LOGINRoxie’s POVThe heavy, white ceiling of the hospital room was the first thing I saw when I finally forced my eyelids open. Puti ang buong paligid, malamig, at may pamilyar na amoy ng disinfectant na humahaplos sa ilong ko. The moment I tried to shift my weight or take a deep breath, a sharp, white-hot blade of pain shot straight through the right side of my arm."Ah..." a tight, strangled gasp escaped my lips."Hey, hey... huwag kang gagalaw, sweetheart. Rest easy," isang malambing na boses ang narinig ko mula sa gilid.Nung lumingon ako nang dahan-dahan, nakita ko si Ate Faith. She was adjusting the IV drip attached to my hand, her eyes filled with a sisterly warmth. Marahan niyang hinaplos ang noo ko, checking my temperature bago niya inayos ang kumot ko."Nasaan... nasaan po ako?" mahina kong tanong,"You’re safe, Roxie. You’re at St. Luke’s," sagot niya nang may nakakalmang ngiti. "Naka-admit ka under my name, at gumamit kami ng ibang control number para walang makalagpas na reco
Hindi ko na sinunod ang utos ni Kuya Zaitan. Pinaharurot ko ng sobrang bilis ang audi ko para masigurong maaabutan ko pa ang walang hiyang Ventura na yun. Pagdating ko sa tapat ng Casa Eyrie, hindi nga nagkamali si Kuya—tatlong itim na luxury SUV ng mga Ventura ang nakaparada sa labas, occupies almost the entire street, habang ang mga armadong security nila ay nakatayo sa tapat ng aming main gate.I didn't even slow down. I revved the engine hard, forcing the guards outside to scatter away bago ko itinigil ang audi sa tapat mismo ng porch. "Nasaan ang anak ko, Guillermo?!" dinig kong sigaw ni Ventura, mukhang frustrated na dahil kanina pa nandito at wala pa ring nakukuhang sagot kay Kuya Zaitan.Nang makapasok ako, ang pulang pula at nag aapoy sa galit na mukha ni Ventura ang bumungad sakin habang pinaliligiran ng kaniyang dalawang corporate lawyers. Pero ang nakakuha ng pansin ko ay si Kuya Zaitan. He was casually sitting on the single sofa, sipping tea from a porcelain cup, looking
Nakahawak pa rin ako sa phone ko, titig na titig sa text ni Kuya Zaitan habang dahan-dahang nag-iinit ang buong anit ko sa galit. Gustong-gusto kong takbuhin ang parking lot, sumakay sa Audi, at harurotin ang daan pauwi sa Casa Eyrie para lang basagin ang mukha ng matandang Ventura na ’yun. Pero bago ko pa man maihakbang ang mga paa ko patungo sa exit ng hallway, isang grupo ng mga anino ang biglang sumalubong sa akin mula sa kanto ng corridor."Mr. Guillermo."Napatigil ako. Sa harap ko ay nakatayo ang dalawang malalaking lalaking naka-suit na may earpiece—ang mga tauhan ni Ventura na nakita ko kanina. Pero ang mas nagpatigas ng panga ko ay ang lalaking nasa gitna nila. Si Dean Almaris. Ang Prefect of Discipline na kasama namin kahapon sa guidance office ay nandoon din sa likod nila, hawak ang ilang files at halatang hindi makatingin nang diretso sa akin.Hinarangan ako ng mga tauhan ni Ventura na galing lang sa Dean's Office, pilit na pinaliligiran ang daan ko para hindi ako makalam
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, nakakuyom ang dalawa kong kamao habang unti-unting nawawala sa pandinig ko ang tunog ng makina ng SUV ni Kuya Gado. The silence that followed was heavy and suffocating. Parang bombang nag-clock down ang buong paligid, at ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis at mabigat kong paghinga."Bro... pucha, nakakatakot ang itsura ni Roxie kanina," basag ni Justine sa katahimikan, nakaupo siya sa edge ng sofa habang nakasubsob ang mukha sa mga palad niya. "Kung hindi pa siya tumakas, baka napatay na siya ng tatay niya."Hindi ako sumagot. I couldn't even force myself to speak. Ang isip ko ay naiwan doon sa hitsura ng mga ribs ni Roxie na kulay violet at namamaga nang husto. Hell, just remembering how she whimpered when she inhaled made me want to punch the walls until my knuckles bled. Gustong-gusto kong sumunod sa ospital. I wanted to be there when the doctors checked her, to hold her hand, and to tell her that she’d never have to go back to tha
Kairo’s POV"Sinupalpal talaga ni Kuya Zaitan yung tatay ni Roxie kanin---"Natigilan ako sa pag tawa ng may mapansin ako sa na nakatayo malapit sa gate. nang titigan ko ito ay nakita ko si Justine na naka jacket, at may kasama siya na nakahoodie, nang mas titigan ko iyo dahil pamiluyar ang pigura ay nabitaan ko ang hawak kong bote... Roxie...Bigla akong kinabahan dahil mag aalastres na ng madaling araw, at nandito si Justine kasama si Roxie... Napatitig ako sa mata ni Roxie kahit pa malayo sila sakin. Parang may kakaiba sa mata niya, at ang tayo niya? parang ano mang oras ay bibigay siya kaya lumapit ako sakanila.Patakbo akong lumapit ng nakangiti, pero agad rin nawala ang ngiti ko at agad akong natigilan sa mismong harapan ni Roxie. napalunok ako ng mapansin kong nangingitim ang mata niya, ang labi niya ay may basag kaya agad kong tinanggal ang hoodie niya at tuluyan na akong napalunok at halos panlambutan ng tuhod. . Hindi lang basta pasa ang nakita ko. Kulay violet na ang buong
Roxie’s POVNanginginig ang buong katawan ko habang naglalakad papasok sa maliit at madilim na eskinita patungo sa gate ng bahay nina Justine. The tricycle had already driven off after I paid the driver with the last few coins Manang gave me. Hinarap ko ang pinto ng bahay nila at gamit ang natitira kong lakas, marahas at sunod-sunod ko itong kinatok. It was past two in the morning, and the heavy pounding echoed loudly through the quiet neighborhood."Sino ba ’yan?! Putangina naman, natutulog na yung tao eh!" Isang galit at inaantok na boses ang narinig ko mula sa loob.Hanggang sa bumukas ang pinto, iniluwa no'n si Justine na papungas pungas pa ang mata hanggang sa matigilan siya at pumikit ulit, sinissigurong ako ang nasa harap niya."R-roxie?" tanong nito. Dahan-dahan kong ibinaba ang hood ng jacket ko, lumabas ang magulo kong buhok, ang duguang labi, at ang malalaking pasa na kulay itim at asul na sumasakop sa buong kanang bahagi ng mukha ko. My sweater was ripped at the collar, r







