LOGIN"A-Ano?"
Kita ko sa mga mata ni mama na hindi siya makapaniwala matapos kong sabihing buntis ako. Nanatili akong tahimik. "Hindi naman sa ayaw kong magkaanak ka, pero..." Halatang nagdadalawang-isip siya kung sasabihin ba on hindi na lang. "Pero ano po, mama?" tanong ko sa tonong kinukumbinsi siyang magpatuloy sa pagsasalita. "Paano ka nabuntis?" Hindi ko alam kung matatawa ba o kung maiinis sa tanong na iyon ni mama. "Mama naman..." Napakamot pa sa batok si Harvey na katabi lang ni mama sa may sofa. Si Ate Gwen naman ay nasa kabilang sofa. Silang tatlo muna ang kinausap ko. "Baka ang ibig sabihin ni mama ay paano kang mabubuntis kung wala ka namang pinakilala sa amin na boyfriend mo," pagpapaliwanag ni Ate Gwen. "O-Oo, iyon ang i-ibig kong sabihin," pagdedepensa ni mama sa kanyang sarili at saka nahampas naman sa balikat si Harvey. "Ikaw na bata ka! Ano-anong naiisip mo." "Eh, mama, ayusin mo kasi ang pagtatanong," reklamo naman ni Harvey habang hinihimas ang balikat na nahampas ni mama. "Kahit sinong makaririnig ay iba talaga ang iisipin." "O baka naman may boyfriend kang hindi pinapakilala sa amin?" tanong pa ni Ate Gwen na may malisyosong mga ngiti. Nalipat naman ang atensyon namin sa kanya dahil sa tanong niyang iyon. Kaagad na nag-init ang mukha ko. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Madali lang sabihing buntis ako pero hindi madaling sabihin kung sinong ama. Naalala ko ang sinabi ni Uncle Troy na sabihing may relasyon na kami bago pa ako mabuntis. Sabihin ko raw na siya ang nag-comfort sa akin habang nagmu-move on ako kay Gio. Iyon dapat ang irason ko para magkatugma kami ng kwento. Nanlalaki ang mga mata ni mama nang magsalita. "H-Huwag mong sabihing..." Mas doble pa yata ang inilaki ng mga mata ko sa sinabing iyon ni mama. May alam ba siya? Ang bilis ng tibok ng puso ko. "Si Gio ba?" Muntik na akong malaglag sa kinauupuan ko. Akala ko pa naman ay may alam siya. "Kung siya man lang, Ate Emie, magkalimutan na tayo," nakasimangot na sabi ni Harvey. "Hindi ko pa nakakalimutan kung paano natin sila nahuli noon." Magkasama kami ni Harvey na dumating noon sa office ko, sa EPH. Nasa parking lot kami at napansin ko ang kotse ni Gio. Dati kasi ay close talaga si Harvey at Gio. Parang sila ang magkapatid. Kaya nang makita nito ang kotse ni Gio ay kaagad itong kumaripas ng takbo. Hindi ko alam kung tadhana na ba ang gumawa ng paraan para mahuli ko na sila dahil kaagad nabuksan ni Gio ang pinto ng kotse. Hindi nila kami napansin na papalapit na dahil abala sila sa isa't isa. At si Gio mismo ang unang nakakita. Kaya marahil ay ganoon na lang ang galit nito. "H-Hindi siya..." kaagad kong sagot at nakita kong kumalma si Harvey. "Si Troy ba?" Lahat kami ay napatigil sa tanong ni Ate Gwen. "Talaga ba? " mahinang saad ni mama. "Cool..." sabi naman ni Harvey. Hindi ko alam kung masaya ba sila sa naging reaksyon nila. Kinakabahan ako na para bang maiihi na. "Kaya pala noong nawalan ka ng malay ay siya kaagad ang bumuhat sa iyo," sabi pa ni mama na ikinagulat ko naman. "N-Nandito siya noong forty days ni papa?" gulat kong tanong. "Yes," sagot ni Ate Gwen. "Siya rin ang nagbalita sa amin na maayos na ang kalagayan mo." "At ang pinaka-cool pa ay siya ang umayos ng kaso mo, ate," sabi naman ni Harvey. "Nabalik lahat ng shares at nalinis pa ang pangalan mo." Hindi ko alam iyon. He was there all the time. "Pero, malayo ang agwat ninyo sa isa't isa..." dagdag na saad ni mama. "Ten years, I guessed?" hindi siguradong saad ni Ate Gwen. "Oo, ten years," sagot ko naman. "Hindi naman halatang may edad na si Uncle Troy," sabi pa ni Harvey. "Isa pa mas gwapo naman siya kaysa roon sa ex mong hayop, ate." Hindi naman iyon problema sa akin. Gaya nga ng sabi ni Harvey ay hindi halatang ten years ang agwat ng mga edad namin ni Uncle Troy. Ni hindi pumasok sa isipan ko na aabot ang lahat sa ganito. Pero mas hindi ko inaasahan na ganoon ang pagtrato sa akin ni Uncle Troy, na parang nasa isang relasyon talaga kami. "Wala namang kaso sa akin, anak, kung siya ang ama ng magiging apo ko, " biglang saad ni mama sa mahinahong tono. "P-Pero ipapanganak mo bang illegitimate ang apo ko?" "May plano po kaming magpakasal at pupunta sila rito bukas para pormal na hingiin ang permiso mo, mama," dire-diretso kong sabi. "What?" "Ano?" Sabay pang nagulat sina mama at Ate Gwen. "Holy son of cool!" bulalas naman ni Harvey. Parang siya lang itong tuwang-tuwa na si Troy ang ama ng magiging pamangkin niya. "Kailangan nating magpalinis ng bahay!" sabi ni Ate Gwen. "Ako mismo magluluto para bukas!" natataranta namang saad ni mama. "Kumalma nga kayo—" "Paano kami kakalma, Maria Emerald?" Halata nga sa mukha ni mama ang pagkataranta dahil buong pangalan ko na ang binanggit niya. "Anak si Troy at hindi si Gio na apo lang." Kumunot ang noo ko sa sinabi ni mama. "Hindi ko maintindihan kung anong pinupunto mo, mama." "Ang CEO ng Arizcon Technologies ang pupunta rito sa bahay!" Doon ko lang napagtanto na anak nga pala si Troy ni Apollo Arizcon— ang nangungunang negosyante sa bansa, sikat at nirerespeto ng lahat. Bakit hindi ko iyon naisip? Kaya ngayon ay nilukuban na ako ng kaba! Naniningkit ang mga mata kong napalingon kay Harvey. Kaya pala ang saya niya. May plano ba siyang humingi niyong bagong release ng kumpanya nila Uncle Troy? "Pero, ate..." biglang sambit ni Harvey sa seryoso nitong tinig. "A-Alam na ba ni Ku— ni Gio?" Natigilan ako. Kahit sina mama at Ate Gwen ay ganoon din ang reaksyon. "Ano na lang ang sasabihin ng iba kapag nalamang magpapakasal kayo ni Troy?" nag-aalalang tanong ni mama. "Panigurado ay mapupuno ka ng mga negative comments, anak." Hindi ko rin alam. Bahala na. May pakiramdam akong hindi naman ako pababayaan ni Uncle Troy.Paglapag ng eroplano ay hindi agad nawala ang pakiramdam na may mali sa hangin. Hindi ito dahil sa pagod. Hindi rin dahil sa haba ng biyahe. Kundi dahil ramdam ko agad na iba ang mundo na ito.Pagbukas pa lang ng pinto ng eroplano ay sumalubong ang malamig na hangin ng Berlin. Tahimik. Malinis. At higit sa lahat— kontrolado.Hindi kami sabay na bumaba ni Lara.Nauna ako.Ilang segundo ang pagitan bago siya sumunod.Sakto lang para magmukhang hindi kami magkakilala. Hindi na kailangan ng usapan para doon. Naiintindihan na namin iyon bago pa man kami umalis ng Pilipinas.Pagpasok ko sa terminal ay diretso ang galaw ko.Walang lingon. Walang pause. Normal na pasahero.Sa gilid ng paningin ko ay nakita ko si Lara—pero hindi siya lumalapit. Hindi rin siya tumitingin sa akin. Para lang siyang isa sa maraming dumating ns pasahero.Tama.Ganoon dapat.Paglabas ko ng terminal ay nandoon na ang sasalubong sa akin. Isang lalaki. Maayos ang postura. Tahimik. Hindi siya gumagalaw nang walang dahil
Kinabukasan ay mas mabigat ang hangin. Hindi dahil sa pagod. Hindi dahil sa kakulangan sa tulog. Kundi dahil malinaw na malinaw na hindi ito rehearsal.Ito na ang mismong galaw.Maaga pa lang ay gising na ang buong hideout.Hindi na kailangan ng utos. Hindi na kailangan ng paalala. Kahit walang nagsasalita, bawat isa ay alam ang gagawin.Mga monitor na naka-on.Mga system naka-sync.Ang clone ng Aether Grid ay naka-live na parang isang pusong patuloy na tumitibok sa gitna ng katahimikan.At sa bawat tibok na iyon—may responsibilidad.Pagpasok ko sa main area, agad kong naramdaman ang pagbabago.Mas mabilis ang galaw. Mas tahimik ang boses. Mas mabigat ang bawat hakbang.Hindi ito tulad ng mga nakaraang araw na puno ng diskusyon. Ngayon ay execution na.“Morning, sir,” bati ni Melvin habang hawak ang dalawang tablet.Hindi na siya kinakabahan tulad ng dati. Hindi na siya basta sumusunod lang. Nakikita ko— nagbabago na rin siya.“Status,” sabi ko.“Flight reconfirmed,” sagot niya agad.
Maaga kaming nakapwesto sa hideout.Lahat naka-ready.Mga screen naka-on. Mga system naka-standby. Ang clone ng Aether Grid ay naka-live feed na, tahimik pero buhay na buhay sa bawat galaw ng data.Hindi ito simpleng meeting.Ito ang unang pagkakataon na ang isang buong rehiyon—isang buong kontinente—ay kusang lalapit para humingi ng sistema namin.Hindi dahil sa utos. Kundi dahil sa resulta.“Connection in ten seconds,” sabi ni Ethan habang mabilis ang galaw ng mga daliri sa keyboard.Tahimik ang lahat.Si Samantha nasa likod ko, nakatingin sa main screen. Si Alessia nasa kanan ko, tahimik pero alerto. Ang buong team ay nakaposisyon—hindi para makinig lang, kundi para magbasa ng bawat galaw.“Three… two… one…”At nagbukas ang screen.Lumabas ang conference panel. Maraming mukha. Iba-iba ang posisyon. Pero malinaw—mga taong sanay sa kontrol.Mga kinatawan ng European government.Hindi sila nagsayang ng oras.“Mr. Arizcon,” bungad ng isang lalaking nasa gitna ng panel.Malinis ang tono
Kinabukasan ay mas maaga akong nagising kaysa sa karaniwan. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil sa schedule.Kundi dahil alam ko na ito na ang simula ng bagay na hindi na pwedeng atrasan.Tahimik pa ang buong bahay. Wala pang gumagalaw. Wala pang ingay. Pero sa loob ko ay malinaw na ang direksyon. Hindi na ito tulad ng Aether Grid na itinayo namin nang unti-unti.Ito ay diretso sa gitna.Paglabas ko ng kwarto ay nadatnan ko si Mama sa kusina. Nakaupo lang. Tahimik na nagkakape. Parang naghihintay.“Maaga ka ngayon,” sabi niya.“May pupuntahan po,” sagot ko.Hindi na siya nagtanong pa. Hindi na rin niya kailangan. Alam na niya kahit hindi ko man sabihin.“Mag-ingat ka,” sabi niya.Tumango lang ako. “Opo.”Paglabas ko ng bahay ay nandoon na ang sasakyan. Si Melvin nasa driver’s seat. Tahimik din. Pero halatang gising ang isip.“Address?” tanong ko habang sumasakay.Inabot niya ang tablet.Isang location.Walang pangalan ng building. Walang label. Walang description.Coordinates lang.Ngum
Hindi agad nawala ang bigat ng usapan kahit nakalabas na ako sa gusali.Hindi iyon basta meeting lang. Hindi iyon simpleng utos. Isang direksyon iyon na magbabago na naman sa takbo ng lahat.Habang nasa loob ako ng sasakyan, tahimik ang paligid. Walang nagsasalita. Walang tanong si Melvin na nasa unahan. Hindi niya kailangang magtanong. Alam niyang kapag handa na akong magsalita, ako mismo ang magsasabi.At hindi ako nagtagal.“Sa bahay tayo,” sabi ko.“Opo, sir.”Walang liko. Walang ibang pupuntahan. Dahil may mga bagay na hindi pwedeng ipagpaliban.Pagdating ko sa bahay, hindi na ako dumaan sa kung saan-saan pa. Diretso ako sa loob at agad kong naramdaman ang presensya ni Mama.Nasa sala si Mama. Tahimik. Parang naghihintay.Hindi na ako nagulat. Sanay na siya. Kapag ganitong oras ako umuuwi— ibig sabihin may mabigat na nangyari.“Anak…” sabi niya.Hindi ako agad sumagot.“Nasaan po si Papa?” tanong ko.“Nasa study, kausap si Samantha sa isang project ng JEF.”Tumango ako. Tumigil a
Hindi na bago ang lugar. Hindi na bago ang pasilyo. Hindi na bago ang pakiramdam ng paglalakad papunta sa isang silid na kayang baguhin ang direksyon ng lahat.Pero sa pagkakataong ito ay iba.Mas mabigat.Mas tahimik.At mas malinaw ang kapalit.Dalawang buwan.Dalawang buwan na halos hindi kami natulog. Dalawang buwan na walang tigil ang galaw—mula sa hilaga hanggang timog, mula sa mga lungsod hanggang sa pinaka-liblib na barangay.Dalawang buwan na pinatunayan namin na kaya namin.At ngayon ay nandito na ulit ako. Sa harap ng parehong pinto. Huminto ako sandali bago kumatok. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Kundi dahil alam kong pagpasok ko ay hindi na ito tungkol sa pagpapatunay.Kundi sa pagpili.Kumatok ako.“Come in.”Parehong boses.Parehong bigat.Pagpasok ko ay naroon siya—nakatayo sa tabi ng bintana. Nakatingin sa labas. Tulad ng dati.Tahimik.Hindi niya ako agad hinarap. Hindi niya ako agad kinausap. Pero ramdam ko na alam niya na nandito na ako.“Two months,” sabi niy
Huminga ako nang dahan-dahan habang nakatitig sa kisame ng kwarto ko. Hindi na bago sa akin ang ganitong pakiramdam.Ang katahimikan bago ang bagyo. Ang sandaling tila payapa ang paligid pero alam mong may paparating na lindol na kayang gumuho ng buong mundo.Bumangon ako mula sa kama at umupo sa g
Unti-unting humupa ang apoy sa dibdib ko.Hindi na ito kasing bangis ng kanina. Hindi na ito sumasabog. Pero naroon pa rin. Nakabaon. Parang baga na patuloy na nagbabaga sa ilalim ng abo.Huminga ako nang malalim. Pinilit kong ibalik ang kontrol sa sarili ko. Hindi ako puwedeng manatiling galit. Hi
Lumipas ang mga araw na parang mabagal na pagpatak ng tubig mula sa kisame.Hindi mabilis at hindi rin tahimik.Bagkus ay puno ng tensyon.Bawat araw ay parang nakasabit sa pagitan ng normalidad at kapahamakan.Sa panglabas na anyo, isa pa rin akong empleyado ng Arizcon Technologies. Gumigising sa
Sabay kaming pumasok ni Gio sa opisina ng Arizcon Technologies.Hindi ito ang unang beses na pumasok ako sa gusaling ito.Pero sa araw na iyon, ramdam kong iba ang bigat ng bawat hakbang ko.Parang mas makapal ang hangin. Mas mabigat ang katahimikan. Mas matalas ang mga matang nakatingin sa paligid







