เข้าสู่ระบบNakasimangot si Pia.“Wala na ba kayong planong magkaroon pa ng anak ni Lucas?”May kakaiba sa boses niya.Hindi simpleng curiosity.Kung tutuusin, halos excited pa nga siya sa tanong.Sumulyap sa kanya si Isla, bewildered.Sa tuwing bumubuka ang bibig ni Pia, sobrang obvious ng hostility nito kay Isla na kahit ang three-year-old na si Nathalia ay nararamdaman iyon.Ayaw maniwala ni Isla na hindi iyon sinasadya ni Pia.Kung genuinely gusto nitong mag-apologize, napakaraming ordinaryong bagay na maaari nitong sabihin.Sa halip, kakapasok pa lamang niya sa bahay ay nag-comment na agad siya tungkol sa mga gamit ni Nathalia, at ngayon ay tinatanong pa kung may plano silang magkaroon ni Lucas ng mas marami pang anak.Ibinaba ni Isla ang mga mata niya.Pagkatapos, na para bang bigla siyang nahiya sa topic, bahagyang namula ang mga pisngi niya.“Yes,” shy niyang sabi. “Very hard ang effort ni Lucas.”Natigilan si Pia.Huminto sa ere ang knitting needles ni Megan.Sa loob ng isang segundo, nag
Mabilis na lumipas ang isang linggo.Kararating lamang ni Isla sa bahay nang magsalita si Manang Rose habang pinupunasan ang mga kamay niya sa apron.“Madam, gusto raw kayong makita ni Pia.”Natigil si Isla habang hinuhubad ang coat niya.“Bakit niya ako gustong makita?”Bago pa makasagot si Manang Rose, tumingala si Megan mula sa yarn na hawak niya habang nakaupo sa sofa at nagki-knit.“Sinabi niyang may nasabi siyang mali noong isang araw at gusto niyang mag-apologize sa’yo.”“Mag-apologize sa akin?”Itinaas ni Isla ang isang kilay.Maaga siyang umaalis at gabi nang umuuwi nitong mga nakaraang araw. Busy ang company sa paghahanda para sa jewelry exhibition, at sa tuwing nakakauwi siya sa gabi, halos wala na siyang oras para makita si Lucas.Kahit si Nathalia ay usually tulog na.Kay Megan lamang niya nalaman na araw-araw palang pumupunta si Pia.Sa simula, mukhang iniisip ni Pia na deliberately siyang iniiwasan ni Isla.Ilang araw na ang nakalipas, halos buong araw itong naghintay na
Mahilig si Lucas sa mango trees, at ganoon din siya.Noong mga bata pa sila, pareho nilang tinitingnan ang parehong branches, inaakyat ang parehong paths sa courtyard, at namumuhay sa ilalim ng parehong rules ng pamilya Montenegro.Ngunit hindi kailanman nagawang makipag-compete ni Charles sa kanila.Noong bata siya, hindi siya manalo.At ngayong adults na sila, wala ring nagbibigay sa kanya ng kahit ano.Isang walang hangganang bitterness ang umusbong sa puso ni Charles.Hindi iyon biglang lumitaw. Matagal na iyong nandoon, nakabaon sa ilalim ng restraint, silence, at habit niyang magpanggap na wala siyang pakialam. Ngunit ngayon, habang pinapanood si Isla na nakatayo sa ilalim ng mango tree at si Lucas na tinitingnan siya gamit ang expression na bihira nitong ipakita sa kahit sino, sa wakas ay nagliyab ang resentment.Isang apoy ang kumalat mula sa kaibuturan ng soul niya.Mabangis itong nagliyab, sinusunog ang lahat ng matagal niyang pinipigilan.Bakit may ganitong wife si Lucas?Ba
Malakas na ibinagsak ni Charles ang spoon sa bowl niya.Matinis na tumunog ang porcelain laban sa table.Tiningnan niya si Pia.“Ano ba talaga ang ibig mong sabihin?”Mababa ang tono niya, ngunit obvious ang galit sa ilalim niyon.Si Pia naman ay nanatiling calm, tila hindi naapektuhan ng bigla niyang temper.Kinuha niya ang spoon na itinabi ni Charles, dahan-dahang uminom ng isang kutsara ng bird’s nest soup, at saka lamang nagsalita.“Kaka-engage lang natin, at gusto kong makisama nang maayos sa family ko. May problema ba roon?” magaan niyang tanong. “Lahat sila family members mo, at kakarating ko lang. Hindi naman puwedeng forever akong isolated.”Reasonable enough ang mga salita niya.Sobrang reasonable.Tinitigan siya ni Charles nang ilang segundo.“Mas mabuting ganyan nga ang iniisip mo, Pia. Binabalaan kita, huwag mong subukang maging clever.”Ini-roll ni Pia ang mga mata niya.“Charles, huwag mo akong bigyan ng ganyang crap.”Ibinaba niya ang spoon at bahagyang sumandal sa liko
Nang matanggap ni Isla ang necklace, malinaw na delighted siya.Noong panahong iyon, maingat niya iyong hinawakan sa mga kamay niya, isa-isang hinahangaan ang pearls. Hanggang ngayon ay naaalala pa rin ni Lucas ang liwanag sa mga mata niya.Ngunit sa huli, pinabalik niya iyon sa kanya dahil masyado raw mahal.Nag-aalala siya para sa kanya.Noon, naniniwala siyang genuinely poor si Lucas, nabubuhay sa scholarships, part-time work, at maingat na budgeting. Gaano man niya kagusto ang necklace, hindi niya kayang isipin na ilang buwang sahod ang gagastusin nito para sa isang gift lamang.Kaya ibinalik niya iyon.Sa totoo lang, hindi naman talaga napunta kung saan ang necklace.Tahimik pa rin itong nakalagay sa isang box sa room ni Lucas, nakatago sa loob ng drawer.Sa lahat ng gifts na minsang binili niya para kay Isla, ang tanging totoong umalis sa mga kamay niya ay ang mirror na iyon.Sa loob ng maraming taon, inakala ni Lucas na tinanggihan ni Isla ang necklace simply dahil considerate s
Ibinalik ng manager ang card kay Lucas at in-add si Isla bilang friend.Radiant ang smile niya.“Madam, welcome po kayong bumisita sa boutique namin anytime. Marami kaming clothes na bagay sa inyo. Regular customer din po si Miss Louise.”Tumango si Isla bilang pagsang-ayon.Pagkaalis ng luxury brand team, agad na lumapit si Jannah.Maingat niyang tinipon ang clothes at jewelry na pinili ni Isla, inaayos ang bawat item ayon sa category. Ibinalik ang garments sa kani-kanilang protective bags, inilagay muli ang accessories sa boxes nila, at pinagsama ang receipts at product certificates.Walang nailagay sa maling lugar.Walang mukhang magulo.Pagkatapos ay kumuha siya ng ribbon at, kasama si Nathalia, nagsimulang i-pack ang brooch na pinili ng child para kay Selena.Sobrang seryoso ni Nathalia sa bagay na iyon.Siya mismo ang nag-insist na pumili ng ribbon at pinanood si Jannah habang itinatali iyon sa isang maayos na bow. Pagkatapos, naghanap siya ng colored pencils at direktang gumuhit







