CHAPTER 7

SAMANTALA, matapos lagyan ng benda ang kamay niya, napatingin si Jessa sa sugat.

“Ugh! Pangit naman ng pagkakabenda! Parang intern ang may gawa,” iritado niyang bulong habang inaayos ito.

Paglabas niya ng treatment room, luminga-linga siya para hanapin si Caden pero wala ito. Sumimangot siya at handa na sanang mag-alburoto nang mapansin niya ang lalaki na galing sa direksyon ng general ward. Napakunot ang noo niya. “What is he doing there?”

Huminga siya nang malalim, pilit ngumiti, at mabilis na lumapit habang pilit pinapakalma ang sarili. “Caden! Where did you go? 'Di kita nakita paglabas ko. I got worried,” sabi niya, sabay hawak sa braso nito.

Palihim niyang sinulyapan ang ward kung saan nanggaling si Caden at tinandaan ang room number— 1201. Hindi niya alam pero may feeling siyang may kakaiba roon.

Saglit naman pinagmasdan ni Caden ang babae, tumigil ang mga mata niya sa kamay nitong may benda. “It’s nothing,” he replied calmly. “I just got the wrong floor.”

“Really?” sabay tawa ni Jessa, pilit pinapakalma ang tono. “Seriously, Caden? You’re too sharp to get lost in a hospital.”

Pero sa loob-loob niya, as if naman na naniniwala siya. Malakas talaga ang kutob niyang may kung sino ang nasa ward na iyon.

Hindi na siya pinatulan pa ni Caden, sa halip ay binalingan nito ang sugat ng dalaga na nababalutan ng benda. “Masakit pa ba ‘yan? I’ll drive you home after this.”

“Medyo okay na, thanks,” sabi ni Jessa, ngumiting parang mahinhin. “Thank you, Caden.”

Pero habang nagsasalita, naka-tatak na sa isip niya ang Room 1201. Kailangan niyang malaman kung bakit nanggaling doon si Caden at sino ang nandoon.

---

Velasquez Residence – Corinthian Hills...

Pagdating nina Caden at Jessa sa Corinthian Hills, sumalubong kaagad si Mrs. Althea Velasquez— ang mommy ni Jessa. Exaggerated pa ang galaw ng Ginang, parang bida sa isang soap opera.

“Hija! Oh my God, what happened to your hand? Let me see!”

Hinawakan agad nito ang kamay ni Jessa, puno ng concern sa mukha pero nang mapatingin kay Caden ay ngumiti ito ng pilit. “Mr. Montclair, thank you sa paghatid sa anak ko,” ani Althea, may lambing sa boses. “Jessa’s so persistent sometimes, sorry she troubled you.”

Sumabat naman ang ama ni Jessa, si Mr. Velasquez, habang nag-aayos ng wine glass sa counter. “Yes, Mr. Montclair. Thanks for bringing her home safely. Good thing you were around.”

Tumango lang si Caden, walang masyadong emosyon ang mababasa sa mukha. “It’s okay. Make sure lang na ‘wag mabasa ang sugat, at lagyan ng ointment twice a day.”

“Yes, noted. Thank you, Caden,” sagot ni Jessa, halos pabulong pero may ngiting mapang-akit.

Tumango lang siya, walang balak mag-stay pa ng matagal na lugar na iyon. “I have to go. May kailangan pa akong asikasuhin.”

“Oh, of course!” mabilis na sabi ni Mrs. Velasquez. “Drive safe, hijo. Drop by next time...maybe for dinner?”

Mahinang tango lang ang isinagot si Caden, saka umalis. Nang tuluyan nang mawala ang itim na Rolls Royce sa driveway, aybbiglang nawala ang pilit na ngiti ni Althea. Napalitan ito ng matalim at ambisyosong ekspresyon.

“Jessa!” tawag niya, matigas ang tono.

Agad napalingon ang si Jessa. “Mom?”

Lumapit si Althea, hawak pa rin ang kamay ni Jessa. “Makinig ka sa ‘kin, anak. You have to hold on to that man, do you understand me? Kung makasal ka kay Caden Montclair, hindi lang ikaw ang aangat, pati tayo! The Montclairs' control everything in this city. Hindi na tayo kailangang umasa kahit kanino.”

Nagningning ang mga mata ni Mrs. Velasquez, halatang nababalot ng ambisyon. Parang nakikita na nito ang future ng pamilya nila sa tabi ng mga mayayamang elite ng Forbes Park.

“Mom, don’t worry,” sagot ni Jessa, confident ang ngiti. “I know what I’m doing. Besides…” bahagyang ngumiti siya. “Narinig kong pina-prepare na niya ‘yung divorce papers.”

Tumango si Althea, at sa mata nito ay bakas ang pinaghalong pagkasabik at kasakiman...

---

Samantala, sa St. Luke's Medical Hospital, nagising si Talia nang maamoy ang mabangong amoy ng pagkain.

Nanghihina pa rin ang katawan niya, pero hindi na gano’n kasakit ang puson niya. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata at medyo hilo pa, pero sa bedside table, napansin niya ang ilang magagarang insulated food boxes, may logo ng Café Adriana sa ibabaw.

Napakunot ang noo niya.

Chicken congee? Strawberry shortcake?

Saglit siyang napatigil. Sino nagpadala nito?

Una niyang naisip si Bea, pero agad din niyang iwinaksi ang idea. Alam niyang hindi nagte-takeout ang bestfriend niya ng pagkain, besides bawal din aa kanya ang matamis.

Pero kung hindi si Bea...

Sandaling dumaan sa isip niya ang isang pangalan pero agad din niya itong iwinaksi sa isipan.

“Impossible,” she thought. Why on earth would Caden come to mind?

Why would he send food when he doesn’t even know what happened to her?

She shook her head, a bitter smile forming on her lips.

“Don’t flatter yourself, Talia.”

Sa gitna ng katahimikan ng kwarto, biglang bumukas ang pinto.

Isang babaeng nurse ang pumasok, at may maamong ngiti.

“Good evening, Miss Marquez. Gising na po pala kayo. How are you feeling?”

Bahagyang ngumiti si Talia. “Medyo okay na. Thank you.”

Lumapit ang nurse para i-check ang IV bottle, saka tumango. “That’s good to hear. By the way, ma’am, we’ll be transferring you to another room in a bit.”

Nagulat si Talia. “Transfer? Bakit?”

Mas lumapad naman ang ngiti ng nurse. “You’ve been upgraded to a VIP suite upstairs. Mas tahimik po doon at mas convenient for recovery.”

Napakunot ang noo ni Talia, halatang gulat. “VIP suite? Wait, sino nag-arrange nun?”

“The note just came in earlier,” sagot ng nurse, magaan pa rin ang tono. “Direct order po. The paperwork’s done, so you just have to follow me later.”

Napatulala si Talia. Ano ‘to?

Kanina lang, may pagkain na biglang dumating. Ngayon naman, may VIP transfer? Hindi na niya alam kung matatawa o matatakot. May magic fairy ba sa ospital na ‘to?

Habang iniisip niya iyon, bumukas ulit ang pinto. Pumasok si Bea, may dalang bouquet at isang maliit na tupperware.

“Talia!” bulalas nito, sabay lapit. “Ay, thank God gising ka na. How are you? Gutom ka ba? Nagdala ako ng sopas, iniluto ni Mommy para sa’yo.”

Napangiti si Talia kahit medyo nanghihina pa. “Bea, you didn’t have to.”

Nilapag ni Bea ang dalang pagkain sa table, pero agad ding napansin ang mga food boxes. “Uy, teka. May nagpa-deliver? Café Adriana? Hindi ‘to sa ‘kin ha. Kailan pa sila nagde-deliver dito?”

Umiling si Talia at nagkibit-balikat. “Hindi ko rin alam kung sino nagpadala eh.”

Natawa si Bea, sabay irap nang bahagya. “Oh, come on. Mukhang may secret admirer ka, girl. Pero kung ako tatanungin mo, sana hindi ‘yung ex mong akala mo Diyos siya sa BGC, ha?”

Habang nag-aayos ng mga bulaklak sa bedside table, biglang may naalala si Bea. Napaupo siya sa tabi ni Talia, medyo excited ang tono.

“Teka nga, girl. Hindi ka pa nga nadi-discharge, tapos bakit mo agad in-announce ‘yung comeback mo?”

Napakunot ang noo ni Talia. “Ha? Comeback?”

Kinuha ni Bea ang phone niya at ipinakita ito kay Talia. “Oh, look. Top trending ka sa Twittër.”

Sa screen, puro headlines ang nababasa ni Talia. “Renowned Filipino scientist Dr. Nova confirmed to attend next month’s Global Medical Summit.”

Talia froze. She felt her chest tighten as she stared at the screen. Only two people she knew would have the guts to release news like this without asking her first, and she already knew which one it was.

Siya ‘yon!

Napahawak si Talia sa dibdib. “That bastard… can’t even wait for a single day!”