LOGIN"A-Ano?"
Kita ko sa mga mata ni mama na hindi siya makapaniwala matapos kong sabihing buntis ako. Nanatili akong tahimik. "Hindi naman sa ayaw kong magkaanak ka, pero..." Halatang nagdadalawang-isip siya kung sasabihin ba on hindi na lang. "Pero ano po, mama?" tanong ko sa tonong kinukumbinsi siyang magpatuloy sa pagsasalita. "Paano ka nabuntis?" Hindi ko alam kung matatawa ba o kung maiinis sa tanong na iyon ni mama. "Mama naman..." Napakamot pa sa batok si Harvey na katabi lang ni mama sa may sofa. Si Ate Gwen naman ay nasa kabilang sofa. Silang tatlo muna ang kinausap ko. "Baka ang ibig sabihin ni mama ay paano kang mabubuntis kung wala ka namang pinakilala sa amin na boyfriend mo," pagpapaliwanag ni Ate Gwen. "O-Oo, iyon ang i-ibig kong sabihin," pagdedepensa ni mama sa kanyang sarili at saka nahampas naman sa balikat si Harvey. "Ikaw na bata ka! Ano-anong naiisip mo." "Eh, mama, ayusin mo kasi ang pagtatanong," reklamo naman ni Harvey habang hinihimas ang balikat na nahampas ni mama. "Kahit sinong makaririnig ay iba talaga ang iisipin." "O baka naman may boyfriend kang hindi pinapakilala sa amin?" tanong pa ni Ate Gwen na may malisyosong mga ngiti. Nalipat naman ang atensyon namin sa kanya dahil sa tanong niyang iyon. Kaagad na nag-init ang mukha ko. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Madali lang sabihing buntis ako pero hindi madaling sabihin kung sinong ama. Naalala ko ang sinabi ni Uncle Troy na sabihing may relasyon na kami bago pa ako mabuntis. Sabihin ko raw na siya ang nag-comfort sa akin habang nagmu-move on ako kay Gio. Iyon dapat ang irason ko para magkatugma kami ng kwento. Nanlalaki ang mga mata ni mama nang magsalita. "H-Huwag mong sabihing..." Mas doble pa yata ang inilaki ng mga mata ko sa sinabing iyon ni mama. May alam ba siya? Ang bilis ng tibok ng puso ko. "Si Gio ba?" Muntik na akong malaglag sa kinauupuan ko. Akala ko pa naman ay may alam siya. "Kung siya man lang, Ate Emie, magkalimutan na tayo," nakasimangot na sabi ni Harvey. "Hindi ko pa nakakalimutan kung paano natin sila nahuli noon." Magkasama kami ni Harvey na dumating noon sa office ko, sa EPH. Nasa parking lot kami at napansin ko ang kotse ni Gio. Dati kasi ay close talaga si Harvey at Gio. Parang sila ang magkapatid. Kaya nang makita nito ang kotse ni Gio ay kaagad itong kumaripas ng takbo. Hindi ko alam kung tadhana na ba ang gumawa ng paraan para mahuli ko na sila dahil kaagad nabuksan ni Gio ang pinto ng kotse. Hindi nila kami napansin na papalapit na dahil abala sila sa isa't isa. At si Gio mismo ang unang nakakita. Kaya marahil ay ganoon na lang ang galit nito. "H-Hindi siya..." kaagad kong sagot at nakita kong kumalma si Harvey. "Si Troy ba?" Lahat kami ay napatigil sa tanong ni Ate Gwen. "Talaga ba? " mahinang saad ni mama. "Cool..." sabi naman ni Harvey. Hindi ko alam kung masaya ba sila sa naging reaksyon nila. Kinakabahan ako na para bang maiihi na. "Kaya pala noong nawalan ka ng malay ay siya kaagad ang bumuhat sa iyo," sabi pa ni mama na ikinagulat ko naman. "N-Nandito siya noong forty days ni papa?" gulat kong tanong. "Yes," sagot ni Ate Gwen. "Siya rin ang nagbalita sa amin na maayos na ang kalagayan mo." "At ang pinaka-cool pa ay siya ang umayos ng kaso mo, ate," sabi naman ni Harvey. "Nabalik lahat ng shares at nalinis pa ang pangalan mo." Hindi ko alam iyon. He was there all the time. "Pero, malayo ang agwat ninyo sa isa't isa..." dagdag na saad ni mama. "Ten years, I guessed?" hindi siguradong saad ni Ate Gwen. "Oo, ten years," sagot ko naman. "Hindi naman halatang may edad na si Uncle Troy," sabi pa ni Harvey. "Isa pa mas gwapo naman siya kaysa roon sa ex mong hayop, ate." Hindi naman iyon problema sa akin. Gaya nga ng sabi ni Harvey ay hindi halatang ten years ang agwat ng mga edad namin ni Uncle Troy. Ni hindi pumasok sa isipan ko na aabot ang lahat sa ganito. Pero mas hindi ko inaasahan na ganoon ang pagtrato sa akin ni Uncle Troy, na parang nasa isang relasyon talaga kami. "Wala namang kaso sa akin, anak, kung siya ang ama ng magiging apo ko, " biglang saad ni mama sa mahinahong tono. "P-Pero ipapanganak mo bang illegitimate ang apo ko?" "May plano po kaming magpakasal at pupunta sila rito bukas para pormal na hingiin ang permiso mo, mama," dire-diretso kong sabi. "What?" "Ano?" Sabay pang nagulat sina mama at Ate Gwen. "Holy son of cool!" bulalas naman ni Harvey. Parang siya lang itong tuwang-tuwa na si Troy ang ama ng magiging pamangkin niya. "Kailangan nating magpalinis ng bahay!" sabi ni Ate Gwen. "Ako mismo magluluto para bukas!" natataranta namang saad ni mama. "Kumalma nga kayo—" "Paano kami kakalma, Maria Emerald?" Halata nga sa mukha ni mama ang pagkataranta dahil buong pangalan ko na ang binanggit niya. "Anak si Troy at hindi si Gio na apo lang." Kumunot ang noo ko sa sinabi ni mama. "Hindi ko maintindihan kung anong pinupunto mo, mama." "Ang CEO ng Arizcon Technologies ang pupunta rito sa bahay!" Doon ko lang napagtanto na anak nga pala si Troy ni Apollo Arizcon— ang nangungunang negosyante sa bansa, sikat at nirerespeto ng lahat. Bakit hindi ko iyon naisip? Kaya ngayon ay nilukuban na ako ng kaba! Naniningkit ang mga mata kong napalingon kay Harvey. Kaya pala ang saya niya. May plano ba siyang humingi niyong bagong release ng kumpanya nila Uncle Troy? "Pero, ate..." biglang sambit ni Harvey sa seryoso nitong tinig. "A-Alam na ba ni Ku— ni Gio?" Natigilan ako. Kahit sina mama at Ate Gwen ay ganoon din ang reaksyon. "Ano na lang ang sasabihin ng iba kapag nalamang magpapakasal kayo ni Troy?" nag-aalalang tanong ni mama. "Panigurado ay mapupuno ka ng mga negative comments, anak." Hindi ko rin alam. Bahala na. May pakiramdam akong hindi naman ako pababayaan ni Uncle Troy.Ilang araw pa ang lumipas. Hindi na namin binilang kung ilan. Sa puntong iyon, nawalan na ng halaga ang oras. Hindi na mahalaga kung umaga o gabi. Hindi na rin mahalaga kung ilang oras kaming gising o ilang beses kaming uminom ng kape para lang manatiling alerto. Ang mahalaga na lang—ang screen sa harap namin. Ang data. At ang maliit na anomaly na una naming nakita. Doon umiikot ang lahat. Simula nang lumitaw iyon, nagbago ang galaw ng buong team. Mas naging tahimik. Mas naging eksakto. Wala nang unnecessary na usapan. Wala nang distractions. Execution na lang. “Signal reappeared,” sabi ni Ethan habang mabilis ang galaw ng kamay sa keyboard. Agad akong napatingin sa main monitor. Doon ulit. Ang maliit na linya. Mas malinaw na ngayon. Mas matagal ang presence. Hindi na ganoon kabilis mawala tulad ng dati. “Stabilizing trace,” dugtong niya. “Don’t rush,” sabi ko. “Let it breathe.” Tumango siya. Naiintindihan niya. Hindi ito hinahabol nang padalos-dalos. Hinahayaan muna. Pin
Kinabukasan ay parang wala nang oras.Hindi literal—pero ganoon ang pakiramdam.Simula nang makabalik kami mula sa Europe, hindi na kami tumigil. Walang pahinga. Walang “adjustment period.” Diretsong balik sa hideout, diretsong upo sa harap ng mga monitor, at diretsong harap sa isang bagay na mas mabigat kaysa sa inaasahan namin.Dahil ngayon ay hawak na namin ang access. Pero wala pa rin kaming target.Maaga pa lang ay gising na ang buong team. Hindi na ito iyong klase ng umaga na may tahimik na paghahanda. Hindi na ito katulad noong una na may konting kaba, konting anticipation.Ngayon ay pure focus na.Pagpasok ko sa main area ay agad kong narinig ang sabay-sabay na tunog ng keyboards. Hindi malakas. Hindi magulo. Pero tuloy-tuloy. Parang tibok ng puso ng isang system na hindi pwedeng huminto.Naka-on ang lahat ng monitor. Naka-split ang mga screen. May mga live feeds mula sa clone ng Aether Grid. May mga data stream mula sa Europe. May mga logs na patuloy na dumadating—sunod-sunod
Tahimik ang umaga sa Berlin nang araw na iyon—pero hindi iyon ang klaseng katahimikan na nagpapahinga ang mundo. Ito iyong katahimikan na parang may hinihintay na mangyari.At sa pagkakataong ito, tapos na.Nasa loob ako ng sasakyan habang papunta sa airport. Walang convoy. Walang ingay. Walang kahit anong magpapakita na may nangyaring malaking operasyon sa loob ng ilang araw.Pero alam ko.Alam namin.Natapos na ang dapat naming gawin.At nagsimula na ang mga bagay na hindi na namin kayang kontrolin.Sa tabi ko, si Daniel ang nagmamaneho. Pareho pa rin ang postura niya—maayos, tahimik, walang sayang na galaw.“You completed everything faster than expected,” sabi niya habang nakatingin sa kalsada.“Preparation,” sagot ko.Hindi ko na pinalawak. Hindi rin siya nagtanong pa.“Impressive,” dagdag niya. “Our engineers are still reviewing the integration.”“Take your time,” sagot ko. “The system adapts.”Bahagya siyang tumango.Hindi niya alam kung gaano kalalim ang ibig sabihin ng sinabi
Pagpasok ko sa loob ng central operations facility ay agad kong naramdaman ang bigat ng lugar.Hindi ito basta server room. Hindi ito basta control center.Ito ang klase ng espasyo na hindi lang nagho-host ng system—kundi nagdidikta kung paano gagalaw ang isang buong rehiyon.Tahimik.Hindi dead silence—kundi controlled silence. Lahat ng tunog may dahilan. Lahat ng galaw may purpose.“This way, Mr. Arizcon,” sabi ni Daniel habang nauuna.Sumunod ako. Hindi nagmamadali. Hindi rin mabagal. Sa bawat hakbang, sinusukat ko ang paligid.Glass panels. Reinforced doors. Biometric checkpoints.Hindi lang security—layered security.Ibig sabihin: Hindi lang nila pinoprotektahan ang system.May tinatago sila.Pagdating namin sa isang mas malalim na bahagi ng facility, doon ako pinahinto ni Daniel.Dalawang personnel ang nakaabang.“Identification,” sabi ng isa.Inilahad ko ang access card na ibinigay nila.Scan. Pause. Green.“Clear.”Nagbukas ang pinto.At doon ko nakita.Ang core infrastructure
Paglapag ng eroplano ay hindi agad nawala ang pakiramdam na may mali sa hangin. Hindi ito dahil sa pagod. Hindi rin dahil sa haba ng biyahe. Kundi dahil ramdam ko agad na iba ang mundo na ito.Pagbukas pa lang ng pinto ng eroplano ay sumalubong ang malamig na hangin ng Berlin. Tahimik. Malinis. At higit sa lahat— kontrolado.Hindi kami sabay na bumaba ni Lara.Nauna ako.Ilang segundo ang pagitan bago siya sumunod.Sakto lang para magmukhang hindi kami magkakilala. Hindi na kailangan ng usapan para doon. Naiintindihan na namin iyon bago pa man kami umalis ng Pilipinas.Pagpasok ko sa terminal ay diretso ang galaw ko.Walang lingon. Walang pause. Normal na pasahero.Sa gilid ng paningin ko ay nakita ko si Lara—pero hindi siya lumalapit. Hindi rin siya tumitingin sa akin. Para lang siyang isa sa maraming dumating ns pasahero.Tama.Ganoon dapat.Paglabas ko ng terminal ay nandoon na ang sasalubong sa akin. Isang lalaki. Maayos ang postura. Tahimik. Hindi siya gumagalaw nang walang dahil
Kinabukasan ay mas mabigat ang hangin. Hindi dahil sa pagod. Hindi dahil sa kakulangan sa tulog. Kundi dahil malinaw na malinaw na hindi ito rehearsal.Ito na ang mismong galaw.Maaga pa lang ay gising na ang buong hideout.Hindi na kailangan ng utos. Hindi na kailangan ng paalala. Kahit walang nagsasalita, bawat isa ay alam ang gagawin.Mga monitor na naka-on.Mga system naka-sync.Ang clone ng Aether Grid ay naka-live na parang isang pusong patuloy na tumitibok sa gitna ng katahimikan.At sa bawat tibok na iyon—may responsibilidad.Pagpasok ko sa main area, agad kong naramdaman ang pagbabago.Mas mabilis ang galaw. Mas tahimik ang boses. Mas mabigat ang bawat hakbang.Hindi ito tulad ng mga nakaraang araw na puno ng diskusyon. Ngayon ay execution na.“Morning, sir,” bati ni Melvin habang hawak ang dalawang tablet.Hindi na siya kinakabahan tulad ng dati. Hindi na siya basta sumusunod lang. Nakikita ko— nagbabago na rin siya.“Status,” sabi ko.“Flight reconfirmed,” sagot niya agad.
Tahimik ang buong biyahe namin palabas ng mansyon.Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod, sa takot, o sa dami ng tanong na umiikot sa isip ni TJ kaya hindi siya nagsasalita. Nakaupo siya sa passenger seat, nakatingin sa bintana, pero ramdam ko ang tensyon sa bawat galaw niya. Masikip ang hawak niya
Mag-umpisa ito sa sandaling tuluyan nang bumigay ang mundo ni Heidi.Hindi sa pagsabog.Hindi sa sigawan.Kundi sa isang tunog na halos hindi marinig—isang mahina, tuluy-tuloy na paghinto ng mga makina.Sa wrist console ko, isa-isang namatay ang mga indicator.“Core isolation confirmed,” sabi ni Ra
Nag-umpisa ito sa tunog ng mga sirena. Hindi sa labas ng hideout namin. Kundi sa live feed na nakabukas sa harap ko.Alas-dos ng madaling araw nang magsimulang gumalaw ang mga sasakyan sa driveway ng mansyon ni Heidi. Hindi na ito ang dating tahimik at kontroladong teritoryo niya. Ngayon, pinapalib
Hindi na kami natulog.Mula madaling-araw hanggang sa lumalim ang gabi, walang tumayo sa kani-kanilang pwesto maliban kung kailangang magpalit ng kape o mag-unat ng likod sa loob ng ilang segundo.Ang buong hideout ay naging parang control room ng isang operasyong mas malaki kaysa sa kaya naming da







