All Chapters of Trapped by the Billionaire : Chapter 1 - Chapter 10

Labing-walo ako noon. Labing-walong gulang na wala nang magulang. Wala nang uuwian. Wala nang tatawag sa akin ng “anak” tuwing gabi. Isang linggo pa lang ang nakakalipas mula nang ilibing sina Mama at Papa matapos ang aksidenteng iyon sa expressway. Isang iglap. Isang tawag sa telepono. Isang bangkay sa morgue. At isang buhay na hindi ko alam kung paano sisimulan muli. Hindi ako sanay maging mahina. Half-Spanish ang dugo ko sabi nila, may tapang. Pero anong silbi ng tapang kung wala kang pambayad sa kuryente? Kung ang mga taong dapat kumakalinga sa’yo—ang Tito at Tita ko—ay mas abala sa sugal kaysa sa pag-iyak sa pagkamatay ng kapatid nila? “Agatha, may naniningil na naman,” sabi ni Tita habang nakaupo sa sala, hawak ang baraha. “Ikaw na bahala.” Ako na bahala. Palaging ako na bahala. Kaya nang gabing iyon, nasa Maynila ako. Hindi para mag-enjoy. Hindi para magpakalasing. Hindi para maghanap ng pag-ibig. Nasa bar ako para maghanap ng paraan. Maingay ang paligid. Amoy alak at

Tatlong taon mula noong gabing iyon na pilit kong ibinaon sa limot. Tatlong taon mula noong iniwan ko ang ₱80,000 sa alaala ko at piniling huwag nang lumingon. Ngayon, dalawampu’t isa na ako. At heto ako—nakatayo sa gitna ng isang marangyang lobby, nakasuot ng maayos na uniporme, may nameplate na may nakasulat na: AGATHA CADDEL – RECEPTIONIST bulong sa sarili kaya naman napangiti ako. Hindi na ako ang labing-walong taong desperadong umiiyak sa likod ng taxi. Hindi na ako ang batang takot sa kinabukasan. O iyon ang gusto kong paniwalaan. Ang probinsyang ito ay hindi ordinaryo. Tahimik, malinis, at napakayaman. Halos lahat ng gusali, lupa, at negosyo—iisa ang apelyido. Kensington. Naririnig ko ang pangalang iyon halos araw-araw. Kensington Farm. Kensington Mall. Kensington Suites. Kensington Holdings. Pero para sa akin, pangalan lang iyon. Isang pamilya ng mga negosyanteng hindi ko naman kailangang makilala. Ang mahalaga, may trabaho ako. At sa wakas… nakaka-ipon.

Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang multong bumabalik sa alaala mo, o ang taong akala mo ay hindi mo na muling makikita. Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel nang mga sandaling iyon. Amoy mamahaling pabango, marmol ang sahig, at kristal ang mga chandelier na tila mga bituing nakabitin sa kisame. Sa probinsyang ito, iisa lang ang pangalan na may bigat—Kensington. At ngayon, nasa teritoryo nila ako. Maayos ang postura ko sa likod ng front desk. Nakapulupot ang buhok ko sa maayos na bun, minimal ang make-up, at pilit ang propesyonal na ngiti. Ilang linggo pa lang ako rito, pero pakiramdam ko ay unti-unti ko nang nabubuo ang sarili ko. Isang bagong Agatha. Isang Agathang hindi na kailangang magbenta ng dignidad para mabuhay. Hanggang sa bumukas ang pinto ng lobby. Hindi ko siya agad nakita. Ang napansin ko muna ay ang paggalaw ng paligid. Ang biglang pagtahimik ng mga empleyado. Ang bahagyang pagyuko ng iba. Ang respeto. Ang takot. Saka ko siya naramdaman. Parang m

Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel. Ang malalawak na bintana ay hinahayaan ang huling liwanag ng hapon na dumampi sa makintab na marble floor. Si Agatha Caddel ay nakaupo sa likod ng reception desk, nakatingin sa screen ng computer, ngunit hindi talaga nakatutok sa trabaho. May presensya siya na hindi niya maalis sa isip. Albert Clarence Kensington. Tatlong taon na ang nakalipas, pero parang kahapon lang nang makita niya ang lalaking iyon—ang lalaking nagbago ng kanyang buhay sa isang gabi na puno ng pangako na hindi niya hiningi. Ngayon, naroroon siya sa kanyang harapan—naglalakad sa lobby, nakangiti sa mga empleyado, walang kaalam-alam kung paano niya ibabalik ang sarili sa dati. Agatha: “Bakit ngayon? Bakit sa hotel na ito? Bakit hindi siya nagpakita sa Maynila na lang?” Lumapit siya sa HR desk para makausap ang supervisor niya. “Ma’am, maaari po ba akong magpalit ng shift bukas?” tanong niya, mahinang tinig na halong kaba at pag-iingat. “Agatha, may problema

Tahimik ang buong opisina.Ang ilaw mula sa chandelier ay naglalaro sa dingding, nagkakalikot na parang lihim na nagmamasid sa kanila. Si Agatha ay nakatayo sa tabi ng desk, hawak ang kanyang clipboard, kahit alam niyang wala na itong silbi. Hindi niya maalis sa isip ang presensya ni Albert, na ngayon ay nakatayo sa harap niya, matagal na pinag-aaralan siya sa isang paraan na nagpapahiwatig na wala na siyang puwang para tumakas. Lumapit siya sa kanya ng dahan-dahan, bawat hakbang ay parang isang pagsubok, parang bawat galaw niya ay may nakatagong intensyon. “Tatlong taon,” bulong niya, parang hangin na sumasayaw sa paligid. Hindi siya sumagot. Tahimik lang si Agatha, pilit pinipigil ang tibok ng puso na tila sasabog. “Hindi ka ba marunong magpaalam?” tanong niya, boses niya mababa ngunit may pagmamay-ari. Napatingin si Agatha sa kanya. “Wala po akong dapat ipaliwanag, sir,” sagot niya, tinatangkang panatilihing kalmado ang boses. “Sir.” Parang isang kanto ng salita ang bigat