LOGINTahimik ang lobby. Ang mga ilaw ay malabo, halos malumanay na lamang ang ningning ng chandelier sa kisame. Ang mga empleyado ay tapos na sa kani-kanilang gawain, at tanging ako ang naiwan sa front desk, nagtatapos ng mga papeles at nagbibilang ng mga resibo. “Pst… pst…” Parang may narinig akong malakas na tunog ng elevator, ngunit ni hindi ko pinansin. Baka sound effect lang ng aircon. Biglang bumukas ang elevator. Lumabas siya. Albert Clarence Kensington. Para bang napuno ng liwanag ang buong lobby. Ang lakas ng presence niya—hindi ko maiwasang huminto sa ginagawa ko. Ramdam ko ang hangin na dumadaan sa kanya habang papalapit siya sa front desk. “Miss… sumunod ka sa office ko,” ang malamig niyang boses, pero may kasamang tawa na hindi ko maunawaan. Hindi ko alam kung anong puwede kong sabihin. “Opo, sir…” ang napako sa aking labi, halos walang boses. Ang puso ko ay mabilis ang tibok. Ang kamay ko’y nanginginig habang pinupunasan ko ang mga dokumento na parang wala akong ginag
Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel. Ang malalawak na bintana ay hinahayaan ang huling liwanag ng hapon na dumampi sa makintab na marble floor. Si Agatha Caddel ay nakaupo sa likod ng reception desk, nakatingin sa screen ng computer, ngunit hindi talaga nakatutok sa trabaho. May presensya siya na hindi niya maalis sa isip. Albert Clarence Kensington. Tatlong taon na ang nakalipas, pero parang kahapon lang nang makita niya ang lalaking iyon—ang lalaking nagbago ng kanyang buhay sa isang gabi na puno ng pangako na hindi niya hiningi. Ngayon, naroroon siya sa kanyang harapan—naglalakad sa lobby, nakangiti sa mga empleyado, walang kaalam-alam kung paano niya ibabalik ang sarili sa dati. Agatha: “Bakit ngayon? Bakit sa hotel na ito? Bakit hindi siya nagpakita sa Maynila na lang?” Lumapit siya sa HR desk para makausap ang supervisor niya. “Ma’am, maaari po ba akong magpalit ng shift bukas?” tanong niya, mahinang tinig na halong kaba at pag-iingat. “Agatha, may problema
( POV – Agatha Caddel) Hindi ko alam kung bakit simula nang dumating siya kahapon sa lobby, parang hindi na ako mapakali. Parang may matang nakamasid kahit wala naman. Parang may aninong sumusunod kahit mag-isa lang ako. At higit sa lahat—parang bumalik ako sa gabing pilit kong nilibing sa alaala ko. Maaga akong pumasok sa Kensington Grand Hotel. Tulad ng dati, maayos ang uniporme, nakapusod ang buhok, may pilit na ngiti sa labi. Sa labas, kalmado. Sa loob, magulo. Isang linggo pa lang ako rito pero pakiramdam ko, taon na ang binilang ng dibdib ko sa kaba. Dahil sa kanya. Albert Clarence Kensington. Ang lalaking akala ko ay isa lang pagkakamali sa nakaraan. Ang lalaking iniwan ko bago pa mag-umaga. Hindi ko alam na siya pala ang may-ari ng hotel na pinasukan ko. Hindi ko alam na babalik siya sa buhay ko nang ganito. At hindi ko alam kung ano ang mas kinatatakutan ko—ang galit niya, o ang posibilidad na maalala niya ako. “Agatha, pinapatawag ka raw sa HR mamaya,” sabi ng
Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang multong bumabalik sa alaala mo, o ang taong akala mo ay hindi mo na muling makikita. Tahimik ang lobby ng Kensington Grand Hotel nang mga sandaling iyon. Amoy mamahaling pabango, marmol ang sahig, at kristal ang mga chandelier na tila mga bituing nakabitin sa kisame. Sa probinsyang ito, iisa lang ang pangalan na may bigat—Kensington. At ngayon, nasa teritoryo nila ako. Maayos ang postura ko sa likod ng front desk. Nakapulupot ang buhok ko sa maayos na bun, minimal ang make-up, at pilit ang propesyonal na ngiti. Ilang linggo pa lang ako rito, pero pakiramdam ko ay unti-unti ko nang nabubuo ang sarili ko. Isang bagong Agatha. Isang Agathang hindi na kailangang magbenta ng dignidad para mabuhay. Hanggang sa bumukas ang pinto ng lobby. Hindi ko siya agad nakita. Ang napansin ko muna ay ang paggalaw ng paligid. Ang biglang pagtahimik ng mga empleyado. Ang bahagyang pagyuko ng iba. Ang respeto. Ang takot. Saka ko siya naramdaman. Parang m
Hindi ko alam kung anong mas nakakapagod—ang magpanggap na maayos ang buhay ko o ang paulit-ulit na paalalahanan ang sarili kong hindi na ako ang dating eighteen-year-old na desperada. Tatlong taon na ang nakalipas. Tatlong taon mula nang iwan ko ang isang gabi na hindi ko dapat maalala pero hindi ko rin kayang kalimutan. Ngayon, nasa probinsya na ako. Malayo sa Maynila. Malayo sa mga ilaw ng bar. Malayo sa mga alaala. At heto ako, naka-uniporme ng receptionist sa Kensington Grand Hotel—pinaka marangya sa buong bayan. Marmol ang sahig. Kristal ang chandelier. Ang amoy ng lobby ay pinaghalong mamahaling pabango at bagong polish na kahoy. Sabi nila, pag-aari raw ng pamilya Kensington ang halos lahat dito—mula hotel hanggang farm, pati mall sa kabilang highway. Hindi ko masyadong inalam. Trabaho lang ang kailangan ko. Hindi ko kailangan ng komplikasyon. “Agatha, ikaw muna sa front. May darating na investors,” sabi ng supervisor ko. Tumango ako. Ngumiti. Professional. Sanay na ako
Tatlong taon mula noong gabing iyon na pilit kong ibinaon sa limot. Tatlong taon mula noong iniwan ko ang ₱80,000 sa alaala ko at piniling huwag nang lumingon. Ngayon, dalawampu’t isa na ako. At heto ako—nakatayo sa gitna ng isang marangyang lobby, nakasuot ng maayos na uniporme, may nameplate na may nakasulat na: AGATHA CADDEL – RECEPTIONIST bulong sa sarili kaya naman napangiti ako. Hindi na ako ang labing-walong taong desperadong umiiyak sa likod ng taxi. Hindi na ako ang batang takot sa kinabukasan. O iyon ang gusto kong paniwalaan. Ang probinsyang ito ay hindi ordinaryo. Tahimik, malinis, at napakayaman. Halos lahat ng gusali, lupa, at negosyo—iisa ang apelyido. Kensington. Naririnig ko ang pangalang iyon halos araw-araw. Kensington Farm. Kensington Mall. Kensington Suites. Kensington Holdings. Pero para sa akin, pangalan lang iyon. Isang pamilya ng mga negosyanteng hindi ko naman kailangang makilala. Ang mahalaga, may trabaho ako. At sa wakas… nakaka-ipon.







