Kabanata 5

KABANATA 5

“Magkapatid?”

Bahagyang kumunot ang noo ni Roscoe. May bakas ng pagkagulat sa mga mata niya.

Sa buong buhay niya, ni minsan ay hindi nabanggit ng kaniyang ama na may kapatid siya. Ang alam lang niya, inabandona siya ng kaniyang ina.

Pero ang batang nasa harap niya ngayon—hindi niya maitatangging baka magkapatid nga silang dalawa.

Ang mukha. Ang mga mata. Ang hulma ng ilong. Parang kopya niya mismo.

So what exactly happened?

Ano ang hindi niya alam?

Samantalang si Roco naman ay halatang hindi mapakali sa excitement. Matutuwa ang Mommy niya kapag nakita si Roscoe—ang batang ilang taon na nilang pinapahanap. 

Halos hindi humihinto ang bibig ni Roco sa pagsasalita. “You must not have met Mommy yet,” mabilis niyang sabi, parang may magandang balitang gustong ipamalita. “I think she’ll be very happy to see you. Come on, I’ll take you to her. Matutuwa si Mommy kapag nakita ka niya.”

Hinila niya ang kamay ni Roscoe at isang hakbang pa lang sana ay biglang inalis ni Roscoe ang kamay niya.

Nanlaki ang mata ni Roco sa gulat.

Mas lalong tumalim ang mukha ni Roscoe, parang biglang bumagsak ang temperatura sa paligid. 

“Hindi ako interesado sa sinasabi mo,” malamig niyang sabi. “At lalong wala akong kailangan na mommy. She abandoned me. I don’t need her.”

Kung pinili siyang iwan noon, ibig sabihin tapos na ang lahat. Wala nang dapat balikan. Wala nang dapat pang makita. Iyon ang pinanindigan ni Roscoe hanggang sa magkaisip na siya. Iniwan siya ng kaniyang ina.

Pero ang mahigpit na pagkakakuyom ng mga kamao niya ay tahimik na pagtataksil sa tunay niyang nararamdaman.

Unti-unting natauhan si Roco. Hindi niya maitago ang pagkadismaya.

“Why?” tanong niya, halatang hindi matanggap ang sinabi ng batang kamukha niya. “Ayaw mo man lang ba siyang makita kahit isang beses? Gusto ka niyang makita.”

“Wala akong pakialam sa kaniya.” Mariing kinagat ni Roscoe ang labi. “May gagawin pa ako. I’m leaving.”

Pagkatapos noon, tumalikod siya at mabilis na naglakad palayo. Ilang segundo lang, tuluyan nang nawala ang pigura niya sa paningin.

Naiwan si Roco sa kinatatayuan niya, nakakunot ang noo, puno ng pagkalito ang maliit niyang mukha.

‘Parang galit siya kay Mommy…parang ayaw niya talaga.’

‘Sa ganitong sitwasyon…ano ang dapat kong gawin?’

***

Sa kabilang banda, naghihintay sina Anastasia at Raki sa dati nilang pwesto.

Lumipas ang oras, pero wala pa rin si Roco.

Nang mapalingon si Anastasia, bigla niyang nakita ang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan.

Ang dati niyang asawang si Enzo Padilla.

Biglang nanlaki ang mga mata niya. Parang huminto ang tibok ng puso ni Anastasia. Walang pag-aalinlangan, agad niyang binuhat si Raki at halos patakbong nagtungo sa direksyon ng restroom upang hindi sila makita. Natatakot si Anastasia, baka kunin sa kaniya ang mga bata.

Matigas ang determinasyon sa mga mata niya. Hindi pwedeng malaman ni Enzo na may mga anak sila. Kahit kailan.

Kalalabas lang ni Roscoe mula sa men’s restroom nang may biglang humawak sa kamay niya.

Napakunot agad ang noo niya, handa nang pumalag nang marinig niya ang isang pamilyar na boses.

“Roco, bilisan natin. Uwi na tayo sa apartment.”

Walang oras para magpaliwanag. Walang oras para mag-isip.

Hinila siya ng babae, saka binuhat gamit ang kabilang kamay habang karga naman si Raki. Mabilis silang umalis sa lugar.

***

Ilang sandali ang lumipas.

Bumalik si Roco sa pinaghihintayan nila kanina.

Naglibot ang tingin niya.

Wala na ang Mommy at ang kapatid niyang si Raki.

Tumagal pa siya sa paghahanap, pero wala pa rin. Halos libutin na niya sa pagtingin ang lugar.

Natigilan siya. Dahan-dahang kumunot ang noo niya, puno ng pagtataka ang mukha.

‘Weird…hindi ba naghihintay sila sa akin dito kanina?’

Biglang may dalawang lalaking naka-itim na lumapit sa kaniya. Magalang ang postura, pero halatang walang balak makipagtalo.

“Roscoe,” sabi ng isa, “oras na po para umalis.”

“Huh?” Napatingala si Roco at agad na umiling. “Hindi ako si Roscoe. Magkamukha lang kami.”

Ngumiti nang bahagya ang bodyguard, parang sanay na sa ganitong sagot ng bata. “Roscoe, huwag na po kayong magbiro. Naghihintay na po ang Daddy ninyo. Kailangan niyo na pong umalis. Tara na.”

Bago pa siya makatanggi, binuhat na siya ng mga ito at diretso siyang dinala sa underground parking.

***

Sa apartment.

Dahil sa trabaho, mapipilitan si Anastasia na manatili muna sa Makati. Sa halip na palipat-lipat ng hotel kasama ang mga bata, nagdesisyon siyang magrenta muna ng apartment.

“Mommy,” reklamo ni Raki habang pagod na pagod, “bakit ang bilis nating umuwi? Sobrang pagod na ako…”

Bahagyang nanigas ang likod ni Anastasia. May kakaibang kislap sa mga mata niya, pero agad din niyang tinago iyon. Ngumiti siya.

“Kasi,” mahinahon niyang paliwanag, “gusto ni Mommy na makauwi agad para makapagluto ng masarap na pagkain para sa inyo.”

Parang may mali, pero hindi maipaliwanag ni Raki. “Oh… okay.”

Bumaling si Anastasia sa batang nasa tabi niya. “Roco,” tanong niya nang may malambing na ngiti, “anong gusto mong kainin? I’ll cook for you.”

Nanigas ang buong katawan ni Roscoe.

Hindi niya maiwasang titigan ang babaeng nasa harap niya—ang mukha nito, ang boses, ang mga mata. Lahat ay pamilyar sa paraang hindi niya maipaliwanag.

‘Kung tama ang hinala ko… siya ang mommy ng batang kamukha ko. At posibleng… siya rin ang mommy ko.’

Biglang dumilim ang kaniyang paningin sa pagbabalik ng mga alaala—ang pag-iwan, ang mga taon ng pagiging mag-isa, ang pakiramdam ng tuluyang pag-abandona.

Hindi niya kailanman inakala na ganito magiging anyo ng unang pagkikita nila.

Mahigpit niyang kinuyom ang mga kamao, pinigil ang bigat sa dibdib, at mariing sinabi, “Nagkakamali kayo. I’m not Roco.”