Kabanata 6

KABANATA 6

“You’re not Roco?”

Pagkarinig pa lang ni Anastasia sa sinabi ng bata, kusang napatawa siya—isang maikling tawa na may halong aliw at panunukso. Bahagya siyang yumuko at sinipat si Roco mula ulo hanggang paa, parang sinisigurong tama ang nakikita niya, bago muling nagsalita.

“Roco,” sambit niya habang nakangiti, “ano na naman ba ‘yang trip mo ngayon? Akala mo ba dahil lang palihim kang nagpalit ng damit, hindi na kita makikilala?” Umiling siya, saka marahang tumawa. “Don’t forget, anak—ako ang nagluwal sa’yo.”

‘Pero hindi talaga ako si Roco…’

Mariing umiling si Roscoe. Seryoso ang mukha niya, walang bahid ng biro o pilyong ngiti na madalas niyang ipinapakita. “I’m really not,” giit niya, malinaw ang boses, diretso ang tingin.

Sandaling natigilan si Anastasia. May kung anong kumurot sa dibdib niya—isang saglit na kakaibang pakiramdam—ngunit mabilis niya rin iyong itinaboy. Sanay na siya sa mga ganitong eksena. Minsan talaga, mahilig magbiro si Roco, lalo na kapag gusto siyang asarin o kapag may tinatago itong kalokohan.

Kaya imbes na magtanong pa, bahagya siyang yumuko at nag-half squat sa harap ng bata. May lambing ang ngiti niya habang iniaabot ang kamay at marahang ginulo ang malambot na buhok nito, parang sinasabi na ligtas lang maglaro at magpanggap.

“My darling Roco,” mahinahon niyang wika, banayad ang tono, “magluluto muna si Mommy ng little meatballs, ha? Tapos maglalaro tayo mamaya. Okay?” Bahagya niyang kinurot ang pisngi ng bata, puno ng lambing. “Huwag ka nang magtampo. Don’t be mad at Mommy, okay? Huwag kang magkimkim ng sama ng loob.”

Ngunit sa likod ng ngiti ni Anastasia, may isang bahagyang alinlangan—isang pakiramdam na hindi niya pa maipaliwanag, ngunit dahan-dahang gumagapang sa kanyang isip.

Nanigas si Roscoe.

Ito ang kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay niya na may isang babaeng tumingin sa kanya nang ganito—walang alinlangan, walang bakod, walang kahit anong pag-iingat. Puro lambing. Puro pagtanggap.

Hindi niya maipaliwanag ang biglang bigat at init na sabay na pumisil sa dibdib niya. Parang may isang damdaming dahan-dahang nagigising sa loob niya—isang pakiramdam na banyaga, pero hindi nakakatakot. Sa halip, nakakalito. Nakakapanlambot.

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang kinapos ng hininga. Kung bakit gusto niyang umiwas pero hindi niya magawa. Kung bakit sa isang iglap, gusto niyang manatili roon—sa harap ng babaeng ito.

At bago pa man niya mapigilan ang sarili, bago pa man makapag-isip ang utak niya—

Tumango siya.

“…Okay.”

***

Hindi nagtagal, handa na ang hapunan.

Maayos ang pagkakaayos ng mesa—puno ng pagkain na parang may maliit na handaan. May mainit na sabaw na may singaw pa, mga ulam na sa amoy pa lang ay nakakagutom na, at siyempre, ang paboritong meatballs na bagong luto.

Napangiti si Anastasia habang inaayos ang huling plato, may natural na saya sa kilos niya—parang sanay na sanay sa ganitong eksena.

Nang makita iyon ni Raki, agad kumislap ang mga mata niya. “Wow!” sigaw niya, halos mapatalon. “Ang dami! Mommy, gutom na gutom na ako!”

Sumabay pa ang malakas na ungol ng tiyan niya, na ikinatawa ni Anastasia.

Tatayo na sana si Raki para umupo nang mapansin niyang nakatayo pa rin si Roscoe, tila wala sa sarili, nakatingin lang sa mesa.

Napakunot ang noo ni Raki. “Kuya,” tanong niya, may pagtataka sa boses, “what’s wrong with you today? Hindi ka pa kumakain.” Tinaasan niya ng kilay ang bata. “Usually, ikaw pa nga ang unang nauupo.”

Bago pa makasagot si Roscoe, hinila na siya ni Raki papunta sa upuan.

“Come on na,” masiglang sabi nito. “Let’s eat!”

Napangiti si Anastasia habang pinagmamasdan ang dalawa. May kakaibang lambot sa mga mata niya—isang tinging punô ng pagmamahal at pag-aaruga.

“Roco, Raki,” sabi niya habang nagsasandok, “lumalaki na kayo. Kailangan n’yong kumain nang marami.”

Isa-isa niyang nilagyan ng pagkain ang mga plato nila.

Ilang sandali lang, ang plato ni Roscoe ay halos mapuno—parang isang maliit na bundok ng pagkain.

Napatingin siya rito, biglang nanikip ang dibdib.

‘So this is what it feels like…ang may ina.’

May kumirot sa dibdib niya. Hindi masakit—kundi mabigat. Parang may emosyon na matagal nang nakabaon, matagal nang nanahimik, at ngayon lang unti-unting nagigising.

Marahan niyang pinisil ang gilid ng plato, parang doon niya ibinubuhos ang nararamdaman. “Thank you,” mahina niyang sambit, halos hindi marinig.

Napatingin si Anastasia at natawa, isang malambing at pamilyar na tawa. “Anak,” sabi niya, may lambot sa tinig, “bakit ka naman nagte-thank you sa sarili mong mommy?”

Muli niyang inabot ang ulo ng bata at marahang ginulo ang buhok nito, walang pag-aalinlangan, puno ng natural na pag-aaruga.

Nanigas si Roscoe.

Ang simpleng haplos na iyon—tila mas lalo pang nagpabigat sa hindi maipaliwanag na damdamin sa dibdib niya. Biglang dumilim ang mga mata niya habang pilit niyang kinokontrol ang sarili, pinipigilan ang isang emosyon na hindi niya alam kung paano haharapin.

***

Samantala, sa kabilang panig ng lungsod…

Walang kaabog-abog na dinala si Roco ng mga bodyguard papasok sa Padilla family villa.

Paglingon niya sa paligid, agad niyang napansin ang lawak at karangyaan ng lugar—malalawak na espasyo, mamahaling muwebles, mga ilaw na kumikislap sa bawat sulok. Halos lahat ay sumisigaw ng yaman at kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, wala ni katiting na saya ang pumasok sa dibdib niya.

Sa halip, iisa lang ang malinaw sa isip niya.

‘Gusto kong bumalik kay Mommy.’

Napakunot ang noo niya at pilit na kumawala habang hinihila papasok.

“You’re mistaken,” mariin niyang giit, nanginginig ang boses sa pinipigilang emosyon. “Hindi ako ang boss n’yo. Please, let me go!”

Agad namang lumapit ang butler na si Dorian, kalmado at sanay sa ganitong eksena.

“Roscoe,” mahinahon nitong wika, “nakita kitang lumaki. Paano kita mapagkakamalan?”

Namumuo na ang luha sa mga mata ni Roco, nanginginig ang mga labi niya. “But I’m really not—”

Napansin ni Dorian na mas madaldal at mas expressive ang bata kaysa sa nakasanayan niya. Sa halip na mabahala, bahagya pa siyang napangiti, inakalang isa lamang itong panibagong kalokohan.

“Alright, alright,” sabi nito, may bahid ng aliw sa tinig. “Kung ano man ang gusto mong laro ngayon, sasabayan kita.”

Lalong uminit ang pakiramdam ni Roco.

‘Hindi nila ako naiintindihan…’

Namula ang pisngi niya sa inis, parang batang nasa bingit ng pag-iyak pero pilit pinipigil ang sarili.

At sa mismong sandaling iyon—bumukas ang pinto.

Pumasok si Enzo Padilla.

Napahinto ito nang makita ang bata sa gitna ng sala. May kakaiba sa itsura at tindig nito—isang pamilyar na pakiramdam na hindi niya agad maipaliwanag.

Bahagyang kumunot ang noo niya.

Parang may naramdamang titig, dahan-dahang napalingon si Roco.

At doon niya nakita ang lalaki.

Matangkad. Halos isang metro nobenta. Naka-dark suit. Matikas ang tindig. Ang mukha—gwapo ngunit malamig. Ang mga mata—malalim, mabigat, tila may pasan na mga taong hindi kailanman naging magaan.

Nanigas ang likod ni Roco.

Siya…

Agad niyang nakilala ang lalaking iyon.

Si Enzo Padilla.

Ang biological father ni Roscoe.

At ang amang hindi kailanman naging bahagi ng buhay niya.