LOGINNang makitang si Ethan ang lumapit sa kanila, magalang na nagtanong si Joana, “M-Mr. Ethan, dumating din kayo?”Nakapasok ang dalawang kamay ni Ethan sa mga bulsa ng pantalon niya. Kaswal ang kaniyang tindig, ngunit kapansin-pansin pa rin ang guwapo niyang mukha at malalim na mga mata.“Nagpadala ng mensahe si Gabriel sa grupo namin. Sinabi niyang may maliit na salu-salo ngayon at inimbitahan kaming pumunta kung may oras kami. Kaya napagpasyahan naming dumaan.”Bahagyang natigilan si Clara nang makita ang lalaki.Ang guwapo naman nito!Ngunit nang maalala niyang kaibigan ito ni Gabriel, agad siyang nag-ingat. Kung katulad din ito ng mayabang na si Gabriel, wala siyang balak na maging mabait dito.Marahil ay napansin ni Ethan na hindi siya gaanong palakaibigan, kaya siya mismo ang nagtanong.“Kaibigan mo ba siya?”Ngumiti si Joana at ipinakilala sila sa isa't isa.“Oo. Ethan, siya si Clara, ang matalik kong kaibigan.”Pagkatapos ay lumingon siya kay Clara.“Clara, siya si Ethan. Kaibig
Pagkakita kay Gabriel, magalang na bumati si Yumi.“Hello po, Weird Uncle!”Napangiti si Gabriel.“Yumi, ang tagal na nating hindi nagkita.”Hindi ba't kahapon lamang sila nagkita?Hindi na iyon pinansin ng bata.Iniabot ni Gabriel ang kaniyang mga kamay.“Halika, yakap ka muna kay Uncle.”Ngunit umiwas si Yumi at niyakap ang binti ni Joana.“Ayoko po. Gusto kong si Ninang ang magkarga sa akin. Mabango siya, malambot, at ang sarap niyang yakapin!”Sa harap ng ibang tao, tinatawag na ngayon ni Yumi si Joana na Ninang upang hindi mabunyag ang tunay nilang relasyon.Napatigil si Gabriel. Nanatiling nakabitin sa ere ang mga kamay niya, at bahagyang kumibot ang kaniyang mga labi.Totoo namang mabango at malambot yakapin si Joana, pero bakit kailangan pang agawin ng babae ang yakap na gusto niyang matanggap mula kay Yumi?Gusto rin niyang maranasan ang mahigpit at malambing na yakap ng bata!“Yumi, gusto mo ba ang kastilyong ito?” tanong niya, pilit na ibinabaling ang pansin ng bata sa mga
Sa mansiyon, kanina pa naghihintay si Han sa may tarangkahan.Tinawagan na niya si Joana kanina, ngunit sinabi nitong siya na mismo ang magdadala kay Yumi. Dahil naniwala siya sa sinabi nito, hindi na siya pumunta sa apartment upang sumundo.Ngayon, hindi pa rin dumarating ang mga ito.Halos hindi mapakali si Han.Paano kung hindi pala dumating si Madam Joana? Paano ko ipaliliwanag iyon kay Sir Gabriel?Kapag hindi natuloy ang pagdating ni Yumi, baka muli siyang ipadala ni Gabriel sa malayong lugar upang magtrabaho sa minahan!Ayaw na niyang bumalik sa ganoong kahirap na trabaho.Nang makakita siya ng paparating na sasakyan, agad siyang tumuwid at nagmasid.Huminto ang kotse.Bumaba si Joana, kasunod si Clara na karga ang maliit na si Yumi.Sa wakas!Nakahinga nang maluwag si Han at mabilis na lumapit.“Madam Joana! Sa wakas, dumating din kayo!”Nagtaka si Joana sa sobrang tuwa nito.“Hello, Yumi! Nagkita na naman tayo!”“Hello po, Uncle Han!”Napansin ni Yumi na mas maitim ang balat
Napabuntong-hininga si Lola habang nakatingin sa kaniyang apo.“Anak, mabuti naman at kinikilala mong inaanak si Yumi. Pero paano ang mga magulang mo?”Ang totoo, natutuwa ang matanda sa desisyon ni Gabriel. Umaasa siyang baka sa pamamagitan ng munting batang iyon ay muling mapalapit ang kaniyang apo kay Joana. Malay natin, kapag natapos na ang kontrata ng kasal ng dalawa, baka hindi na nila ituloy ang diborsiyo.Sa sandaling maisip iyon ni Lola, gumaan ang kaniyang pakiramdam.Gayunman, hindi niya sinabi ang kaniyang iniisip kay Gabriel. Alam niyang mabagal umunawa ang kaniyang apo pagdating sa pag-ibig. Bukod pa roon, tila wala itong interes sa anumang bagay na may kinalaman sa romantikong relasyon.Baka kapag sinabi niya ang kaniyang pag-asa, lalo lamang itong tumutol.Mas mabuti pang hayaan na lamang ang mga pangyayari.“Pansamantala ko munang ililihim kina Mama at Papa,” sagot ni Gabriel. “Hindi naman makikialam si Yumi sa buhay nila.”Tumango ang matanda.“Kahit malaman pa nila
Hindi maalis sa isip ni Gabriel ang mga sinabi ng kaniyang lola habang nagmamaneho pauwi. Paulit-ulit nitong binabanggit sina Joana, Yumi, at Enzo. Lalo na si Yumi, na agad na nakakuha ng loob ng matanda sa loob lamang ng kalahating araw. Ngunit para kay Gabriel, walang dahilan upang pag-isipan pa ang bagay na iyon. Hindi siya magkakaanak kay Joana. Hindi kailanman. Pagdating sa mansiyon, dumiretso siya sa kaniyang silid. Ngunit kahit ilang ulit niyang subukang ituon ang pansin sa mga dokumentong kailangang pirmahan, paulit-ulit pa ring sumasagi sa isip niya ang mukha ng dalawang bata. Lalo na si Enzo. May kakaibang pakiramdam siyang nararamdaman sa tuwing nakikita ang batang nakasuot ng maskara. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit tila pamilyar sa kaniya ang tindig nito, ang mahinahong paraan ng pagsagot, at maging ang bahagyang pagkakunot ng noo nito kapag may hindi nagugustuhan. Para bang may bahagi ng kaniyang sarili na nakikita niya sa bata. Napabuntong-hininga s
Tahimik ding pinagmamasdan ni Enzo ang nangyayari sa di-kalayuan. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo.Si Mama at si Daddy ang dapat magkasama. Pero bakit ang pakiramdam ko, parang asawa ni Mama ang Weird Uncle na iyon?Samantala, nagdikit ang mga kilay ni Gabriel habang nakatingin kay Joana.“Joana, gusto lang ni Lola na ilibre ng pagkain ang dalawang bata. Bakit mo kailangang tumanggi? Hindi mo ba nakita kung gaano siya nalungkot?”Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.“Alam kong gustong-gusto niya sina Yumi at Enzo. Hindi mo ba kayang hayaan silang makasama ang matanda kahit sa isang hapunan lang para mapasaya siya?”Nang marinig iyon, nakaramdam ng hapdi sa ilong si Joana.Hindi ba niya gustong makasama ng dalawang bata ang kanilang lola sa tuhod?Si Lola Gabriel ang tunay nilang lola sa tuhod. Dapat sana ay malayang nakaupo sina Enzo at Yumi sa tabi nito, nagpapalambing, nakikinig sa mga kuwento nito, at pinupuno ng tawanan ang paligid.Ngunit…Magkalapit lamang sila, subalit







