Chapter 4: Man in the Lobby

Hindi ko alam kung anong mas nakakapagod—ang magpanggap na maayos ang buhay ko o ang paulit-ulit na paalalahanan ang sarili kong hindi na ako ang dating eighteen-year-old na desperada.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Tatlong taon mula nang iwan ko ang isang gabi na hindi ko dapat maalala pero hindi ko rin kayang kalimutan.

Ngayon, nasa probinsya na ako. Malayo sa Maynila. Malayo sa mga ilaw ng bar. Malayo sa mga alaala.

At heto ako, naka-uniporme ng receptionist sa Kensington Grand Hotel—pinaka marangya sa buong bayan. Marmol ang sahig. Kristal ang chandelier. Ang amoy ng lobby ay pinaghalong mamahaling pabango at bagong polish na kahoy.

Sabi nila, pag-aari raw ng pamilya Kensington ang halos lahat dito—mula hotel hanggang farm, pati mall sa kabilang highway. Hindi ko masyadong inalam. Trabaho lang ang kailangan ko.

Hindi ko kailangan ng komplikasyon.

“Agatha, ikaw muna sa front. May darating na investors,” sabi ng supervisor ko.

Tumango ako. Ngumiti. Professional. Sanay na ako.

Habang nagta-type ako sa computer, pinipilit kong huwag isipin ang overdue na bayarin ni Tito. Ang huling tawag ni Tita na humihingi na naman ng pera. Ang katotohanang kahit gaano ako magsumikap, parang hindi sapat.

Huminga ako nang malalim.

Kaya mo ‘to.

Tahimik ang lobby nang sandaling iyon. May iilang guest na naglalakad. May bellboy na nag-aayos ng luggage cart.

At pagkatapos—

Biglang nag-iba ang hangin.

Hindi ko maipaliwanag, pero may kakaibang bigat na pumasok sa espasyo. Parang kusang tumahimik ang paligid.

Narinig ko ang sabay-sabay na pagbukas ng glass doors.

Tumunog ang sapatos sa marmol.

Mabagal. Sigurado.

Hindi ko agad inangat ang tingin ko. Abala ako sa pag-print ng reservation forms. Pero napansin ko sa peripheral vision ko ang mga empleyadong biglang tumuwid.

May yumuko.

May bumati.

“Good afternoon, sir.”

Sir?

Kumunot ang noo ko. Hindi naman ganito ang reaction nila sa kahit sinong guest.

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko.

At doon ko siya nakita.

Isang lalaking nakasuot ng black suit. Perfect ang tabas. Walang gusot. Parang siya mismo ang nagmamay-ari ng sahig na tinatapakan niya.

Matangkad. Broad shoulders. Dark hair na maayos ang pagkaka-style. Ang mga mata niya—malamig. Mapagmasid. Parang kayang basahin ang kaluluwa mo sa isang tingin lang.

Tumigil ang tibok ng puso ko.

Hindi.

Hindi pwede.

Albert Clarence Kensington.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Biglang bumalik ang amoy ng alak. Ang ilaw ng bar. Ang bigat ng desisyon ko noon.

Tatlong taon.

Hindi siya nagbago.

Mas lalo pa nga siyang naging… makapangyarihan.

Hindi niya ako agad napansin.

Busy siya sa pakikipagkamay sa manager. May nagsasalita tungkol sa expansion ng farm. May tumatawa.

Ako?

Hindi ako makahinga.

Agad kong ibinaba ang tingin ko sa monitor. Pinilit kong mag-focus sa screen kahit hindi ko na maintindihan ang binabasa ko.

Hindi niya ako pwedeng makita.

Hindi dito.

Hindi ngayon.

Narinig ko ang papalapit na yabag.

Mas lumalakas ang tunog ng sapatos niya sa marmol habang papalapit sa front desk.

Lord, please.

Nag-type ako nang mas mabilis kahit wala naman akong tina-type. Pinagpawisan ang palad ko. Nanginginig ang daliri ko sa mouse.

“Sir, welcome back,” sabi ng supervisor ko na nasa gilid ko.

Welcome back.

So madalas siya dito.

Of course. Pag-aari niya ‘to.

Bakit hindi ko inalam?

Bakit hindi ko tinanong kung sino ang may-ari?

Tanga.

Nararamdaman ko na ang presensya niya sa harap ng desk. Parang may anino na tumabing sa ilaw.

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko.

At nagkatitigan kami.

Sa sandaling iyon, parang bumagal ang oras.

Hindi siya agad nagsalita.

Nakatitig lang siya sa akin.

May pagkakunot ang noo niya—parang may hinahanap sa mukha ko. Parang sinusubukang alalahanin kung saan niya ako nakita.

Please… huwag mo akong makilala.

Pinilit kong ngumiti. Yung training smile. Yung hindi umaabot sa mata.

“Good afternoon, sir. Welcome to Kensington Grand Hotel. May reservation po ba kayo?”

Professional. Kalma. Parang hindi kami nagkakilala sa pinakamasamang paraan posible.

Hindi siya sumagot agad.

Tinitigan niya lang ako.

Mas matagal kaysa sa dapat.

Mas malalim kaysa sa normal.

At doon ko nakita ang pagbabago sa ekspresyon niya.

Recognition.

Parang may ilaw na biglang umilaw sa isip niya.

Bahagyang nanlaki ang mata niya.

“...Ikaw.”

Isang salita.

Pero sapat na para bumagsak ang mundo ko.

Tumayo nang tuwid ang likod niya. Parang may puzzle na biglang nabuo.

Agatha.

Alam kong naalala niya.

Ang gabing umalis ako bago mag-umaga. Ang perang iniwan niya sa mesa. Ang walang paalam.

Pinilit kong huwag mag-react.

“Pasensya na po, sir?” kunwari hindi ko siya kilala.

Pero hindi siya tanga.

Hindi si Albert Clarence Kensington.

Mas lumapit siya sa desk. Naramdaman ko ang init ng katawan niya kahit may pagitan kaming marmol.

Mas malinaw ko nang nakita ang mata niya.

Hindi na ito yung malamig na businessman.

May halong pagtataka.

May halong… galit?

O baka ego.

“Bago ka lang dito?” tanong niya, mababa ang boses. Kontrolado. Pero may ibang ibig sabihin sa ilalim.

“Opo, sir. Two weeks pa lang po,” sagot ko.

Please, umalis ka na.

Please, huwag mo nang halungkatin.

Saglit siyang tumingin sa nameplate ko.

AGATHA CADDEL.

Parang binasa niya iyon nang ilang beses.

Then his jaw tightened.

Naalala niya na.

Alam ko.

Ramdam ko.

Hindi na ako basta receptionist sa paningin niya.

Ako yung babaeng umalis.

Ako yung hindi nagpaalam.

Ako yung hindi bumalik.

May dumaan na manager sa likod niya at may ibinulong tungkol sa meeting. Pero hindi siya agad gumalaw.

Hindi niya inaalis ang tingin niya sa akin.

Parang tinitimbang niya kung panaginip lang ba ako o totoo.

“Sir?” ulit ko, pinipilit maging kalmado.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Then he finally straightened.

“Schedule a meeting with HR,” sabi niya sa manager, pero hindi inaalis ang tingin sa akin.

Hindi ko alam kung bakit parang ako ang tinutukoy niya.

Tumalikod siya, pero bago siya tuluyang umalis, bahagya siyang huminto.

At sa gilid ng mukha niya, narinig ko ang mahina pero malinaw na bulong—

“Hindi ka pala multo.”

Nanlamig ang batok ko.

Alam ko na ang ibig sabihin noon.

Hindi pa tapos ang nakaraan.

At mukhang hindi ako makakatakas sa pagkakataong ito.

Habang naglalakad siya papalayo, pakiramdam ko’y may bagyong papalapit.

At ang sentro ng bagyong iyon—

Ako.