Chapter 5: Eye Contact

Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang multong bumabalik sa alaala mo, o ang taong akala mo ay hindi mo na muling makikita.

Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel nang mga sandaling iyon. Amoy mamahaling pabango, marmol ang sahig, at kristal ang mga chandelier na tila mga bituing nakabitin sa kisame. Sa probinsyang ito, iisa lang ang pangalan na may bigat—Kensington.

At ngayon, nasa teritoryo nila ako.

Maayos ang postura ko sa likod ng front desk. Nakapulupot ang buhok ko sa maayos na bun, minimal ang make-up, at pilit ang propesyonal na ngiti. Ilang linggo pa lang ako rito, pero pakiramdam ko ay unti-unti ko nang nabubuo ang sarili ko. Isang bagong Agatha. Isang Agathang hindi na kailangang magbenta ng dignidad para mabuhay.

Hanggang sa bumukas ang pinto ng lobby.

Hindi ko siya agad nakita.

Ang napansin ko muna ay ang paggalaw ng paligid. Ang biglang pagtahimik ng mga empleyado. Ang bahagyang pagyuko ng iba. Ang respeto. Ang takot.

Saka ko siya naramdaman.

Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko.

Pag-angat ko ng tingin—

Siya.

Parang huminto ang mundo.

Tatlong taon.

Tatlong taon kong pinilit kalimutan ang mukha niya. Ang mga mata niyang tila laging may sinusukat. Ang presensyang kayang magpaluhod ng kahit sino.

Albert Clarence Kensington.

Mas lalo siyang gumwapo. Mas tumalim ang panga. Mas naging seryoso ang aura. Nakasuot siya ng itim na suit na akmang-akma sa tindig niyang mayabang pero elegante. Hindi siya nagmamadali maglakad. Hindi niya kailangang magmadali. Sa probinsyang ito, kanya ang oras.

Nagkatitigan kami.

At sa isang iglap, bumalik ang gabing iyon.

Ang malamig na kwartong iyon. Ang perang iniwan niya. Ang pag-iyak ko sa taxi habang papalayo.

Agatha, huminga ka.

Pero hindi ako makahinga.

Albert narrowed his eyes.

Hindi siya sigurado.

Pero may pamilyar.

Nakikita ko sa paraan ng pagtagilid ng ulo niya. Sa bahagyang pagkitid ng kanyang mga mata. Para siyang may hinahalungkat na alaala.

Diyos ko… huwag mo akong makilala.

Agad akong yumuko at nagkunwaring abala sa computer. Nanginginig ang mga daliri ko sa keyboard kahit wala naman talaga akong tine-type. Pinipilit kong maging normal ang paghinga ko.

Hindi na siya lalapit. Hindi na siya—

Narinig ko ang mabagal na yabag ng sapatos niya sa marmol na sahig.

Palapit.

Palapit.

Tumigil siya sa harap ng desk.

Ramdam ko ang anino niya bago ko pa siya tuluyang tingnan.

“Miss… bago ka lang dito?”

Ang boses niya.

Mas mababa. Mas kontrolado. Pero ganoon pa rin ang epekto—parang may kung anong humihigpit sa sikmura ko.

Inangat ko ang tingin ko, pero hanggang dibdib lang niya. Hindi ko kayang salubungin ang mga mata niya.

“Opo, sir.”

Sir.

Parang may kung anong nagbago sa hangin nang tawagin ko siya niyon. Dati, wala siyang titulo sa bibig ko. Wala kaming pormalidad. Isang gabi lang iyon na walang pangalan.

Ngayon, may distansya na.

Albert didn’t answer immediately.

Ramdam ko ang tingin niya. Hindi iyon bastos. Hindi rin iyon malinaw na may pagnanasa. Mas delikado pa roon.

Parang sinusuri niya ako.

Parang may sinusubukan siyang buuin sa isip niya.

Napilitan akong tumingin sa kanya.

Nagtagpo muli ang mga mata namin.

At doon ko nakita ang pagbabago.

Hindi lang pagkilala.

Kuryosidad.

Bakit parang… kilala kita?

Lumunok ako.

“May maitutulong po ba ako, sir?”

Propesyonal. Diretso. Walang emosyon.

Pero sa loob ko, nagkakagulo ang lahat.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Tatlo.

Bago siya bahagyang ngumiti.

Hindi buong ngiti. Hindi rin mainit.

Isang ngiting parang may sikreto.

“Anong pangalan mo?”

Saglit akong natigilan.

Pwede pa ba akong magsinungaling?

Hindi.

Nasa HR ang records ko. Nasa system ang pangalan ko.

“Agatha… Agatha Caddel po.”

Tahimik.

Pero sa likod ng katahimikang iyon, may naramdaman akong pag-igting.

Caddel.

Paulit-ulit niyang binibigkas sa isip niya ang apelyido ko—ramdam ko.

Tumuwid siya ng tayo.

“Good,” maikli niyang sagot. “Galingan mo.”

At tumalikod siya.

Pero bago siya tuluyang lumayo, huminto siya sandali. Bahagya siyang lumingon.

Diretsong tumingin sa akin.

Mas matagal kaysa nararapat.

Mas personal kaysa dapat.

At doon ko naintindihan.

Hindi pa siya sigurado.

Pero malapit na.

Nanginginig ang tuhod ko nang tuluyan siyang pumasok sa private elevator. Nang magsara ang pinto, saka lang ako napahawak sa gilid ng mesa.

Hindi ito maganda.

Hindi ito maganda.

Sa probinsyang ito, siya ang may-ari ng lahat.

Ng hotel.

Ng mall.

Ng farm.

Ng lupang tinatapakan ko.

At kung makilala niya ako—

Hindi ko alam kung anong mas matatakot ako.

Ang galit niya.

O ang posibilidad na hindi niya ako galit… kundi hinahanap.

Dahil kung hinahanap niya ako…

Ibig sabihin, hindi pa tapos ang gabing iyon.

At hindi ako sigurado kung kaya ko pang harapin ang lalaking minsang nagbayad para hawakan ako—

pero ngayon ay tila gustong hawakan ang buong pagkatao ko.