Chapter 3: Ang Pag harap sa boardroom

CHAPTER 3: Ang Paghaharap sa Boardroom

Ang katahimikan sa loob ng Alcantara Executive Boardroom ay nakabibingi. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na tibok ng sarili kong puso na pilit kong pinapakalma. Labintatlong pares ng mga mata ang nakatingin sa akin—mga board members na tila sinusuri ang bawat hibla ng aking pagkatao. Ngunit sa lahat ng mga matang iyon, isa lang ang naramdaman kong tila sumusunog sa aking balat.

Ang mga mata ni Liam Alcantara.

Hindi pa rin siya nagsasalita mula nang maupo ako. Nakasandal siya sa kanyang swivel chair, ang kanyang mga kamay ay magkasalikop sa ibabaw ng mesa. Ang kanyang tingin ay hindi kumukurap, tila pilit na hinahanap ang Clara na kilala niya sa likod ng makapangyarihang imaheng ipinapakita ko ngayon.

"The floor is yours, Architect Valderama," sa wakas ay sabi ni Liam. Ang boses niya ay walang bahid ng emosyon, ngunit ramdam ko ang tensyong bumabalot sa bawat kataga.

Tumayo ako nang may dignidad. Ipinakita ko sa screen ang aking master plan para sa *Alcantara Legacy City*.

"Good morning, gentlemen," panimula ko, ang boses ko ay matatag at puno ng awtoridad. "The Legacy City is not just a cluster of buildings. It is a statement. My design, which I call 'The Redemptive Phoenix,' focuses on sustainability and restoration. Most architects build to conquer the land; I build to heal it."

Habang nagpapaliwanag ako, hindi ko mapigilang mapansin ang bawat kilos ni Liam. Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kanyang kilay nang ipakita ko ang gitnang bahagi ng disenyo—isang memorial park na eksaktong nakatayo sa lupang dating kinatatayuan ng aking pamilya.

"Architect, your design is... unconventional," pagputol ng isa sa mga board members. "Bakit kailangang maglaan ng ganyang kalaking espasyo para sa isang parke? That's wasted prime real estate."

Ngumiti ako nang makahulugan. "Because a 'Legacy' built on greed will eventually crumble. A true legacy needs a soul. Without a heart, this city is just a collection of cold steel and glass. Don't you agree, Mr. Alcantara?"

Binalingan ko si Liam. Ang aming mga mata ay muling nagtagpo. Sa pagkakataong ito, hindi ako ang unang umiwas. Gusto kong makita niya ang apoy sa aking mga mata. Gusto kong malaman niya na hindi na ako natatakot sa kanyang kapangyarihan.

"The design is brilliant," sabi ni Liam pagkatapos ng mahabang katahimikan. "But the cost is too high. Not just the financial cost, but the emotional weight of this project. It feels... personal."

"Everything I build is personal, Mr. Alcantara," sagot ko. "Dahil ang arkitektura ay hindi lang tungkol sa semento. Ito ay tungkol sa mga taong nabubuhay at nasasaktan sa loob ng mga pader na iyon."

Natapos ang presentation nang may masigabong palakpakan mula sa board members. Halatang nakuha ko ang kanilang tiwala. Ngunit bago ako makalabas ng kwarto, tumayo si Liam.

"Everyone, leave us. I need to discuss some technical details with the Architect... privately," utos niya.

Isa-isang lumabas ang mga board members hanggang sa kaming dalawa na lang ang natira sa loob ng malawak na silid. Ang hangin ay naging mas lalong mabigat.

"Clara," tawag niya nang tuluyan nang sumara ang pinto.

"Architect Valderama, please," pagtatama ko habang inaayos ang aking laptop. "We are in a professional setting, Mr. Alcantara. Let's keep it that way."

Bigla siyang lumapit sa akin. Mabilis ang kanyang bawat hakbang hanggang sa maipit niya ako sa pagitan ng mesa at ng kanyang katawan. Ang pamilyar na amoy ng kanyang pabango ay muling bumalot sa akin, nagdadala ng mga alaalang pilit ko nang ibinaon.

"Five years, Clara. Five years akong naghanap," bulong niya, ang boses ay puno ng pighati na tila ba siya ang biktima rito. "Saan ka pumunta? Bakit ka naglaho na parang bula matapos kitang..."

"Matapos mo akong itapon?" pagpapatuloy ko sa kanyang sasabihin. Tumawa ako nang mapait. "Matapos mo akong iwan sa ulan habang nagmamakaawa ako sa iyo? Huwag kang magpanggap na may pakialam ka, Liam. Alam nating dalawa na ang tanging pakialam mo noon ay ang pangalan ng pamilya mo at ang asawa mong si Samantha."

"Samantha and I... we didn't last," aniya, ang kanyang mga mata ay tila nagnanamnam sa bawat kanto ng aking mukha. "Clara, the necklace... I found out later that she framed you. I tried to find you to make it right, but you were gone."

Nanginig ang aking panga sa galit. "To make it right? Liam, noong gabing iyon, hindi lang kwintas ang kinuha mo sa akin. Kinuha mo ang dangal ko, ang tahanan ko, at ang tiwala ko sa mundo. Hindi iyon maaayos ng isang 'sorry'."

"I know," pabulong niyang sabi. Bahagya niyang itinaas ang kanyang kamay para hawakan ang aking pisngi, pero agad ko itong tinabig.

"Don't touch me," banta ko. "Nandito ako para sa trabaho. At sa oras na matapos ang proyektong ito at makuha ko ang lupang ninakaw niyo sa pamilya ko, hinding-hindi mo na muling makikita ang anino ko."

Nagulat siya sa sinabi ko tungkol sa lupa. "What do you mean stolen land?"

"Ask your mother, Liam. Ask her how she acquired the Riviera Estate thirty years ago," sagot ko habang isinasakbit ang aking bag. "This isn't just about a city. This is about justice."

Habang naglalakad ako patungo sa pinto, lumingon ako sa kanya. "At isa pa... huwag mong isipin na ang pagbabalik ko ay para sa iyo. You are nothing but a ghost in my past."

Lumabas ako ng boardroom nang may nanginginig na mga kamay. Pumasok ako sa elevator at sumandal sa dingding nito. Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang pagtulo ng aking mga luha. Ang paghaharap na iyon ay mas mahirap kaysa sa inakala ko.

Nang makarating ako sa lobby, nakita ko si Xander na kasama ang kanyang Nanny, naghihintay sa akin sa lounge. Tumakbo ang bata patungo sa akin at yinakap ang aking mga binti.

"Mama! Look, I drew a building!" masayang sabi ni Xander.

Binuhat ko siya at hinalikan sa noo. "Ang galing naman ng baby ko. Like Mama, right?"

Nang lumingon ako sa may glass wall ng lobby, nakita ko ang isang itim na kotse na nakaparada sa labas. Pero hindi iyon ang kumuha ng atensyon ko. Kundi ang anino ng isang lalaking nakatayo sa may mezzanine, pinagmamasdan kami.

Si Liam.

Nakita ko ang panlalaki ng kanyang mga mata habang nakatingin kay Xander. Ang bata ay may suot na maliit na cap, pero sapat na ang kanyang mga mata at ang paraan ng kanyang pagngiti para makita ni Liam ang sarili niyang repleksyon.

Doon ko nalaman na ang digmaan ay hindi na lang sa

loob ng boardroom. Ang pinakamalaking labanan ay magsisimula pa lang.