LOGINSa pribadong hangar ng isang exclusive airport sa labas ng Maynila, ang hangin ay malamig at mabigat sa madaling araw. Pitong lalaki ang elite team ni Jane ay nakatayo sa harap ng isang private jet na handa nang mag-take off patungong Barcelona. Lahat sila ay may dalang malalaking duffel bags na puno ng equipment, fake passports, at mga armas na lihim na dinala.Si Jane ay nakatayo sa harap nila, suot ang itim na trench coat, ang mukha ay seryoso at puno ng walang awang determinasyon. Sa tabi niya ay si Victor, tahimik na nagmamasid.“Alam niyo na ang misyon,” sabi ni Jane nang malamig, ang boses ay walang emosyon. “Kunin niyo ang bata. Maria Cecilia delos Reyes. Gusto ko siyang buo at walang gasgas. Kapag may humarang si Teddy man o sino pa patayin niyo. Walang awa. Walang tanong. Kapag nakauwi na kayo kasama ang bata, sisiguraduhin kong hindi niyo pagsisihan ang ginawa niyo para sa akin.”Isa sa mga tauhan, ang pinuno ng team, ay tumango. “Opo, Ma’am. May backup plan na kami. Sa
“Sophia… handa ka na ba? Dahil darating ako. At sa pagkakataong ito, wala nang makakapigil sa akin.”Paulit-ulit na binulong ni Jane ang mga salitang iyon habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa kanyang dressing room. Ang mga ilaw ay dimmed, ngunit ang mukha niya ay maliwanag sa galit. Hawak niya ang isang maliit na larawan ni Sophia na kuha pa noong limang taon na ang nakalipas ang ngiti nito na parang inosente, ang tiyan na bahagyang lumalaki dahil sa anak ni Wright.Pinunit niya ang larawan nang dahan-dahan, piraso-piraso, hanggang sa maging confetti na lang ito sa sahig.“Gusto mo bang masaya?” bulong niya sa walang-tao. “Gusto mo bang magkaroon ng pamilya kasama si Teddy? Gusto mo bang tawagin ng anak mo siya na ‘Daddy’ habang ang tunay na ama ay nandito, walang alam?”Biglang bumukas ang pinto. Si Victor ang pumasok, seryoso ang mukha.“Jane, nandito na ang team. Seven men. Lahat ay may experience sa extraction at wet work. May dalawang sniper, isang hacker, at tatlong
Sa Wright Mansion, ang orasan ay nagturo ng 3:47 ng madaling araw. Tahimik ang buong mansion, ngunit sa loob ng lihim na silid sa likod ng opisina, wala ni isang alon ng katahimikan para kay Jane. Nakaupo siya sa gitna ng kanyang private war room, isang silid na puno ng malalaking monitor, scattered folders, at printed photos. Sa gitna ng mesa ay nakalatag ang larawan ni Sophia Florence ang mukha na limang taon na niyang pinangarap na wasakin, bawat ngiti nito ay parang patalim sa puso niya.Si Victor ay nakaupo sa harap niya, ang mukha seryoso habang ini-update ang tablet. Sa paligid nila ay apat na pinakamatataas na tauhan ng shadow team mga dating intelligence officers, hackers, at mga taong handang lumabag sa batas para sa tamang presyo. Ang lamig ng silid ay hindi sapat para palamigin ang init ng galit ni Jane; bawat tingin niya sa monitor ay parang nakakatunaw ng bakal.“Spain ang pinakamalakas na lead,” sabi ni Victor, ang boses ay mababa ngunit puno ng tensyon. “May nakita ta
Kinabukasan, ang araw sa Costa Brava ay sumisilip na sa malalaking bintana ng villa. Ang malambot na sinag ng umaga ay tumatama sa hubad na katawan ni Sophia na nakayakap pa rin kay Teddy. Ang mga braso niya ay mahigpit na nakapalibot sa baywang nito, ang mukha ay nakabaon sa malapad na dibdib ng lalaking minamahal. Ang kumot ay bahagyang nakabaluktot sa kanilang mga binti, halos walang takip sa kanilang mga hubad na katawan na pawisan pa rin mula sa mainit na gabi.Si Teddy ay hindi pa rin makatulog nang mahimbing. Kahit pagod na pagod ang katawan niya mula sa mahabang paglipad at walang tulog na gabi sa Maynila, ang pananabik niya kay Sophia ay hindi pa rin nawawala. Sa halip, lalong lumalim. Limang araw lang silang nagkahiwalay, pero parang limang taon ang nararamdaman niya. Ang bawat sandali na wala si Sophia sa tabi niya ay parang tortyur.Hinaplos niya nang dahan-dahan ang likod ni Sophia, pababa sa kurbang baywang, at sa malambot na puwit nito. Ang balat nito ay mainit at makin
“Jane, hindi pa tapos ‘to,” sabi ni Victor, sinusubukang pakalmahin ang kapatid. “May mga tauhan tayo sa Europe. Pwede nating i-trace ang flight. Pwede nating”“Trace?!” putol ni Jane, ang sigaw ay puno ng poot. “Gaano katagal ‘yon?! Isa pang limang taon?! Habang si Sophia ay masaya kasama ang anak ni Wright, tinatawag na ama ang anak ng iba?! Habang ako dito, nagdurusa, nagpanggap na perpektong asawa?! Hindi ko na kayang maghintay, Victor! Hindi ko na kayang magtiis!”Si Jane ay huminto, ang dibdib ay mabilis na bumababa’t-bumaha. Ang luha ay patuloy na tumutulo, pero ang galit ay mas malakas pa rin. “Dapat ay akin si Wright. Dapat ay akin ang lahat. At si Sophia… sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang sakit na dinanas ko nang limang taon.”Si Victor ay tumango, ang mga mata ay malamig at mapanganib. “Ako ang bahala. Kahit saan sila magtago, hahanapin natin. At kapag nahanap na natin… sisiguraduhin kong hindi na sila makakabalik pa.”Ang galit ni Jane ay patuloy na sumisiklab sa ga
Kinabukasan, ang araw sa Maynila ay sumisikat na parang walang pakialam sa bagyong umuugong sa dibdib ni Teddy. Mula pa ng mag-umaga, ang schedule niya ay puno na ng sunud-sunod na meetings. Walang oras para magpahinga. Walang oras para mag-isip ng iba. Si Teddy o si Lucas del Rosario sa mata ng mundo ay nagmamadali na parang bawat segundo ay isang hakbang palapit sa panganib.Sa unang meeting sa isang high-end conference room sa BGC, ang boses niya ay matalim at walang pag-aalinlangan. “Itong partnership natin, ititigil na natin,” sabi niya habang tinuturo ang mga clauses sa kontrata. “May mga inconsistencies na hindi ko matanggap. Putulin natin agad at maghanap tayo ng mas maaasahan.”Ang mga executive sa harap niya ay nagkatinginan, ngunit walang nagsalita. Alam nilang kapag ganito si “Mr. del Rosario,” walang diskusyon. Nilagdaan niya ang termination papers nang mabilis, ang kamay ay matatag kahit ang isip ay puno ng alalahanin. Sa bawat lagda, ramdam niya ang kaunting ginhawa is
"Teddy... salamat," sabi niya nang mahina, ang boses ay nanginginig nang sobra. "Pero... pero bakit ka ganito sa akin? Bakit ka sobrang maalaga? Sobrang sweet? Hindi mo naman ako asawa o... o ano man. Bakit mo ginagawa 'to lahat para sa akin?"Si Teddy ay natigilan saglit, ang ngiti ay nanatili ngu
Si James ay huminga nang malalim, ang boses ay puno ng pagkairita. "Fine. Pero kung nasaktan ka ulit niya, ako mismo ang sisira sa kanya. At ang kabit niya? Si Sophia? Baka ako ang maghiganti para sa'yo."Binaba ni Jane ang phone, ang mga kamay ay nanginginig. Si Wright ay lumapit sa kanya, niyakap
" Wright... bakit mo ginagawa 'to?" bulong niya, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kurtina hanggang mapunit bahagya. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mag-isa? Bakit hindi mo ako tinigilan?"Pinipigilan niya ang sarili nang buong lakas ang mga paa ay nakatigil sa sahig, ang katawan ay nangi
Ang guard ay hindi sumagot agad sa halip, narinig niya ang mahinang usapan sa radio. Pagkatapos ng ilang segundo, bumukas ang maliit na side gate nang kaunti, at lumabas si Teddy Smith suot ang black casual shirt na yumakap sa kanyang maskuladong katawan, ang mukha ay kalmado ngunit ang mga mata ay







