3 - Live In?

MATAPOS siyang iwanan ng lalaki ay doon na kumawala ang luhang pinipigilan niya. Mga salitang tumarak sa kanyang dibdib ang dahilan kung bakit siya labis na nasasaktan ngayon.

“This is really a mess, Zari…” bulong niya sa sarili, habang nakahiga sa carpet ng silid, yakap ang sarili, hindi dahil sa sakit ng binti sa pagkakatama at lamig ng silid dahil sa aircon, kundi dahil sa lamig at sakit na nararamdaman niya sa kanyang puso.

Kung hindi niya naman talaga kailangan ang pera, hindi siya papasok sa ganitong gulo. Pwede naman siyang umutang at kumayod, pero masyadong malaking halaga ang kailangan para maoperahan na ang kanyang lola sa madaling panahon.

Hindi ito ang inaasahan niyang kasal. Pero nandito na siya ay wala na siyang magagawa pa. Kailangan siya ng Lola niya at hindi na siya pwedeng umatras.

“Hmp!” aniya at mabilis na pinunasan ang mga luha. “Hindi mo kailangan ang pag-ibig niya, Zari. Ano naman? Pera lang ang kailangan mo.”

Ngayong alam na niyang kinasusuklaman siya ng lalaki, sapat na iyon para malaman niya ang lugar niya sa pamilyang ito.

MATAPOS linasin ni Damion ang silid ng kanyang mapapangasawa ay sinalubong siya ni Jojo, ang butler ng kanyang ama. 

“Sir Damion, hinihintay ka po ng iyong ama sa study room niya.”

Agad na inayos ni Damion ang nagusot nitong damit at sinunod ang sinabi ni Jojo sa kanya.

Sa study room, nakaupo sa gitna ang lalaking nasa late fifties. Nagsalin ito ng wine sa dalawang wine glass. Ang isa ay inalok niya sa anak at ang isa ay para sa kanya.

“So, you met her already?” panimula ni Alejandro Marquez. “Mabait siyang bata, huwag mong awayin.”

Pero lingid sa kaalaman ni Alejandro Marquez ay inaway na ng anak ang mapapangasawa nito.

Napaismid naman si Damion saka napahalukipkip sa kinauupuan. “I told you, there’s no way I’m marrying her.” His voice dripped with disdain. “A woman who would marry a stranger just for money? She disgusts me.”

Gumalaw ang panga ni Alejandro. Nilapag niya ang hawak na wine glass saka taimtim na tinignan ang anak.

“No,” aniya sa mababa at malamig na boses. “You must marry her. This is not a matter of choice, Damion.”

Damion chuckled bitterly, tila ba tawang puno ng panunuya kesa sa pagkamangha. “No choice? Then, I’m afraid you’ll be disappointed, Dad.”

Hindi na hinintay pa ni Damion ang sagot ng ama. Bigla itong tumayo at tumalikod saka kalmadong naglakad palabas ng silid.

“Damion Marquez! Don’t you dare walk away from me!”

Pero hindi na siya napigilan pa.

Malalim na ang gabi nang lumabas si Damion sa mansyon. Malamig ang simoy ng hangin, pero hindi nito kayang mapawi ang init ng nararamdaman dahil sa inis at galit. 

Kinuha niya ang panyo mula sa bulsa at marahas na pinunasan ang labi na tila ba may rumi roon na hindi matanggal-tanggal. Ilang sandali lang ay itinapon niya iyon sa basurahan. Nang naalala niya ang pagkagat niya sa labi ng babae ay tila masusuka ito.

“Dmn it.”

MAHIMBING na nakatulog si Czarina matapos iwanan ni Damion kahit na may sakit itong nararamdaman. Hindi alintana sa kanya iyon sa lambot ng higaan. Ilang taon na rin ng makahiga ito sa gano’n klaseng lambot ng kama matapos mamatay ang kanyang mga magulat at angkinin ng kanyang tiyuhin ang lahat na pinaghirapan ng kanyang mga magulang, kasama na roon ang kompanyang para sa kanya. 

Kaya ngayon ay hindi niya mapigilang makatulog ng mahimbing at maayos, somehow she felt sense of security.

 MAGANDA ang gising ni Czarina kinabukasan. Malawak ang ngiting sinalubong ang ama ni Damian na nasa sala nagbabasa ng diyaryo. 

“Good morning, Papa.”

“Zari! Gising ka na pala.” Tumayo ito para lapitan ang babae. “Hindi ko alam kung anong gusto mong kainin kaya sinabihan ko ang chef na ipagluto ka na lang ng kahit anong masustansiyang pagkain.”

Sabay na naglakad ang dalawa patungo sa kusina. “If you have any preferences, sabihan mo si Jojo para sa susunod ay maipaghanda ka namin ng pagkaing ayon sa gusto mo.”

“Nako, hindi na kailangan, Papa…” wika ni Czarina bahagyang nahihiya. “Kumakain naman po ako ng kahit ano.”

Mabilis na naghanda ang mga kasambahay ng pagkain sa lamesa. Hindi inaasahan ni Czarina na makakain ulit ng ganito kasarap at ka-bonggang almusal—parang pang five-star hotel buffet. 

Nandoon ang mainit at fluffy pancakes na may maple syrup at butter, egg-fried rice na may bits ng ham at green peas, crispy bacon, toasted bread, at fresh vegetable salad. May kasama ring cucumber juice with honey and lemon para pampalinis ng panlasa.

Kasunod pa nito ang creamy scrambled eggs, sizzling garlic longganisa, at golden hash browns na may kaunting herbs sa ibabaw. May freshly baked croissants at pain au chocolat, pati na rin assorted muffins—blueberry, banana, at chocolate chip. 

Hindi rin pinalampas ang classic champorado with tuyo on the side, at isang basket ng tropical fruits tulad ng mango slices, papaya, watermelon, at pineapple.

“A-Ang dami, Papa…” gulat na tanong ni Czarina.

Napatawa naman ito sa naging reaksyon ng babae. “Kumain ka lang, huwag kang mahiya.”

Sa hapag-kainan ay napag-usapan nila ang tungkol kay Damion. “Hindi po ba sasabay si…” hindi niya kayang ibigkas ang pangalan.

“Ah, si Damion,” wika ng ama. “Hayaan mo na siya. Masyadong abala sa business kaya sa siyudad ito nakatira. Nahihirapan siya sa pabalik-balik. Pero kung gusto mo na makasama siya e pwede ko naman ayusin ang tirahan sa siyudad para magkasama kayong dalawa.”

Biglang nabilaukan si Czarina sa narinig. “Does that mean e live-in? LIVE-IN?!” The thought of living with that demon freaks her out.

Agad na napailing si Czarina. “H-Hindi na po Papa, baka makaabala pa ako sa trabaho niya.”

“Nako, ayos lang naman iyon, Zari,” natatawang wika ni Alejandro. Gusto niya ring magkasundo ang anak at manugang. Kaya kung ipagsasama sila sa iisang bahay ang dahilan para maging malapit sila sa isa’t isa ay gagawin niya.

“Isa pa, ikakasal na rin naman kayo ni Damion. Hindi naman pwedeng magkahiwalay ang mag-asawa hindi ba? Ipaghahanda ko iyon. Sabihan kita kung tapos na ang paghahanda.”