Share

Chapter 5 - Rules

Penulis: GRAY
last update Terakhir Diperbarui: 2025-10-17 23:52:52

"P-Personal maid?" hindi makapaniwalang naitanong ko habang nakatingin sa babaeng may maiksing buhok. She was petite and cute. Personal maid ba talaga siya o—

"Ako pala si Mayang, Ma'am Emie," nakangiti niyang pagpapakilala sa akin. Matigas iyong accent niya. Kung hindi lang nagsalita ay mapagkakamalan ko siyang batang naliligaw at hinanap ang mama niya.

Naiilang akong ngumiti sa kanya. "H-Hello... parang inutusan ka lang bumili ng suka, ah?"

Nagulat ako dahil napatawa siya nang malakas. "Juker ka pala, ma'am!"

Kumuha ako ng pera sa bag ko at binigay sa kanya. "Bili ka ng meryenda."

"Hala, salamat kaayo, ma'am!" At kumaripas na siya ng takbo palabas ng hospital room ko.

Nang masigurong wala na siya ay naniningkit ang mga matang napatingin ako kay Uncle Troy. Prente siyang nakaupo sa may sofa at may binabasa yata sa tablet na hawak niya.

"Uncle—"

Natigil ako sa pagsasalita nang mula sa tablet ay nalipat ang atensyon niya sa akin. Ang naggagandahan niyang mga mata ay masamang nakatingin sa akin ngayon. Lihim akong napalunok ng laway. Kulang na lang ay may lumabas na kutsilyo sa mga mata niya at diretso ang tama sa akin.

"Rule number one." Dahan-dahan niyang binigkas ang tatlong salitang iyon. "Call me anything, except for uncle."

"Papa?"

"Yes, mama?"

Napasimangot ako. That was supposed to be a joke! Binalik ba naman sa akin? Mga matatanda talaga. Pero ang sagwa pala pakinggan.

Napabuntonghininga ako bago nagsalita sa kung anong dapat kong sabihin at baka sa kung saan pa mapunta ang usapan. "Kailangan ko ba talagang magkaroon ng personal maid? I mean, kaya ko namang kumilos kahit para na lang sa sarili ko. Gusto ko nga asikasuhin na ang JEF at EPH para—"

"At sinong nagsabi sa iyo na ikaw ang mag-aasikaso? You're maybe the CEO but I will not let you work," kaagad niyang sagot sa akin kahit hindi pa man ako natatapos sa pagsasalita.

"Hindi pa tayo mag-asawa pero you're bossing me already?" Nakataas ang kilay ko habang seryosong nakatingin sa kanya. "If you're setting rules, I will also set my rules."

"You're not in the place to set you're own rules," matigas niyang sagot sa akin.

Aba, ang gurang na ito, iniinis ako!

"Oh, really?" Pinagkrus ko ang mga braso ko at hindi man lang kumurap. "Ikaw itong may offer sa akin at may karapatan akong tumanggi."

"Tumanggi ka kung gusto mo," sabi niya pa sa nanghahamong tono.

Tumayo ako at inaayos ang mga gamit ko.

"Anong ginagawa mo?" tanong niya sa tonong parang naaalarma.

Hinarap ko siya habang hawak ang bag ko. "Aalis."

Napatayo naman siya at kaagad na binawi ang bag ko sa akin. "You're not going anywhere."

"At bakit? I'm refusing you're marriage proposal," matigas kong sagot sa kanya at nakipagtitigan pa para ipakita sa kanyang hindi ako nagbibiro, kahit pa parang natutunaw ako sa paraan ng pagtitig niya sa akin. "Mahirap bang ibigay sa akin ang mga gusto ko gayong anak at kasal ang ibibigay ko sa iyo?"

Inismiran ko siya nang hindi siya makasagot.

Pupunta na sana ako sa banyo para magbihis pero mabilis niyan nahawakan ang kamay ko. "Fine! Set your own rules. You win young brat."

"Madali ka naman palang kausap," sabi ko at bumalik ng upo sa kama habang nagdidiwang na ako sa loob-loob ko. "I have three rules and I'll follow all your rules."

"Name it," tipid niyang sagot pero alam kong naiinis na siya dahil natalo ko siya. Ang dali lang palang hanapin ng kiliti niya.

"First, I'll still work. But I'll let Kuya Diego do all the hard work. Gusto kong updated pa rin ako sa mga negosyo namin. I'll assure you that I'll take care of myself, nanjan naman si Mayang, ang kinuha mong personal maid ko," sabi ko sa kanya at hinintay siyang sumagot.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga bago tumango. "Okay, happy?"

Tumango ako at ngumisi. "Second, hanapan mo ako ng secretary na mapagkakatiwalaan, hindi iyong tatraydurin ako."

Sa sinabi kong iyon ay napatitig siya sa akin. Malamang ay alam niya ang ibig kong sabihin. "Okay, got it."

"Lastly..." sabi ko at pansin kong atat siyang malaman kung anong huling rule ko. "Saka na lang. Wala pa akong maisip."

Iyong mukha niya...

Bakit ang sarap kurutin?

Tang ina.

Naglilihi na ba ako?

"May sampung rules ako," sabi niya at nanlaki naman kaagad ang mga mata ko. Ganoon kadami? "Pero saka ko na lang din sasabihin."

Tsk, gagaya.

"At kapag hindi ka sumunod sa mga patakaran ko ay parurusahan kita..."

Bakit parang iba yata ang dating sa akin ng salitang parusa? "B-Bahala ka."

Naupo siya ulit at binalik ang atensyon sa tablet. Ano kayang meron sa tablet niya?

Nang may bigla akong maalala. "Kumusta ang kaso ko?"

Pangatlong araw ko na rito at wala akong balita kung anong nangyayari sa labas. Ni hindi ko pa nakakausap sina mama. Ang sabi ni Uncle Troy ay nasabihan niya sina mama na maayos ako at wala ng dapat problemahin.

"Malinis na ang pangalan mo," sagot niya habang nakatuon pa rin ang atensyon sa tablet.

"Ano raw ang nangyari? Bakit nagkaganoon?" sunud-sunod kong tanong. Kahit si Kuya Diego ay hindi ko pa nakakausap. Literal na hindi ko hawak ang cellphone ko. Wala ring tv rito para sana may alam ako sa kung ano ng balita sa labas.

Seriously? Private room pero walang tv?

Napaiwas na lang ako ng tingin ng makitang ang sama na naman ng titig niya sa akin. "Rule number two, don't stress and worry yourself too much."

Eh? Bakit parang advantage sa akin ang rule na iyon? Pambihira talaga magbigay ng mga patakaran ang lalakeng ito.

"Bukas ay makalalabas ka na," sabi niya pa at ikinatuwa ko naman iyon. "Uuwi ka sa inyo at ipapaliwanag sa pamilya mo ang lahat-lahat."

Tumango-tango ako. "Huwag kang mag-alala, sasabihin ko naman sa kanila na buntis ako at ikaw ang ama."

"Good," sagot niya na parang isang bata ang kausap. "Pagkatapos ay maghanda kayo dahil pupunta ang buong pamilya ko sa bahay ninyo."

Natigilan ako sa sinabin niya at mukhang naintindihan niya naman ang naging reaksyon ko. "Yes, kasama si Gio. So better prepare yourself. Don't ever let him see that you're not over him yet. And as for my third rule, kailangang magmukha tayong nagmamahalan sa harap ng lahat."

Hindi ko alam kung makakaya ko ba.

Biglang may tumawag sa cellphone niya ipinatong niya naman ang tablet sa ibabaw ng coffee table. Sumenyas siyang lalabas at tumango lang ako.

Nang makalabas siya ay nabalik ang tingin ko sa tablet, nakabukas iyon.

Dali-dali akong bumaba ng kama at sinilip ang tablet.

Nanlaki ang mga mata ko sa nakita sa search tab nito.

A pregnant woman's craving.

How to please a pregnant woman.

How to make a pregnant woman calm.

Puro tungkol sa pagbubuntis.

Ganoon ba siya kaseryoso sa pagbubuntis ko?

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 211 - Tapos Na

    Hindi sabay-sabay bumagsak ang mundo ni Heidi.Isa-isa itong gumuho.Parang domino—isang pangalan, isang posisyon, isang mukha ng kapangyarihan ang nahuhulog sa lupa, kasunod ang sunod-sunod na pagbubunyag na matagal nang itinago sa likod ng mga mamahaling suit, malalaking titulo, at ng salitang impluwensiya.Nagsimula iyon sa mga balita.Noong una, iilang pangalan lang ang lumabas. Isang opisyal sa finance sector. Isang mataas na tao sa media. Isang hukom na matagal nang may bahid ng duda. Hindi pa sila inaaresto noon—iniimbestigahan pa lang. Pero alam na ng publiko ang ibig sabihin niyon.Kapag nagsimula na ang pag-uga, hindi na iyon titigil.Araw-araw, paggising ko, may bagong headline.“Senior Official, Inaresto Dahil sa Koneksyon kay Heidi.”“Prominent Businessman, Ikinulong Matapos Mabunyag ang Offshore Accounts.”“Dating Media Executive, Umamin sa Pagmanipula ng Balita.”Hindi ko na kailangang basahin ang buong artikulo para malaman ang laman. Kilala ko na ang galaw ng ganitong

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 210 - Huling Hantungan Ni Gio

    Tahimik ang bahay nang gabing iyon, pero hindi payapa.Nasa sala kaming lahat—hindi dahil may okasyon, kundi dahil pare-pareho naming alam na may hinihintay kaming balita. Hindi namin kailangang sabihin nang malakas ang pangalan niya para maramdaman ang bigat ng presensya niya sa pagitan naming lahat.Si Gio.Nakaupo ako sa dulo ng sofa, nakasandal pero hindi talaga nagpapahinga. Ang katawan ko ay parang naka-alerto pa rin, sanay sa mga gabing ganito—mga gabing ang katahimikan ay hindi pahinga kundi paghihintay. Sa gitna ng mesa ay may nakabukas na telepono, naka-speaker, tahimik pero handang tumunog anumang oras.Si Troy ay nakatayo malapit sa bintana, nakatanaw sa labas. Hindi ko alam kung may tinitingnan siya o basta lang iniiwasang makita ang kaba sa mga mukha namin. Si TJ naman ay nasa kabilang sofa, tahimik, pero ramdam kong pilit niyang inuunawa ang lahat ng nangyayari—hindi na bilang bata, kundi bilang anak na biglang tumanda dahil sa mga lihim na ibinunyag ng mundo.Si Mama E

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 209 - Pamilya

    Sinigurado kong gising na gising ang diwa ko bago pa man sumikat ang araw.Hindi dahil sa kaba—kundi dahil alam kong ang araw na iyon ay hindi na puwedeng palampasin ng emosyon. Kailangan malinaw. Kailangan matatag. Kailangan totoo. Wala nang puwang ang pag-aalinlangan kapag ang katotohanan ay ihaharap na sa hukuman.Tahimik ang sasakyan habang papunta kami ni Troy sa korte. Hindi kami nag-usap. Hindi dahil may tensyon—kundi dahil pareho naming alam na anumang sasabihin bago ang oras na iyon ay magiging kulang. May mga sandaling hindi kailangan ng salita para magkaintindihan.Nasa loob ng bag ko ang mga ebidensyang inipon namin sa loob ng mahabang panahon. Mga dokumento. Mga recording. Mga digital trail na pilit binura pero iniwan ang sariling bakas. Lahat ng iyon ay hindi lang papel—bawat isa ay piraso ng buhay na ninakaw, ng reputasyong winasak, ng mga taong sinadyang ipatahimik.Pagdating namin sa korte, sinalubong kami ng mabigat na katahimikan. Ibang klaseng ingay ang naroon—hind

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 208 - Ang Paglantad

    Nang araw na iyon, hindi ako nakatulog.Hindi dahil sa kaba—kundi dahil alam kong kapag sumikat ang araw, wala nang atrasan. Wala nang maskara. Wala nang katahimikan.Ang mundo na matagal naming iniwasan ay kami na mismo ang haharap.Maaga kaming dumating sa gusali ng Arizcon Technologies. Hindi ito lihim na pagpasok. Walang backdoor. Walang underground access. Dumaan kami sa mismong main entrance—ang pintuang matagal na ring simbolo ng kapangyarihan, impluwensiya, at kasinungalingan.Ako ang nauna. Hindi dahil gusto kong mauna, kundi dahil alam kong kailangan kong maramdaman muna ang bigat bago pa tuluyang pumasok si Troy.Pagbukas ng pinto, tumigil ang ingay.Literal.Ang dating ingay ng keyboard, tawanan, pag-uusap—lahat iyon ay biglang naputol, parang may humila ng plug sa mismong hangin. Nakita ko ang mga mata nilang sabay-sabay na napatingin sa amin. Una’y pagtataka. Sumunod ang pagkilala.Hindi sa akin.Sa kanya.Kay Troy Arizcon.May mga napanganga. May napaatras. May napahawa

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 207 - Anak, Ina, Ama

    Nasa hideout pa rin kami. Ang parehong lugar na naging kanlungan, operation hub, at pansamantalang mundo naming lahat. Ang ilaw ay hindi masyadong maliwanag, sapat lang para makita ang mukha ng bawat isa. Amoy kape at antiseptic ang hangin—halo ng pagod at pag-asa.Napatayo ako sa may gilid ng silid nang makita kong magbukas ang pinto.Nauna si Troy.Mabagal ang lakad niya, halatang hindi pa buo ang lakas ng katawan. May bahagyang pilay, may bakas ng mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Pero diretso ang tindig niya—parang pinipilit ng loob niya na magpatuloy kahit ayaw na ng katawan.Sa likod niya, pumasok si TJ.Huminto siya sa may pinto. Hindi siya agad gumalaw. Hindi agad huminga nang malalim. Parang natigil ang mundo niya sa mismong sandaling iyon.“T-TJ, a-anak?” mahina ang boses ni Troy.Napansin kong bahagyang nanginig ang balikat ni TJ. Hindi siya agad tumingin. Parang takot siyang kumpirmahin ang nakikita niya, na baka ilusyon lang iyon. Na baka kapag tumingin siya, maw

  • Undress Me, Uncle Troy   Chapter 206 - Ang Pagbabalik

    Nag-umpisa ito sa tunog ng mga sirena. Hindi sa labas ng hideout namin. Kundi sa live feed na nakabukas sa harap ko.Alas-dos ng madaling araw nang magsimulang gumalaw ang mga sasakyan sa driveway ng mansyon ni Heidi. Hindi na ito ang dating tahimik at kontroladong teritoryo niya. Ngayon, pinapalibutan ito ng mga ilaw na umiikot—bughaw at pula—sumasalamin sa marmol na dingding at sa malalaking bintanang dati’y tinted at imposibleng silipin.“Go signal na,” sabi ni Rafael sa likod ko.Hindi ako sumagot agad. Nakatingin lang ako sa screen. Sa bawat galaw ng unipormadong mga anino, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng sandali.Hindi na ito covert operation. Hindi na kami ang nasa dilim. Batas na ang kumikilos.Sa feed, malinaw ang galaw ng tactical team. Hinati nila ang grupo—may papunta sa main entrance, may paikot sa likod, may patungo sa underground access na minsan naming dinaanan.Hindi ko mapigilang maalala ang unang beses naming pumasok doon. Tahimik. Nakayuko. Umaasa na hindi

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status