LOGINMahal kong mga mambabasa, Lubos ang aking pasasalamat sa inyong patuloy na pagsuporta sa aking mga akda. Bilang isang manunulat, malaking tulong ang inyong mga likes, comments, at gems upang maibahagi ko pa ang aking mga kwento sa inyo. Sana po ay mapagbigyan ninyo ako ng inyong suporta. Maraming salamat po!
Pagkatapos ng pagharap kay Wright, si Teddy ay hindi na nakapag-isip nang maayos. Ang galit at takot na nararamdaman niya ay naghalo, parang apoy na unti-unting lumalakas sa dibdib. Bawat salita ni Wright tungkol sa plano ni Jane at Victor ay parang alarma na sumisigaw sa kanyang tainga: oras na. Oras na para iligtas si Sophia bago pa mahuli ng mga kamay na punô ng galit.Ang mundo niya ay tila umiikot sa sobrang bilis. Ang mga kalaban na matagal na niyang kinatatakutan ang pamilya ni Jane, ang mga konektado kay Victor, at higit sa lahat ang sariling kahinaan niya sa pag-protekta sa babaeng mahal niya ay biglang nagiging reyalidad na hindi na puwedeng ipagpaliban.Mabilis siyang bumalik sa opisina, nanginginig ang mga kamay habang tinatawagan ang kanyang abogado, si Atty. Miguel Santos. Ang bawat hakbang patungo sa elevator ay tila mabigat na kargado ng pangamba. Ang bawat pag-ikot ng kamay sa susi ng opisina ay may kasamang tensyon na parang bawat segundo ay nagiging minuto.“Atty, i
Si Wright ay nagda-drive nang parang demonyo. Ang mga kamay niya ay nakakuyom nang mahigpit sa manibela; ang dugo sa palad na nasugatan kanina ay natuyo na, ngunit ang sakit ay maliit kumpara sa matinding kirot sa dibdib niya. Ang isip niya ay nagulong parang gulo sa bagyo, punô ng mga boses at pangit na imahe: “Patayin si Sophia… Hindi na siya makakahinga nang walang takot… Sisiguraduhin nating hindi na siya makakatakas.”Hindi na siya nakapag-isip nang maayos. Ang tanging iniisip niya ay si Sophia kailangan niyang makita, kailangan niyang protektahan. Kahit ayaw na siya rito, kahit galit na galit na siya, kahit may sakit sa dibdib niya mula sa pagtataksil, alam niyang hindi niya puwedeng pabayaan ang panganib na nagbabantang lumapit.Diretso siyang nagtungo sa opisina ni Teddy Smith a modernong building sa business district, matataas ang salamin at parang fortress ang security. Hindi siya nagpaalam, hindi siya huminto. Pumasok siya sa lobby at hiniling na makipagkita kay Teddy. Mata
Sa pinakamataas na palapag ng Wright Tower, si Wright ay tumigil sa paglalakad nang bigla. Gusto niyang sorpresahin si Jane para sa tanghali na lunch date na ipinangako niya upang maayos ang kanilang relasyon. Ngunit nang marinig niya ang boses ng kuya nito si Victor na punô ng galit na halos sumabog, huminto siya sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng conference room. Ang katawan niya ay nanigas. Ang dugo sa mga ugat niya ay parang nagyelo. Hindi siya pumasok. Hindi siya gumalaw. Tanging nakinig lamang siya, ang dibdib ay parang binabiyak ng bawat salita na parang kutsilyo na dahan-dahang iniikot sa sugat. “Una si Sophia,” sabi ni Jane nang malamig na parang yelo na handang pumutol ng laman. “Siya ang ugat ng lahat. Kapag natanggal siya… matutuyo ang lahat ng dahon. Kapag nawala siya… mawawala rin ang lahat sa kanila. At kapag nawala siya… magsisimula ang tunay na hustisya.” Si Victor ay tumango, ang mga kamao ay naka-clench na parang handang dumugo. “Ako ang bahala sa field w
Kinabukasan, ang araw sa Makati ay maliwanag na, ngunit sa loob ng maliit na apartment sa Salcedo Village, ang hangin ay mabigat na parang punô ng mga hindi nasasabing takot. Si Sophia ay nakatayo sa harap ng salamin, suot ang simpleng white blouse at dark jeans na yumakap sa kanyang lumalaking tiyan. Ang mga kamay niya ay nanginginig habang inaayos ang kwelyo, ang mga mata ay punô ng pag-aalinlangan na halos sumabog na.“Handa ka na ba?” tanong ni Teddy nang mahina, lumapit at hinawakan ang kamay niya nang mahigpit na parang takot na mawala siya kahit isang segundo.Si Sophia ay tumingin sa kanyang repleksyon, ang boses ay nanginginig. “Handa na… pero natatakot pa rin ako, Teddy. Paano kung hindi maaprubahan? Paano kung malaman agad ni Jane? Paano kung… paano kung mawala na talaga ako sa sarili ko kapag binago ko na ang pangalan ko? Parang binubura mo ang lahat ng natira sa akin!”Si Teddy ay hinila siya sa yakap nang mahigpit, ang mga bisig ay parang pader na hindi kayang lagpasan n
Si Jane ay bumalik sa desk niya nang dahan-dahan, ang mga hakbang ay mabigat na parang bawat isa ay may dalang bigat ng limang taong sakit na hindi na niya mapagkakaila. Kinuha niya ang folder na may mga printout ng surveillance reports at impormasyon tungkol kay Teddy at Sophia na nakalagay sa isang plain brown envelope na walang label. Binuksan niya ito nang walang ingay, ang mga mata ay malamig na naglalaro sa bawat larawan, bawat timestamp, bawat note na nagsasabing “NO POSITIVE ID” o “SUBJECT NOT LOCATED.”“Una,” sabi niya nang mababa ngunit punô ng lamig na parang yelo na handang sumaksak, “ipagpapatuloy natin ang paghahanap sa background niya. Alam kong may bahay-ampunan siya malamang sa Maynila. Kung matutunton natin ang ampunan na ‘yon, baka may record pa rin doon. Baka may nurse o madre noon na makakaalala sa kanya. Pangalawa, si Teddy… susubukan nating i-monitor ang mga galaw niya. Kung saan siya pumupunta, sino ang nakakausap niya. Kung may makita tayong pattern kung madal
“Free ka ba ngayon, Sophia?” tanong ni Teddy nang mababa ngunit punô ng urgency. “Mas mabuti na ayusin na natin ang papeles mo. Baka maunahan tayo ni Jane. Iniisip ko ang kaligtasan mo… iniisip ko ang kaligtasan niyo ni baby.”Si Sophia ay natigilan. Ang mga mata niya ay biglang namula ulit, ang luha ay unti-unting namumuo sa gilid. Hinawakan niya ang tiyan nang mahigpit, parang takot na mawala ang tanging bagay na nananatili sa kanya. Ang boses niya ay nanginginig nang magsalita.“Teddy… ngayon na ba talaga?” tanong niya, ang boses ay halos bulong na punô ng takot at pag-aalinlangan. “Hindi ko pa handa… hindi ko pa kaya tanggapin na hindi na ako si Sophia Florence. Paano kung… paano kung mawala ako sa sarili ko? Paano kung makalimutan ko kung sino ako pagkatapos ng lahat? Paano kung… paano kung magkamali tayo at mas lalo akong mahuli ni Jane?”Si Teddy ay lumuhod sa harap niya, hinawakan ang dalawang kamay niya nang mahigpit na parang takot na mawala siya sa isang segundo. Ang mga ma
Sa kabilang linya, si Jane ay tumigil saglit sa paghagulgol. Ang mga salita ni Wright ay tumagos sa kanya hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa katotohanan na alam niyang totoo: kailangan niya siya. Kailangan niya ang koneksyon niya, ang pangalan niya, ang suporta niya. Ang galit niya ay lumali
Lumapit ito at niyakap siya, hinalikan sa pisngi."Happy anniversary ulit, love," sabi ni Jane, inilabas ang isang box isa pang regalo.Ngunit si Wright ay ngumiti nang peke, ang mga mata ay puno pa rin ng lungkot. Niyakap niya si Jane pabalik, ngunit ang isip niya ay kay Sophia. "Salamat, Jane."S
Ang mansyon ni Teddy Smith ay tahimik sa umaga na 'yon, ngunit sa loob ng guest room ni Sophia, ang katahimikan ay parang mabigat na takip na hindi niya kayang buhatin. Ang sikat ng araw ay humahaplos sa malalaking bintana, nagbibigay ng malambot na liwanag sa kwarto na dating parang kanlungan, ngu
Siya ang kanyang takbuhan pagkatapos ng mahabang araw, ang babaeng nagpapainit sa kanyang malamig na mundo. Ang homemade lunch na dala niya minsan, ang mga ngiti niya na puno ng pag-ibig, ang mga yakap niya na nagpaparamdam sa kanya na buhay pa siya sa kabila ng yaman at kapangyarihan. Ngunit ngayo







