Home / Romance / Undress Me, Uncle Troy / Chapter 5 - Rules

Share

Chapter 5 - Rules

Author: GRAY
last update Last Updated: 2025-10-17 23:52:52

"P-Personal maid?" hindi makapaniwalang naitanong ko habang nakatingin sa babaeng may maiksing buhok. She was petite and cute. Personal maid ba talaga siya o—

"Ako pala si Mayang, Ma'am Emie," nakangiti niyang pagpapakilala sa akin. Matigas iyong accent niya. Kung hindi lang nagsalita ay mapagkakamalan ko siyang batang naliligaw at hinanap ang mama niya.

Naiilang akong ngumiti sa kanya. "H-Hello... parang inutusan ka lang bumili ng suka, ah?"

Nagulat ako dahil napatawa siya nang malakas. "Juker ka pala, ma'am!"

Kumuha ako ng pera sa bag ko at binigay sa kanya. "Bili ka ng meryenda."

"Hala, salamat kaayo, ma'am!" At kumaripas na siya ng takbo palabas ng hospital room ko.

Nang masigurong wala na siya ay naniningkit ang mga matang napatingin ako kay Uncle Troy. Prente siyang nakaupo sa may sofa at may binabasa yata sa tablet na hawak niya.

"Uncle—"

Natigil ako sa pagsasalita nang mula sa tablet ay nalipat ang atensyon niya sa akin. Ang naggagandahan niyang mga mata ay masamang nakatingin sa akin ngayon. Lihim akong napalunok ng laway. Kulang na lang ay may lumabas na kutsilyo sa mga mata niya at diretso ang tama sa akin.

"Rule number one." Dahan-dahan niyang binigkas ang tatlong salitang iyon. "Call me anything, except for uncle."

"Papa?"

"Yes, mama?"

Napasimangot ako. That was supposed to be a joke! Binalik ba naman sa akin? Mga matatanda talaga. Pero ang sagwa pala pakinggan.

Napabuntonghininga ako bago nagsalita sa kung anong dapat kong sabihin at baka sa kung saan pa mapunta ang usapan. "Kailangan ko ba talagang magkaroon ng personal maid? I mean, kaya ko namang kumilos kahit para na lang sa sarili ko. Gusto ko nga asikasuhin na ang JEF at EPH para—"

"At sinong nagsabi sa iyo na ikaw ang mag-aasikaso? You're maybe the CEO but I will not let you work," kaagad niyang sagot sa akin kahit hindi pa man ako natatapos sa pagsasalita.

"Hindi pa tayo mag-asawa pero you're bossing me already?" Nakataas ang kilay ko habang seryosong nakatingin sa kanya. "If you're setting rules, I will also set my rules."

"You're not in the place to set you're own rules," matigas niyang sagot sa akin.

Aba, ang gurang na ito, iniinis ako!

"Oh, really?" Pinagkrus ko ang mga braso ko at hindi man lang kumurap. "Ikaw itong may offer sa akin at may karapatan akong tumanggi."

"Tumanggi ka kung gusto mo," sabi niya pa sa nanghahamong tono.

Tumayo ako at inaayos ang mga gamit ko.

"Anong ginagawa mo?" tanong niya sa tonong parang naaalarma.

Hinarap ko siya habang hawak ang bag ko. "Aalis."

Napatayo naman siya at kaagad na binawi ang bag ko sa akin. "You're not going anywhere."

"At bakit? I'm refusing you're marriage proposal," matigas kong sagot sa kanya at nakipagtitigan pa para ipakita sa kanyang hindi ako nagbibiro, kahit pa parang natutunaw ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin. "Mahirap bang ibigay sa akin ang mga gusto ko gayong anak at kasal ang ibibigay ko sa iyo?"

Inismiran ko siya nang hindi siya makasagot.

Pupunta na sana ako sa banyo para magbihis pero mabilis niyan nahawakan ang kamay ko. "Fine! Set your own rules. You win young brat."

"Madali ka naman palang kausap," sabi ko at bumalik ng upo sa kama habang nagdidiwang na ako sa loob-loob ko. "I have three rules and I'll follow all your rules."

"Name it," tipid niyang sagot pero alam kong naiinis na siya dahil natalo ko siya. Ang dali lang palang hanapin ng kiliti niya.

"First, I'll still work. But I'll let Kuya Diego do all the hard work. Gusto kong updated pa rin ako sa mga negosyo namin. I'll assure you that I'll take care of myself, nanjan naman si Mayang, ang kinuha mong personal maid ko," sabi ko sa kanya at hinintay siyang sumagot.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga bago tumango. "Okay, happy?"

Tumango ako at ngumisi. "Second, hanapan mo ako ng secretary na mapagkakatiwalaan, hindi iyong tatraydurin ako."

Sa sinabi kong iyon ay napatitig siya sa akin. Malamang ay alam niya ang ibig kong sabihin. "Okay, got it."

"Lastly..." sabi ko at pansin kong atat siyang malaman kung anong huling rule ko. "Saka na lang. Wala pa akong maisip."

Iyong mukha niya...

Bakit ang sarap kurutin?

Tang ina.

Naglilihi na ba ako?

"May sampung rules ako," sabi niya at nanlaki naman kaagad ang mga mata ko. Ganoon kadami? "Pero saka ko na lang din sasabihin."

Tsk, gagaya.

"At kapag hindi ka sumunod sa mga patakaran ko ay parurusahan kita..."

Bakit parang iba yata ang dating sa akin ng salitang parusa? "B-Bahala ka."

Naupo siya ulit at binalik ang atensyon sa tablet. Ano kayang meron sa tablet niya?

Nang may bigla akong maalala. "Kumusta ang kaso ko?"

Pangatlong araw ko na rito at wala akong balita kung anong nangyayari sa labas. Ni hindi ko pa nakakausap sina mama. Ang sabi ni Uncle Troy ay nasabihan niya sina mama na maayos ako at wala ng dapat problemahin.

"Malinis na ang pangalan mo," sagot niya habang nakatuon pa rin ang atensyon sa tablet.

"Ano raw ang nangyari? Bakit nagkaganoon?" sunud-sunod kong tanong. Kahit si Kuya Diego ay hindi ko pa nakakausap. Literal na hindi ko hawak ang cellphone ko. Wala ring tv rito para sana may alam ako sa kung ano ng balita sa labas.

Seriously? Private room pero walang tv?

Napaiwas na lang ako ng tingin ng makitang ang sama na naman ng titig niya sa akin. "Rule number two, don't stress and worry yourself too much."

Eh? Bakit parang advantage sa akin ang rule na iyon? Pambihira talaga magbigay ng mga patakaran ang lalakeng ito.

"Bukas ay makalalabas ka na," sabi niya pa at ikinatuwa ko naman iyon. "Uuwi ka sa inyo at ipapaliwanag sa pamilya mo ang lahat-lahat."

Tumango-tango ako. "Huwag kang mag-alala, sasabihin ko naman sa kanila na buntis ako at ikaw ang ama."

"Good," sagot niya na parang isang bata ang kausap. "Pagkatapos ay maghanda kayo dahil pupunta ang buong pamilya ko sa bahay ninyo."

Natigilan ako sa sinabin niya at mukhang naintindihan niya naman ang naging reaksyon ko. "Yes, kasama si Gio. So better prepare yourself. Don't ever let him see that you're not over him yet. And as for my third rule, kailangang magmukha tayong nagmamahalan sa harap ng lahat."

Hindi ko alam kung makakaya ko ba.

Biglang may tumawag sa cellphone niya ipinatong niya naman ang tablet sa ibabaw ng coffee table. Sumenyas siyang lalabas at tumango lang ako.

Nang makalabas siya ay nabalik ang tingin ko sa tablet, nakabukas iyon.

Dali-dali akong bumaba ng kama at sinilip ang tablet.

Nanlaki ang mga mata ko sa nakita sa search tab nito.

A pregnant woman's craving.

How to please a pregnant woman.

How to make a pregnant woman calm.

Puro tungkol sa pagbubuntis.

Ganoon ba siya kaseryoso sa pagbubuntis ko?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 135 - New Hideout

    Tahimik ang paligid nang tuluyan kaming pumasok sa bagong hideout.Hindi ito katulad ng dati naming tinirhan—mas malawak, mas moderno, mas organisado. Halatang hindi ito basta taguan lang. Isa itong pasilidad na idinisenyo para sa digmaan. Makakapal ang pader, walang bintana sa pangunahing bahagi, at ang ilaw ay malamig—puti, walang emosyon, parang paalala na dito, bawal ang kahinaan.Huminto ang sasakyan sa loob ng isang underground bay. Kaagad itong sinalubong ng ilang armadong lalaki at babae, lahat ay naka-itim, lahat ay alerto. Hindi sila nagtaas ng baril, pero ramdam ko ang pagsusuri sa bawat galaw namin.Bumukas ang pinto at nauna si Troy na bumaba. Sumunod ako, kasunod si Charm.Sa sandaling tumapak ang paa ko sa sementadong sahig, alam kong wala na kaming atrasan.“Welcome back, sir,” sabi ng isang lalaking nasa hulihan, diretso ang tindig. Halatang may ranggo. “Handa na po ang briefing room.”Tumango si Troy. “Good. Tipunin mo lahat ng core team.”“Yes, sir.”Habang naglalak

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 134 - Mahal Pa Rin Kita

    Tahimik ang loob ng sasakyan habang unti-unting umaandar palayo sa hideout. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng makina at ang kontroladong paghinga naming dalawa—parang parehong may iniiwasang banggitin, parehong may binabantayang emosyon.Nakatanaw ako sa bintana, pinapanood ang mga ilaw ng siyudad na isa-isang nilalamon ng dilim. Pakiramdam ko, bawat metro na nalalayo kami ay isa ring piraso ng dating buhay na tuluyan nang iniiwan.“Hindi ba tayo makikita ni Heidi nito?” tanong ko, binasag ang katahimikan. Hindi ko siya tinitingnan, pero ramdam kong nakatuon ang pansin niya sa akin at ang mga mata niya naman ay nasa daan.“Higit pa sa triple ang mga nakabantay sa atin mula sa malayo,” sagot ni Troy, kalmado ang boses, parang normal lang ang lahat. “Hindi lang mga tao. May mga mata rin tayo sa system niya. Kahit gumalaw ang anino, malalaman natin.”Tumango ako, kahit hindi niya nakikita. Alam kong totoo ang sinabi niya. Si Troy ang klase ng lalaking hindi nagsasalita kung

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 133

    Matagal akong nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang phone ko, nakatitig sa pangalan ni Troy sa screen. Isang pindot lang ang pagitan ng katahimikan at ng panibagong yugto ng gulo. Isang pindot lang, at tuluyan ko nang isinasama siya sa digmaang matagal ko nang tinatahak—kahit hindi niya alam ang buong katotohanan.Huminga ako nang malalim.Ito ang desisyong hindi na puwedeng ipagpaliban.Pinindot ko ang call.Isang ring.“Emie?” sagot niya, agad. Walang tanong kung bakit ako tumatawag. Parang alam na niya.“Kailangan kitang makausap,” sabi ko, diretso. “Now.”Sandaling katahimikan sa kabilang linya. Narinig ko ang mahinang ingay sa background—mga boses, marahil ay opisina pa rin.“Nasaan ka?” tanong niya.“Sa hideout.”“Okay,” sagot niya. “Magsalita ka.”Humigpit ang hawak ko sa phone. Pinili kong maging kalmado, kahit ang loob ko ay parang hinihila sa magkabilang direksyon.“Pumayag na ang ibang leaders,” panimula ko. “Papayag na sila sa joint operation laban kay Heidi.”“Good,” sagot

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 132 - Kondisyon Ng Mga Leaders

    Pagdating ko sa hideout, agad kong naramdaman ang bigat na hindi ko naiwan sa labas ng pinto.Hindi ito simpleng pagod. Hindi rin ito takot lang. Isa itong klase ng bigat na alam mong may kasunod na desisyon—at kahit anong piliin mo, may masasaktan.Isinara ko ang pinto sa likod ko at agad kong tinanggal ang sapatos ko. Tahimik ang buong lugar, pero alam kong hindi talaga kami nag-iisa. Ang bawat sulok ng hideout na ito ay may mata, may tenga, may alaala ng mga planong minsan nang nagtagumpay at minsan ding nauwi sa dugo.Naroon si Charm sa harap ng monitors, naka-upo, seryoso ang mukha. Hindi na niya ako kailangang tingnan para malaman niyang dumating na ako.“Hindi naging tahimik ang araw mo,” sabi niya, hindi tanong kundi obserbasyon.“Hindi kailanman,” sagot ko habang inilalapag ang bag ko sa sofa.Huminga siya nang malalim at tumayo. “Kailangan na nating tawagan si Valeria.”Tumango ako. Alam kong iyon ang susunod na hakbang. Wala nang paligoy-ligoy pa. Ang oras ay kalaban na nam

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 131 - Progreso

    Pagkababa ko ng sasakyan, hindi na nagtagal si Gio.Isang tango lang, isang ngiting may halong kaba at pananabik, saka siya umalis—parang gusto niyang ipakita na kaya niyang maging “kaswal,” kahit malinaw sa kilos niya na mas marami na siyang iniisip kaysa kanina.“Text me when you get home later,” sabi pa niya bago tuluyang sumara ang bintana ng kotse.Tumango lang ako. “Sure.”At ganoon lang—umalis siya, iniwang mag-isa ang katawang sanay nang magpanggap, pero ang isip ay palaging ilang hakbang ang layo sa kasalukuyan.Huminga ako nang malalim at napairap sa kawalan, nakakapanindig balahibo! Pumasok na ako sa building.Hindi ko alam kung bakit, pero ramdam ko agad na parang may mali. Parang may nakabantay na mata, parang may hanging hindi gumagalaw.At hindi nga ako nagkamali.Kakalabas niya lang ng elevator nang makita ko siya.Si Heidi.Nakatayo siya roon na parang kanina pa naghihintay, suot ang mamahaling blazer niya, buhok na perpektong nakalugay, at ang ekspresyong hindi mo al

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 130 - Umaayon Sa Plano

    Tahimik ang loob ng sasakyan habang umaandar kami palayo sa building.Hindi awkward—pero hindi rin komportable.May katahimikang parang sinasadya. Iyong uri ng katahimikan na alam mong may gustong sabihin ang isa sa inyo, pero pareho ninyong hinihintay kung sino ang unang bibitaw.Si Gio ang unang nagsalita.“So, saan mo gusto?” tanong niya, isang kamay ang nasa manibela, ang isa ay relaxed na nakapatong sa gilid.“Kung saan ka sanay,” sagot ko. “Wala naman akong preference. Iyong sa malapit na sinabi mo na lang siguro.”Tumango siya. “May isang place akong alam. Simple lang. Hindi fancy.”“Okay,” sagot ko ulit.Normal.Iyon ang salitang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko. Normal. Dapat normal lang ito. Lunch lang. Dalawang taong magkasabay kumain. Walang mas malalim. Walang mas mabigat.Pero alam kong nagsisinungaling ako sa sarili ko.Hindi dahil kay Gio—kundi dahil sa plano.Pagdating namin sa restaurant, isang maliit pero maaliwalas na lugar malapit lang sa opisina, agad niya ako

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status