MasukMabilis akong tumakbo patungo sa kinaroroonan nila. Nang makarating ako, nakadapa na ang dalawang lalaki sa buhanginan, hawak nang mahigpit ni Lionel ang mga kamay ng isa habang si Jeremiah naman ay nakatapak sa likod ng isa pa upang hindi makagalaw. May ilang galos at pasa na ang mga ito sa mukha dahil sa tindi ng pananakit sa kanila ng dalawa."Sino ang nagpadala sa inyo rito?!" galit na sigaw ni Jeremiah habang marahas na kinukuha ang isang high-end na smartphone at isang mamahaling DSLR camera mula sa bag ng isa sa mga lalaki.Hindi sumasagot ang dalawa, pilit na iniwasan ang aming mga tingin.Mabilis na binuksan ni Jeremiah ang smartphone na nakuha niya. Dahil walang password ang gallery nito, agad na bumungad sa screen ang dose-dosenang mga video at larawan. Nang iharap niya sa akin ang screen, naramdaman ko ang paglamig ng aking buong katawan.Puro video ko ang laman niyon.May video noong naglalakad ako sa dalampasigan kasama si Chantal kahapon, may larawan noong kumakain
POV: LeilaDalawang araw na ang nakalilipas mula nang umalis si Ephraim patungong Pilipinas, ngunit hanggang ngayon ay wala pa rin akong natatanggap na kahit isang text o tawag mula sa kanya. Nakatitig ako sa screen ng aking cellphone, paulit-ulit na nire-refresh ang aming chat log, umaasang magbabago ang status nito mula sa offline patungong active ngayon. Subalit nanatili itong blangko."Hindi ka pa rin ba niya tinatawagan, Leila?"Napalingon ako sa aking likuran. Si Jeremiah, dahan-dahang lumapit sa akin hawak ang isang baso ng juice. Kasunod niya si Lionel. Nakaupo kami ngayon sa buhanginan sa tapat ng aming villa, pinapanood ang dahan-dahang paglubog ng araw na dati ay magkasama naming pinagmamasdan ni Ephraim."Wala pa rin, Jeremiah," malungkot kong sagot, pilit na itinago ang panginginig ng aking boses. "Nag-aalala na ako nang husto. Ang sabi niya sa akin bago siya sumakay ng sasakyan ng resort, mag-te-text siya agad pagkalapag na pagkalapag ng eroplano niya sa Maynila. Pero d
Nang sa wakas ay magkaroon ng pagkakataon na mabaling ang atensyon ng aming mga magulang sa iba pang mga business partners, dahan-dahang humiwalay si Gia sa kumpol ng mga bisita. Hinawakan niya ang aking braso nang may bahagyangahigpit at bumulong, "Masyadong mainit dito. Sumama ka sa akin sa labas."Tumango ako at sumunod sa kanya. Lumabas kami sa malaking sliding glass door patungo sa malawak na hardin sa likod ng mansyon. Habang patuloy kaming naglalakad palayo sa liwanag ng mga chandelier at sa ingay ng tawanan, unti-unting nawawala ang mga ngiti sa aming mga mukha. Ang gabi ay malamig, at ang tanging naririnig na lang ay ang huni ng mga kuliglig at ang banayad na agos ng tubig mula sa fountain sa gitna ng hardin.Nang masiguro ni Gia na malayo na kami sa pandinig ng sinuman, binitawan niya ang aking braso at humarap sa akin. Ang kanyang matatag at pormal na mukha kanina ay napalitan ng matinding seryoso at pag-aalala."May makakatulong ba sa atin, Ephraim?" direktang tanong ni
Napalingon ako kay Daddy, punong-puno ng pagkamuhi ang aking tingin. Hindi ko akalain na ang lalaking iniyakan ko sa eroplano dahil akala ko ay mamamatay na, ay ang lalaki palang gagamitin ang lahat ng maruming paraan para lang makuha ang gusto niya."At baka iniisip mo na hanggang doon lang ang kaya naming gawin," sabi muli ni Mommy. Inabot niya sa akin ang kanyang iPad na kanina pa niya hawak. "Tingnan mo ito, para magising ka sa katotohanan."Dahan-dahan kong kinuha ang iPad, at ang aking buong mundo ay tila ba gumuho nang magsimulang mag-play ang isang video.Malinaw ang kuha ng camera. Kuha iyon mula sa malayo gamit ang isang high-end na telephoto lens. Ang background ay ang pamilyar na puting buhangin at asul na dagat ng Maldives—ang resort kung saan ko iniwan si Leila. Sa video, nakikita ko si Leila na naglalakad sa tabi ng pampang. Suot niya ang kanyang simpleng summer dress, at ang kanyang buhok ay itinatangay ng hangin. Kasama niya si Chantal.Mukhang normal lang ang lahat
Nanlambot ang aking mga tuhod at muling napaupo sa gilid ng kama, habang ang aking dalawang kamay ay mahigpit na nakasabunot sa sarili kong buhok. Ang natitirang pag-asa na mayroon ako kanina ay tuluyan nang naglaho na parang bula.Wala akong cellphone. Walang cellphone ang aking mga taga-silbi. Ang balkonahe ko ay may makakapal na rehas na bakal, at ang pinto ay nakakandado mula sa labas na may mga armadong bantay. Isa na akong ganap na preso sa sarili kong tahanan.Ngunit ang mas nagpapabaliw sa akin sa mga sandaling ito ay ang mukha ni Leila na patuloy na naglalaro sa aking isipan. Naaalala ko ang kanyang mga matatag na mata, ang kanyang matatamis na ngiti noong magkasama pa kami sa tabi ng lababo sa Maldives, at ang kanyang huling bilin na unahin ko ang aking pamilya dahil akala niya ay totoo ang lahat."Patawarin mo ako, Leila..." bulong ko sa dilim, habang ang aking mga luha ay dahan-dahan nang pumapatak sa aking mga pisngi. Ang tindi ng galit ko sa aking mga magulang ay umabot
Napatitig ako sa sahig ng aking silid, habang ang bawat salitang binitawan nina Ismael at Raul ay parang mga ligaw na selyo na unti-unting bumubuo sa isang nakatatakot na katotohanan. Ang buong akala ko ay nakasulong ako ng isang hakbang nang lumipad ako patungong Maldives para bawiin si Leila. Ang akala ko, sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng manibela ng sarili kong buhay.Ngunit hindi pala. Isa lang pala akong sumasayaw na papet sa mga palad ng sarili kong mga magulang."Sir Ephraim..." dahan-dahang basag ni Raul sa katahimikan, habang pabalik-balik ang tingin niya sa akin at sa saradong pinto ng balkonahe. Ang kanyang boses ay may halong pag-aalinlangan, tila ba tinitimbang kung dapat niya pa bang ituloy ang nasa isip. "Huwag niyo po sanang mamasamain ang itatanong ko... pero sa tingin niyo po ba talaga, may magagawa pa kayo rito? Sa tindi ng kapangyarihan at koneksyon ng mga magulang ninyo, parang... parang imposible na nating matakasan ito."Tumingin din si Ismael sa aki
“Hoooy! Anong nangyayari rito?!”Biglang bumukas ang pinto at nagmamadaling pumasok si Elizza, halatang hinahabol ang hininga. Bahagyang nag-echo ang boses niya sa loob ng silid, dahilan upang maputol ang kung anumang binabalak ni Jeremiah.Napaatras siya sa gulat, ako naman ay natigilan, sabay bah
Napaatras ako ng bahagya. Totoo ba itong nakikita ko?Ramdam ko ang init sa pisngi ko—halo ng hiya at inis. Ngayon lang ako gumawa ng first move, at ganito pa ang magiging resulta?Ayaw niya ba sa akin? Mabaho ba ako?Muli ko siyang sinubukang halikan.Ngunit gaya ng nauna—Iniwasan niya. Para siya
Walang tao sa silid.Malinis ang kama. Maayos ang mga unan, parang hindi man lang ginamit. Wala na rin ang mga dokumentong kanina’y binabasa ni Jeremiah. Ang natira na lang ay ang banayad na amoy ng sabon at shampoo—amoy niya.Napakunot ang noo ko.“Huh? Umalis ba siya nang hindi nagpapaalam?” bulo
Martes na ako nakapasok sa opisina. Pagdating ko pa lang, agad kong napansin ang kakaibang eksena—mono block na upuan ang gamit nina Geraldine at Winona, kapalit ng dati nilang swivel chair. Bakit kaya?“Ano’ng nangyayari?” tanong ko kay Rodolf habang inilalapag ko ang bag ko sa mesa. "Bakit ganyan







