CHAPTER 6

NAPATINGIN si Caden kay Dark, bahagyang nakataas ang kilay. “You’re acting like she’s your crush.”

“Hindi, gago,” natawang sagot ni Dark. “Pero this is huge! My grandmother’s battling stage four lung cancer. Kung totoo ‘tong news, baka matulungan pa siya!”

Tahimik lang si Caden habang pinapakinggan ang dalawang kaibigan niyang sina Raven at Dark, parehong nasa business elite circle ng Maynila. Pero ang mga mata niya ay kakakitaan ng kakaibang kislap matapos marinig ang pangalan mg misteryosong doktor.

Twenty-two years old pa lang siya nang mag-aral siya sa Harvard University bg medicine at business management. At nang makapagtapos siya bilang cum laude ay bumalik siya sa Pilipinas para pamahalaan ang Montclair Biotech, ang isa sa pinakamalaking pharmaceutical company sa buong bansa.

Sa ilalim ng pamumuno niya, lumawak ang negosyo nila hanggang sa umabot sa mahigit limampung bansa. Smart, calm, and ruthless— the kind of man everyone in the industry either respected or feared.

Pero ngayong gabi, isang pangalan ang gumugulo sa isip nilang tatlo.

Si Dr. Nova.

Hindi lang ito basta pangalan. Sa medical world, isa itong alamat.

Siya ang mysterious scientist na nakadiskubre ng “synthetic cancer reversal formula,” pero bigla ring naglaho pagkatapos ng malaking breakthrough na ‘yon.

“If we can get Dr. Nova to collaborate with Montclair Biotech,” sabi ni Caden, malamig pero confident ang tono, “we’ll dominate the entire global medical field.”

“Bro, good luck with that,” singit ni Raven, sabay ngisi. “No one’s even seen her face since she disappeared. She’s like a damn ghost.”

“I like a challenge,” sagot naman ni Caden habang iniikot ang wine glass, nakangisi.

“Bro, narinig mo ba ‘yung bagong project ng HelixCore Labs?” tanong ni Raven Monteverde habang iniikot ang wine glass niya. “They’re launching something called Aromagenic Cell Therapy. Parang futuristic stuff like ginagamit daw nila ‘yung scent molecules ng bulaklak, tapos hinahalo sa gene-editing tech para direktang ma-target ‘yung cancer cells.”

Napailing si Dark, impressed. “Aromagenic... damn, parang science fiction. Pero kung totoo ‘yan, that’s next-level. Kaya nitong baguhin ang buong medical industry.”

“Exactly!” dagdag pa ni Raven, halatang na-e-excite. “And guess who’s behind it, Dr. Nova. They’re literally calling her humanity’s greatest scientist right now.”

Tahimik lang si Caden Montclair, pero bahagyang kumislot ang panga niya. Hindi niya alam kung fascination ba o familiarity ‘yung naramdaman niya sa pangalang ‘yon, pero malinaw sa kanya ang isang bagay. Gusto niyang makilala kung sino talaga ang babaeng tinatawag nilang Dr. Nova.

Mainit ang usapan, puno ng excitement habang pinaguusapan nila kung gaano kalaking impact ang magiging comeback ni Dr. Nova sa buong industriya. Pero biglang bumukas ang pinto ng VIP at pumasok ang isang waitress, halatang kinakabahan habang may dalang tray ng alak. Baguhan pa lang ito sa trabaho at nanginginig ang mga kamay habang dahan-dahang lumalapit sa mesa.

Paglapit nito, hindi nito napansin ang mahabang binti ni Jessa na nakaharang sa daraan at natapilok ito. Dahilan para mabitawan nito ang tray at bumagsak ang mga baso at nabasag.

“Ahh!” sigaw ni Jessa nang matamaan ng kapirasong nabasag na bubog.

“Sh*t,” mariing mura ni Caden, malamig ang mata pero halatang nag-aalala. Matalim ang mga matang tumingin siya sa waitress na natigilan dahil sa matinding takot. “What the hell are you waiting for? Get out!”

Agad tumakbo naman palabas ang waitress na nanginginig at halos madapa.

“Caden…” mahinang iyak ni Jessa habang nakapulupot sa braso niya. “It hurts…”

Lumambot ang ekspresyon ni Caden nang pagmasdan ang dalaga. “Relax,” mahinahon niyang sabi. “I’ll take you to the hospital.”

---

St. Luke's Medical Hospital...

The smell of disinfectant filled the air. Tahimik ang buong corridor, tanging mga yabag lang ni Caden Montclair ang maririnig habang dahan-dahan siyang naglalakad.

He had just settled Jessa on the hospital bed. “Doc, make sure maayos ang pagkaka-bandage ng sugat niya. I don’t want it getting infected,” he instructed firmly, his tone calm but sharp.

After confirming everything was done properly, he looked down at Jessa, her face pale, her lips dry, her usual glow gone. Kita sa mga mata niya ang pagod, pero mas nangingibabaw ang guilt.

“Magpahinga ka muna, Jessa,” he said softly, almost a whisper. “Lalabas lang ako sandali.”

Jessa nodded faintly, her voice weak. “Thank you, Caden…”

He didn’t reply. He just gave her a short nod before stepping out of the room. Habang naglalakad siya palabas, binuksan niya ang phone niya, ready to call home and deal with the rest of the night’s chaos.

Pero pagliko niya sa corridor, napalingon siya sa isang pintuang bahagyang nakabukas. Hindi niya alam kung bakit, pero napatigil siya.

His gaze landed on a hospital bed inside that half-open room, white sheets, soft beeping machines, and a familiar figure lying still. Isang babae ang nakahiga roon, maputla at mahina.

Her hair framed her face perfectly, and her long lashes cast faint shadows on her cheeks. The transparent fluid in the IV slowly flowed through the tube, drop by drop.

Napasinghap siya nang mamukhaan kung sino iyon. “Talia?”

“Bakit siya nandito? Ano'ng nangyari sa kan'ya?”

An indescribable feeling hit him. Shock, confusion, fear— all crashing at once, squeezing his chest like an invisible hand. And without hesitation, Caden pushed the door open and strode straight inside.

Tahimik na nakahiga si Talia sa hospital bed. Maputla ang mukha niya, tuyot at walang kulay ang manipis na labi. May nakasaksak na swero sa pulso niya, at dahan-dahan ang paghinga. Napahawak sa dibdib si Caden Hindi n'ya alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib niya.

“Her ulcer flared up again...”

Naalala niya, ilang beses na ring na-confine si Talia noon dahil sa sobrang stress at ulcer. Napapikit siya, pilit inaalis ang mga alaala, pero bumabalik pa rin, lalo na ‘yung huling gabi nilang magkasama.

Napatingin siya sa labi nitong maputla at walang kulay.

Bahagyang gumalaw si Talia sa kama. Nakakunot ang noo na para bang binabangungot. Maya-maya pa'y bahagyang dumulas nang kaunti ang kumot nito at lumantad ang balikat. Hindi na napigilan ni Caden ang sarili at marahan siyang lumapit at inayos muli ang kumot para takpan ito.

Pero nang dumikit ang mga daliri niya sa balat ni Talia, napapitlag siya. Agad niyang binawi ang kamay, parang napaso.

“Damn. Ano bang ginagawa ko?” tanong niya sa sarili.

Inikot niya ang paningin sa paligid. Isang ordinaryong ward lang iyon, amoy disinfectant. Rinig din sa labas ng bintana ang ambulansya at busina ng EDSA traffic. “Seriously? Paano siya gagaling dito?” kunot-noong tanong niya sa sarili.

Mabilis niyang kinuha niya ang cellphone sa bulsa ng suot na suit at tinawagan ang assistant niya. “St. Luke’s Medical, Room 1201, Talia Marquez,” malamig niyang sabi. “Ipa-transfer mo siya agad sa VIP suite sa top floor.”

Nabigla naman ang assistant niyang si Miguel sa kabilang linya. “Ah—yes, Sir Caden. I’ll handle it right away.”

“Good. Pumunta ka rin sa Café Adriana sa lobby. Um-order ka ng chicken congee at strawberry shortcake. Siguraduhin mong bagong luto ang congee. Dalhin mo sa VIP suite.”

Iyon ang favorite comfort food ni Talia noon. Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naalala, o kung bakit niya nasabi ‘yon. Siguro ayaw lang niyang makita itong ganito na mahina, maputla, na para bang pinabayaan.

“Make it quick,” dagdag niya bago ibaba ang tawag.

Tumitig pa siya sandali kay Talia. Medyo kumalma na ang paghinga nito. Matapos niyon ay napabuntong-hininga siya at lumakad palabas sa kwarto nang walang lingon-lingon.