The forbidden amare

ตอนที่ 1 คำนำนักเขียน

สวัสดีค่ะ นิยายเรื่อง ปกป้องด้วยรัก พิทักษ์ด้วยใจ เป็นเรื่องราวของหนุ่มรูปงามผู้เป็นหัวหน้านักรบหน่วยพิเศษ ซึ่งเกิดมาเพื่อปกป้ององค์เหนือหัว อุทิศตนเพื่อพิทักษ์โอรสแห่งสวรรค์ ทั้งชีวิตของเขามีสิ่งที่ต้องทำเพียงเท่านั้น กระทั่งวันหนึ่งคนที่ต้องปกป้องผู้อื่นกลับได้รับการปกป้องบ้าง  ทว่าปัญหาคือ เขามิได้ต้องการ แต่นางกลับยัดเยียดอยู่ได้

หมายเหตุ: เป็นแนวรักโรแมนติก เน้นอ่านง่าย               ไร้ดราม่าค่ะ

เกริ่นนำ

ดอกบัวหยกในสระมรกต

เก้าสวรรค์ชั้นฟ้าเป็นอาณาจักรที่ภูตทุกตนปรารถนาขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดน

หมายสถิตนิจนิรันดร์กาล

ภูตสาวตัวน้อยเองก็ปรารถนาเช่นกัน

นางมีนามว่าเล่ออัน ปีนี้นางอายุครบห้าร้อยปีแล้ว ทรวดทรงองเอวเริ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามเย้ายวน  เนื้อนูนกลมกลึงเต็มไม้เต็มมือมากขึ้น นับว่าใกล้หลุดพ้นจากเด็กสาวตัวน้อยกลายเป็นสตรีวัยสะพรั่งเต็มตัวแล้ว

แต่พลังเซียนของหญิงสาวกลับยังคงห่างไกลลิบลับ

การขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งในดินแดนของสรวงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแห่งนี้ก็ห่างไกลมากโขเช่นกัน

หลังจากใช้เวลาเนิ่นนานลอบขึ้นมาจนถึงสวรรค์ ภาพในแววตาของภูตสาวตัวน้อยยามนี้พบว่ามีเทพหนุ่มและเซียนสาวประทับตราเข้าไปลึกถึงแก่นกลางใจจนตราตรึงยากดึงรั้งสติให้หวนกลับ เหล่าเทพเซียนกำลังพริ้วกายไปตามทางทอดยาวสีขาวพร่างพราวสว่างไสว  ถักทอเส้นใยแห่งปรารถนาของเล่ออันให้ยิ่งลุกโชน พวกเขาย่อมเร่งรุดไปขึ้นทะเบียนชาวสวรรค์ต่อเบื้องพระพักตร์เง็กเซียนฮ่องเต้[1]

สักวันหนึ่งเถิด!

ต้องมีสักวันที่ภูตต่ำต้อยเช่นนางจะมีโอกาสนี้บ้าง

ดวงตากลมโตฉายประกายหนักแน่นออกมาท่วมท้น เล่ออันหมายมาดบำเพ็ญตนเพียรฝึกตบะอย่างแน่วแน่ยิ่งขึ้น

นางเบื่อหน่ายเหลือเกินกับการล่องลอยอยู่ระหว่างนรกและสวรรค์ ตำแหน่งและสถานที่เดียวซึ่งเหมาะสมคู่ควรกับสตรีงดงามเช่นนาง ย่อมเป็นเซียนสาวผู้เลอโฉมบนวิมานเมฆเก้าชั้นฟ้าเท่านั้น!

ทว่าวันเวลาช่างยาวนานและดูเหมือนยิ่งห่างไกล

ทั้งที่เล่ออันตั้งจิตอุทิศวิญญาณ นำปรารถนาสูงสุดด้วยปราณบริสุทธิ์ทั้งหมดที่มีเช่นนี้แต่โชคชะตากลับมินำพา เนื่องจากสิบปีต่อมาเล่ออันทำเรื่องผิดมหันต์ วันนั้นภูตสาวพลาดพลั้งทำกลีบบัวช้ำหนักจนดอกหักออกจากลำต้น

นางจึงถูกลงทัณฑ์ขั้นรุนแรง

‘เจ้าภูตฉ้อฉล จงลงไปรับโทษให้สาสมเถิด’

ช่วยมิได้ที่สิ่งนี้คือดอกบัวหยกในสระมรกตอัญมณีซึ่งเฟินเยว่เทียนเฟยเลี้ยงไว้ดูเล่นด้วยปราณเซียนแห่งเทพธิดา

และช่วยไม่ได้อีกเช่นกันที่เฟินเยว่เทียนเฟยผู้นี้คือสตรีที่มีนิสัยเถรตรงรักความยุติธรรมสมกับตำแหน่งพระสนมที่เทียนจวิน[2]ทรงรักใคร่โปรดปราณเหนือสตรีทุกตนบนชั้นฟ้า

ทว่าสตรีด้วยกันย่อมดูออกว่าเฟินเยว่เทียนเฟยเพียงสร้างภาพลักษณ์ให้เป็นไปในทิศทางเช่นนั้น

เพราะนิสัยส่วนตัวออกจะดื้อรั้นเอาแต่ใจมากกว่า

‘ตายจริง! แค่เพียงกัดดอกบัวถึงกับลงทัณฑ์เช่นนั้น’ เสียงสนมคนหนึ่งพลันทัดทานเฟินเยว่เทียนเฟย

‘ข้าจำเป็นต้องปรานีหรือไร’ นางถามเสียงกร้าว

‘เล่ออันยังเด็กอยู่แท้ๆ ข้าจะไปฟ้องเทียนจวิน’

‘เจ้า..’

‘ทำไมเล่า เจ้าถือว่าเทียนจวินทรงโปรดจึงสั่งลงโทษผู้อื่นอย่างไร้การไตร่ตรอง ใช่ใช้อำนาจรังแกเกินไปหรือไม่’

‘ใช่แล้วอย่างไร ไม่ใช่แล้วอย่างไร กล้าฟ้องก็ลองดู’

‘ข้ากล้าแน่’

‘บังอาจนัก ข้าจะตัดลิ้นเจ้า’

‘เข้ามาสิ’

แล้วสนมทั้งสองประมือกันไปมา ปล่อยเล่ออันร่วงหล่นจากฟ้า ท่ามกลางอสนีบาตฟาดทั่วนภา

‘อา...ช่างจิตใจคับแคบยิ่งนัก ข้าเพียงกัดไปคำหนึ่ง เผื่อได้รับพลังเซียนโดยมิต้องบำเพ็ญเพียรให้เหนื่อยเท่านั้น’

เสียงของเล่ออันลอยละล่องพร้อมร่างงามระหงที่ถูกขับไล่จากสวรรค์

สถานที่ลงทัณฑ์คือธรณีพื้นพิภพธรรมดา หากแต่กลับมีพวกบาปหนาไม่ธรรมดาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก   

การเดินทางของอสนีบาตฟาด รวดเร็วยิ่งกว่าแสง

อากาศรอบกายกรีดผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนแทบขาดวิ่น เล่ออันกระเด็นตกลงมายังโลกมนุษย์ในพริบตา

ยามที่ร่างของสาวน้อยกระแทกพื้นดินเกิดเสียงตุ้บ เป็นการกระแทกที่รุนแรงทำนางหูอื้อหนักยิ่ง เล่ออันให้รู้สึกดวงตาพร่าเบลอสมองมึนงงชั่วขณะ

ครั้นตั้งสติได้พลันพบว่าไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

“...!?”

เฟินเยว่เทียนเฟยจิตใจคับแคบมากกว่าที่คิด

อีกฝ่ายส่งนางมาเกิดใหม่เป็นเด็กกำพร้าหรือไรกัน ถึงขนาดมิให้เสื้อผ้าติดกายมาเลยสักชิ้น!

เสียงพลั่กดังสนั่นหวั่นไหวเข้าไปถึงโสตประสาท

เล่ออันหล่นจากฟ้ากระแทกพื้นพสุธาจนเจ็บจุก ครั้นลุกขึ้นมาได้ก็พบว่าตนเองมิได้ลงมาจุตติในครรภ์ใคร  ทั้งมิใช่เด็กทารกวัยแบเบาะอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเห็นตัวเองเป็นดรุณีวัยสาวสะพรั่ง

ซึ่งไม่มีเสื้อผ้าติดกายเลยสักชิ้น

นางเป็นหญิงสาวเรือนร่างเปลือยเปล่า               

มีเพียงเส้นผมสีดำขลับที่ยาวสยายแผ่คลุมแผ่นหลัง

นอกนั้นถูกเผยจนสิ้น กระทั่งเนินเนื้อ สะโพกผาย ยอดถันตั้งชัน

ทุกสิ่งแห่งอิสตรีวัยเจริญพันธุ์นั้น ชัดเจนถนัดตา

ครั้นเงยหน้าขึ้นจึงพบความจริงอีกประการหนึ่ง   นางหล่นลงมากลางกลุ่มบุรุษร่างใหญ่พร้อมขยายเผ่าพันธุ์เป็นโขยง

“กรี๊ด...”

[1] จอมราชันแห่งเทพผู้ปกครองสวรรค์

[2] จอมราชันแห่งเทพผู้ปกครองสวรรค์หรือเง็กเซียนฮ่องเต้

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการทั้งหมด

มีการผสมผสานความเชื่อเกี่ยวกับภูตผีปีศาจ

แต่ไม่มีเนื้อหาใดเกี่ยวข้องกับตำนานที่มีอยู่จริง

และไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ใดๆ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ขอให้ทุกท่านมีความสุข

ด้วยรัก

หลี่หง

คำโปรย

เพราะถูกลงโทษ นางจึงต้องอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย และเพราะความละเลยของผู้ลงทัณฑ์ พลังพิเศษจึงมีติดกายมาอย่างมากมายเฉกปีศาจในร่างมนุษย์

ทว่านางมิใช่ปีศาจเสียหน่อย!

แต่ เฮ้อ...ไม่ใช้พลังก็ได้!

นับว่าโชคดีที่นางอยู่ง่ายกินง่าย นอนที่ไหนก็ได้ อาศัยที่ใดก็ได้ ให้อยู่ในฐานะใดก็ได้ทั้งนั้น แต่นางต้องเรียนรู้การเป็นมนุษย์ชั้นสูงด้วยหรือ?

ทั้งเรื่องเรียนเรื่องรัก หนักเกินไปแล้ว...