."What the f*ck happened!"Galit at takot ang parehong mababakas sa boses ni Nando.Agad siyang nilapitan ng isang medical staff."We will do everything para ma-revive ang baby ninyo po, sir. Please, stay calm po."Stay calm.Paano siya kakalma?Sariling anak niya ang nasa harapa
Dorryn's Point of View"NANDO!"Buong lakas kong sigaw sa pangalan ng asawa ko habang halos manginig ang buong boses ko sa takot at sakit.Hindi ko alam kung nasaan siya sa napakalaking mansion na ito. Ang alam ko lang, kailangan ko siyang makita ngayon.Kailangan ko siya.Sana marinig niya ang sigaw ko kahit saan man siya inilagay ng kapalaran sa loob ng mansion na ito."Damn!"Napahawak ako sa tiyan ko nang muling dumaluyong ang isang matinding sakit. Napapikit ako at napakapit nang mahigpit sa kumot habang pilit na kinokontrol ang paghinga ko.Hindi na ito simpleng pananakit ng tiyan.Mukhang ito na talaga.Labor.Yes, nagla labor na ako.At hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.Ang tanging nararamdaman ko ngayon ay isang matinding sakit na halos hindi ko na kayang tiisin. Para itong ilang beses na pinagsamang sakit ng dysmenorrhea na walang tigil na bumabalik sa katawan ko.Hindi na ako makatayo nang maayos sa higaan.Hindi ko rin alam kung paano ako makakarating sa hosp
Dorryn's Point of ViewTumayo ako mula sa upuan habang maingat na inaalalayan ako ni Nando.Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakatingin sa kanya."Parang sobra ka nang nag-iingat sa akin.""Because you need to be careful.""Dong, hindi naman ako gawa sa salamin.""I know.""Then stop treating me like one."Napangiti siya."Impossible."Napailing ako habang mahina akong natawa.Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang pagiging ganito niya ka-protective, pero sa totoo lang, may parte sa akin na natutuwa.Hindi dahil gusto kong kontrolin niya ang bawat kilos ko.Kundi dahil alam kong nag-aalala siya.At alam kong hindi lamang dahil asawa niya ako.May isa pang dahilan.Ang batang nasa tiyan ko.Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko habang naglalakad kami palabas ng silid.Sa bawat hakbang, tila mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng responsibilidad na mayroon ako.Pero kasabay ng bigat na iyon ay isang kakaibang saya.May bagong buhay na darating sa amin.At hindi ko alam kung ano
Dorryn's point of view*Ito na ang oras para tuluyan ko nang takasan ang buhay-estudyante dahil graduate na nga ako. Sa wakas, tapos na rin ang mahabang panahon ng pagsusulit, assignments, projects, training, at mga araw na halos wala na akong oras para huminga nang maayos.Pero higit sa lahat, may isang bagay akong lubos na ipinagpapasalamat.Tanging mga taga-Royal Academy lamang ang nakaaalam tungkol sa tunay kong pagkatao, at hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon inilalabas sa publiko. Nanatiling lihim ang lahat ng tungkol sa akin, pati na rin ang koneksyon ko sa mga taong hindi dapat basta-basta nakikilala ng ordinaryong mundo.At dahil tapos na ang lahat, nakabalik na rin ako rito sa Pilipinas.Sa lugar kung saan ako lumaki.Sa lugar kung saan ko natutunang maging matatag.Sa lugar kung saan nabuo ang malaking bahagi ng pagkatao ko.Nandidito na ako ngayon sa mansion namin ni Nando, at habang nakatayo ako sa harap ng malawak na bintana, tanaw na tanaw ko ang buong paligid. Mula sa
Dorryn's point of view Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.Nanatili akong nakaupo habang nakatingin sa harapan. Para bang biglang bumagal ang oras at bawat segundo ay mas lalo lamang nagpapakita sa akin kung gaano kalaki ang impluwensiya ng pamilya ko.Ang president ng Korea ay nakatayo ngayon sa harapan ng mga magulang ko.At yumuko siya.Isang simpleng kilos lamang iyon, pero para sa akin ay parang napakalaking bagay.Napalunok ako."President..."Mahina kong nasabi ang salita habang halos hindi ko maalis ang tingin ko sa kanila.Sa paligid ko ay halos walang makapagsalita.Ang mga kaklase kong kanina ay abala sa pagbubulungan ay tila nawalan ng boses. Ang ilang estudyante naman ay nakatingin sa aking mga magulang na para bang ngayon lamang nila nakita ang tunay na katauhan ng dalawang taong matagal nang naging alamat sa paaralang ito.May ilang nagtataas ng kilay.May iba namang nakanganga.At may ilan ding tila hindi pa rin makapaniwala.Ako rin naman.Hindi ko alam kung matat







