Kabanata 7

KABANATA 7

Nakatitig si Roco kay Enzo, ngunit sa halip na sagot, isang imahe ang biglang sumulpot sa isip niya—ang eksenang nasilayan niya sa lounge. Si Anastasia, nakagapos sa sofa, pilit na kumikilos, pilit na kumakawala. Sa mismong alaala pa lamang na iyon, agad dumilim ang ekspresyon niya, at may kung anong kumulo sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag.

Lumapit si Enzo. Sa sandaling masilayan niya nang malinaw ang bata, kapansin-pansing lumambot ang anyo niya. Yumuko siya hanggang magpantay ang mga mata nila, sinikap gawing magaan ang presensya.

“Roscoe,” mahinahon niyang tanong, mababa ang tinig, “what’s wrong?”

“Hmph.” Umiling si Roco at agad tumalikod, naka-cross ang mga braso. “Hindi ko sasabihin.”

Napahinto si Enzo, bahagyang nagulat. Hindi niya sanay makita ang anak na ganito—may tampo, mayabang, may halong panunukso, parang batang sinasadya ang katahimikan.

“Tsaka,” dugtong ni Roco, pilit pinatatatag ang boses, “I’m not even—”

Bigla siyang natigilan.

Nasa dulo na ng dila niya ang mga salitang matagal na niyang gustong ilabas: Hindi ako si Roscoe. Ngunit parang may pumigil sa kanya. Hindi niya iyon nasabi.

Sa loob-loob niya, nagbanggaan ang mga tanong na matagal nang umuukilkil sa isipan niya. Lumaki silang dalawa lang ni Mommy. Walang ama. Walang paliwanag. Bakit ang mommy niya, na taga-Makati, ay nanatili roon nang matagal? At bakit ni minsan, hindi niya nasilayan ang taong dapat sana’y nandoon?

Nang mapansin ni Enzo ang biglang pagtigil ng bata, bahagya siyang kumunot ang noo, mas naging mapagmasid.

“Ano ’yong sasabihin mo?” tanong niya. “What are you not?”

Hindi niya maipaliwanag, pero may kung anong kakaiba sa kilos ng anak niya ngayon. Hindi niya matukoy kung ano, ngunit malinaw sa pakiramdam niya—may mali.

“Nothing,” maikling sagot ni Roco. Dumilim ang mga mata niya habang biglang nagpalit ng paksa. Tumingin siya nang diretso kay Enzo, walang bakas ng pag-aalinlangan.

“Can I ask you something?”

“Sige,” sagot ni Enzo, kahit ramdam ang pag-aalinlangan sa loob niya.

“Ano ba talaga ang nangyari sa inyo ni Mommy?” diretsahang tanong ni Roco. “Why did you get divorced?”

Biglang bumigat ang hangin sa buong sala. At sa sandaling iyon, parang huminto ang oras. Sobrang tahimik na kahit ang tunog ng orasan ay tila masyadong malakas. Mabigat ang hangin, halos nakakasakal.

Nanlaki ang mga mata ni Enzo sa gulat. Sa isang iglap, lumamig ang tingin niya, parang binalot ng yelo ang mga mata.

Mula pagkabata, hindi kailanman nagtanong si Roscoe tungkol sa ina niya. Alam ng bata na iniwan siya ni Anastasia—at tinanggap niya iyon. Kaya bakit ngayon?

At nang maalala ni Enzo ang pagtakas ni Anastasia kanina, lalong tumindi ang hinala niya. Hindi ito basta nagkataon.

“Bakit mo tinatanong ‘yan?” malamig niyang tanong, diretso ang titig.

Tiningala siya ni Roco. Malinaw ang mga mata nito, walang bakas ng pag-atras, buo ang loob na parang matagal nang pinag-isipan ang mga salitang bibitawan.

“Ako ang anak mo,” mariin niyang sabi, isa-isang binibigkas ang bawat salita. “May karapatan akong malaman ang totoo.”

Hindi agad sumagot si Enzo. Sa halip, pinagmasdan niya ang bata—tila sinusukat, tila may hinahanap na sagot sa anyo nito. Punô ng pagdududa ang mga mata niya.

“Roscoe,” mababa at kontrolado ang boses niya, “tell Daddy. Sino ang nakita mo kanina? Sino ang nakausap mo?”

Pagkatapos ng product launch, bumalik siya sa lounge—at doon niya nalaman na nakatakas na si Anastasia. Ang huling nakakita raw sa kanya? Si Roscoe.

Bahagyang nagulat si Roco sa tanong. Ramdam niya ang bigat ng titig ni Enzo, parang hinihila palabas ang katotohanang pilit niyang tinatago.

“Wala akong nakita,” sagot niya, bahagyang nanginginig ang boses kahit pilit niyang kinokontrol. “I was just curious. Nagtanong lang ako.”

“Roscoe,” mariing sabi ni Enzo, halatang gusto nang tapusin ang usapan, “bata ka pa. When you grow up, saka ko sasabihin sa’yo.”

Agad kumunot ang noo ni Roco.

“Hindi na ako bata!” protesta niya, mas tumigas ang boses. “I just want to know. Ano ba talaga ang nangyari sa inyo? At bakit mo siya ikinulong sa lounge?”

Sa pagbanggit ng lounge, biglang nag-iba ang ekspresyon ni Enzo. Tumigas ang panga niya, at umumbok ang mga ugat sa likod ng kamay na mahigpit na nakakuyom.

Kaya pala…

Nakita nga ni Roscoe ang babaeng iyon. At sigurado siyang may sinabi si Anastasia—mga salitang hindi niya pa lubos na nauunawaan, pero sapat para guluhin ang isip niya.

“Enough,” mariing putol ni Enzo, pilit kinokontrol ang galit na bumabakas sa boses. “Huwag kang makialam sa mga bagay na hindi mo pa dapat malaman.”

Lumingon siya kay Dorian, bakas ang utos sa anyo.

“Dalhin mo ang anak ko sa kwarto niya. Bantayan mo siya.”

Pagkasabi noon, tumalikod siya at mabilis na umakyat sa hagdan, matigas ang mga hakbang, ni hindi man lang lumingon pa.

Naiwan si Roco sa sala, nakatayo lang, nanlulumong nakatitig sa direksiyong nilisan ng lalaki.

Bakit ayaw niyang sabihin?

Ano ba talaga ang itinatago niya?

Mariin niyang kinagat ang labi. Sa halip na luha, determinasyon ang unti-unting pumalit sa mukha niya.

‘Fine. Kahit hindi sabihin ni Daddy—I’ll find out myself.’

***

Sa study room ni Enzo, nabalot ng katahimikan ang paligid—mabigat, halos nakakasakal.

Umupo siya sa likod ng desk at marahang binuksan ang isang drawer. Doon, agad niyang nakita ang velvet box. Dahan-dahan niya itong inilabas at binuksan.

Sa loob, nakahimlay ang isang heart-shaped diamond necklace, kumikislap sa malamlam na ilaw.

Dinampot niya ito. Kasabay noon, nagsindi siya ng sigarilyo. Sa unang buga pa lang, ramdam na niya ang bigat sa dibdib—isang bigat na matagal na niyang dinadala.

Kinamumuhian niya si Anastasia—walang puso, malupit, walang hiya. Ngunit ang babaeng tunay na minahal niya… ang babaeng hindi niya kailanman nakalimutan… ay ang may-ari ng kuwintas na ito.

Ang babaeng nakasama niya sa hotel anim na taon na ang nakalipas. Ang babaeng hinanap niya, sinuyod niya ang bawat posibleng lugar para matagpuan—pero bigla na lang naglaho.

Bumalik sa alaala niya ang araw na hinabol niya ang litrato at ang kuwintas hanggang sa airport. Ang araw na diretsahan siyang hinarap ng babaeng nasa litrato at sinabing nagkakamali siya—hindi raw siya ang babaeng hinahanap niya.

Hindi pa rin siya tumigil.

Paulit-ulit niyang ipinare-imbestiga kay Dorian. Minsan, dalawang beses, ilang ulit pa. Ngunit dahil sa problema sa CCTV ng hotel, lagi ring nauuwi sa wala ang lahat.

Anim na taon na ang lumipas.

Dahan-dahan niyang isinara ang mga mata.

‘Nasaan ka na kaya ngayon?’

Ang tanong na iyon—matagal nang hindi lang tanong. Isa na itong obsesyon.

***

Kinabukasan, sa apartment.

May trabaho si Anastasia—kailangang samahan ang isang artist para sa promotional shoot. Matagal na itong naka-schedule; walang atrasan.

Nasa kusina siya, sanay na sanay sa mga kilos habang naghahanda ng almusal, nang may mapansin siya sa gilid ng paningin niya.

Napalingon siya at agad nagulat. “Roco?” tanong niya, halatang nagulat at may ngiti sa labi. “Ang aga mong gising ah?”

Walang emosyon ang mukha ni Roscoe. “Nagising lang,” maikli niyang sagot.

‘Wow. Hindi na natutulog nang matagal ang baby ko?’

Masayang lumapit si Anastasia, niyakap ang bata at hinalikan sa pisngi.

Hindi nakailag si Roscoe.

Nanigas siya sa gulat nang maramdaman ang malambot na halik sa pisngi. Parang may sumabog sa dibdib niya. Nanlaki ang mga mata niya, nanginginig ang mga pupil.

‘She… kissed me.’

Sa tingin ni Anastasia sa kanya, napaka-inosente at kaibig-ibig ng bata. Lalo pang lumambot ang puso niya. Gusto na sana niyang manatili na lang sa bahay—kasama ang mga anak, araw-araw.

Pero hindi puwede.

Kailangan niyang magtrabaho. Kailangan niyang kumita. Kailangan niya ng pera—lalo na para sa gamutan ni Xiaxia.

Ang congenital heart disease ng anak niya ay parang tinik na laging nakabaon sa dibdib niya.

“Roco,” bilin niya habang inaayos ang bag, “nasa mesa ang breakfast. Mommy has to go to work. Alagaan mo muna ang kapatid mo, ha? Tawagan mo ako kung may kailangan.”

Pagkasabi noon, tumalikod na siya.

Nakatulala si Roscoe, pinagmamasdan ang papalayong likod niya. Magulo ang dibdib niya—mga emosyon na hindi niya kayang pakalmahin.

Nang makita niyang binubuksan na ni Anastasia ang pinto—biglang kumabog ang puso niya.

“Wait!!!” bigla niyang sigaw.

Magkambal sila ni Roco. Bakit siya nasa piling ng ama—samantalang si Roco ay kasama ng ina?

Kailangan niyang malaman ang katotohanan. At gusto niya itong marinig—direkta mula sa kanya.