LOGINโรซารี่ในร่างหมาป่าสีขาวสะอาดตาขนงามดั่งเพชรประกายในยามค่ำคืน นางวิ่งไปตามปราสาท เพื่อสำรวจว่าที่นี่มีอะไรบ้าง นางเห็นห้องครัว ที่ว่างเปล่าไร้อาหาร นางเดินเข้าไปในสวนมีต้นกุหลาบแดงปลูกไว้หลายที่ กำลังเบ่งบานสู้กับแสงจันทรา ทั้งที่ความจริงแล้วกุหลาบจะเบ่งบานช่วงกลางวัน แต่ที่นี่เบ่งบานในยามค่ำคืน ริชาร์ดเองชอบดอกกุหลาบแดงอย่างมาก
นางก้าวเดินไปทางบ่อน้ำเห็นฝูงปลาแหวกว่าย นางคิดว่าปลาเหล่านี้ ริชาร์ดคงเอามาให้นางกิน เห็นแล้วก็อดสงสารไม่น้อย แต่ทำอย่างไรได้ มันคืออาหารที่นางชอบมาก โรซารี่ในร่างหมาป่าขาวขนปุยดุจปุยเมฆ ก้าวเดินไปทางปีกซ้ายของพระราชวังชั้นสอง เดินหลบที่มุมเสามองเห็นทหารยามเฝ้าอยู่สองคน ที่กำลังถามกันเอง “เจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่...โทมัส” ทหารหน้าประตูถามขึ้นมา เพราะได้กลิ่นประหลาด คลายกลิ่นหอมๆ ของกุหลาบ “บาส...ข้านั้นรับรู้ถึงกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ หอมละมุมยิ่งนัก” ‘เจ้าสองคนต้องได้กลิ่นของเราแน่ รีบไปดีกว่า ก่อนที่จะโดนจับกิน แต่ข้าต้องหาห้องของริชาร์ดให้เจอเสียแล้ว…’ นางเดินลัดเลาะลงไปด้านล่าง มองเห็นทหารสี่คนเฝ้าประตูใหญ่ ‘ทหารจะเยอะไปไหนเนี่ย’ นางจึงเลือนหายไป และปรากฏตัวอีกครั้งบนหลังคาปราสาท นางเดินไปเรื่อยๆ กระโดดลงมาบนระเบียงมองเห็นห้องใหญ่จุดคบไฟอยู่หลายจุดทั่วห้อง ‘นี่คือห้องของริชาร์ดสินะ’ นางกระโดดเข้าทางหน้าต่างเดินเข้าไปในห้อง แล้วหลบอยู่หลังผ้าม่าน เมื่อเห็นมีคนเข้ามา ริชาร์ดก้าวเดินไปที่สระน้ำด้วยสภาพเปลือยเปล่านางมองเขาด้วยสายตาที่ตกตะลึง เพราะเรือนร่างของเขาไม่ได้ผอมบางแต่อย่างใด กลับมีกล้ามเนื้อที่สวยงามและดุ้นของเขาช่างใหญ่และยาวเกินกว่าที่นางจะจ้องมองได้ นางจึงหันหน้าหนี เอาหางปิดดวงตาทั้งสองข้าง นางกลับได้ยินเสียงน้ำดังซ่าๆ นางคิดว่าเขาคงลงไปในสระแล้ว แต่ทันใดนั้นหญิงสาวก็ปรากฏตัวขึ้นมา ทำให้นางคลายหางออกจากดวงตาทั้งสองข้างทอดมองหญิงสาวผู้นั้นที่พึ่งมาใหม่ นางผู้นี้มีริมฝีปากสีชาด อาภรณ์ของนางนั้นดำสนิทแหวกลึกถึงหน้าท้องแบนราบ กระโปรงยาวรัดรูปผ้าทิ้งตัว ใบหน้างดงามไร้ที่ติ ผิวขาวซีดเหมือนกับริชาร์ดไม่มีผิด นางก้าวเดินมาด้านหลังของเขาด้วยรอยยิ้ม “ริชาร์ด...ข้าช่วยท่านอาบน้ำ” นางผู้นั้นเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และใช้มือจะจับเรือนร่างของเขา เขากลับจับมือของนางเอาไว้ได้ทันที “ออกไป...เฮเลน่า” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าอยากจะอยู่กับท่าน” เฮเลน่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน อีกทั้งใช้มือเรียวยาวลูบมือของเขา “ปล่อยมือ” ริชาร์ดเอ่ยบอก และสะบัดมือตัดเยื่อใยของนาง แล้วลุกขึ้นจากสระน้ำ และเสกเสื้อผ้าที่อยู่บนที่วางข้างสระน้ำ เสื้อผ้าเหล่านั้นจึงมาอยู่บนเรือนร่างของเขา “เป็นเพราะนังหมาป่านั้นใช่หรือไหม ท่านจึงไม่สนใจข้าแม้แต่น้อย” เฮเลน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ‘ชายเขาไม่เอายังจะมาพานถึงผู้อื่นอีกเล่า’ โรซารี่กล่าวในใจ ขณะที่อยู่ในร่างหมาป่า “อย่าพาดพิงถึงว่าที่องค์ราชินีของข้า” ริชาร์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน เขาระงับโทษะ เมื่อไม่ให้ของในห้องต้องไหม้เป็นจุณ เพราะตัวเขา “ข้าได้กลิ่นของนางอยู่ที่นี่ นางคงนอนกับท่านแล้ว แต่ที่ปราสาทของเรา มีกฎว่า ถ้ายังไม่ได้อภิสมรสนั้น ไม่ให้ชายใดหรือหญิงใดนอนร่วมกันได้” เฮเลนน่าเอ่ยบอกด้วยอารมณ์หึงหวง เพราะนางได้กลิ่นอ่อนๆ ของกุหลาบ ซึ่งมีคนร่ำลือถึงกลิ่นกายของโรซารี่ นางนั้นมีกลิ่นกายคลายกุหลาบไม่ใช่กลิ่นสาบของหมาป่าทั่วไป “นั้นมันเรื่องของข้า ไม่ใช่เรื่องของเจ้าไม่ ข้าจะนอนกลับใคร เมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ถ้าเจ้าไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของข้า เจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าข้า เฮเลน่า เจ้าออกไปชะ ก่อนที่ข้าจะระงับโทสะไม่อยู่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ น้ำเสียงของเขาเช่นนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้ เฮเลน่ากลัวด้วยหวั่นใจว่า โทสะของเขาจะทำให้นางไหม้เป็นจุณได้ แต่ตนนั้นรักเขาเกินที่จะกลัวเกรงเช่นกัน “ข้าไม่ไป” เฮเลน่าเอ่ยบอก และมองใบหน้าเขาอย่างไม่ยำเกรง นัยน์ตาของเขาที่มีสีเขียวนั้น เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว ทำให้เฮเลน่ารู้ทันทีว่าต้องเกิดอะไรขึ้น นางจึงเลือนหายไปทันที ริชาร์ดปิดตาลงเนิ่นนานพอสมควร แล้วจึงลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำตาลและเผยรอยยิ้ม มองไปที่เสากลมต้นใหญ่ มองเห็นหางสีขาวโผล่ออกมา ‘เจ้าคิดว่าจะหลบสายตาพ้นหรือ เพียงข้าได้กลิ่นกายของเจ้า ข้านั้นรู้โดยทันทีว่าเป็นเจ้า’ “ออกมาเถิดโรส ตอนนี้เหลือเพียงเจ้าและข้า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและนุ่มนวล หญิงสาวในร่างหมาป่าขนนั้นขาวไปทั่วทั้งตัวนั้น จึงก้าวเดินออกจากที่ปรากฏกายเป็นร่างของมนุษย์ แล้วลุกขึ้นยืน “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ามาที่นี่” โรซารี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจือน เพราะรู้ว่าการแอบฟังผู้อื่นพูดคุยกันนั้น เป็นสิ่งที่ไม่ควร แล้วนางรู้ด้วยว่าหญิงผู้นั้นรักเขามากเพียงใดทำให้นางรู้สึกหวั่นใจมากขึ้นเท่านั้น “ข้านั้นรับรู้กลิ่นกุหลาบที่เป็นกลิ่นกายของเจ้า ทำไมเจ้าจึงมาหาข้าในยามนี้ หรือว่าเจ้าคิดถึงข้า จนไม่อาจข่มตาลงได้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง “ข้าเพียงมาเดินเล่นเท่านั้น พอข้ากลับเข้าห้อง ข้าก็ไม่รู้ว่ามาที่ห้องของท่านได้อย่างไร” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขากลับสวมกอด นางไม่ทันที่จะตั้งตัว นางเองกลับไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด “โรสเจ้าตั้งใจที่จะหาห้องของข้า และเจ้าได้ยินที่ข้าพูดกับเฮเลน่า” “ข้าเพียงบังเอิญได้ยินเพียงเท่านั้น” นางเอ่ยบอกด้วยความสำนึกผิดที่แอบฟังที่เขาคุยกัน “น้องหญิงเจ้าจงรับรู้ไว้ว่า ข้านั้นไม่นำพาหญิงใดนำมาเป็นราชินีของข้าเป็นอันขาด เจ้าเพียงผู้เดียวเป็นราชินีของข้า ข้าให้สัญญากับเจ้าด้วยชีวิต” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง และจับตัวนางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา นางมองนัยน์ตาที่แสนอ่อนโยนและทอแสงลงต่างจากที่เขาพูดคุยกับเฮเลน่า “อีกสองวันเราจะแต่งงานด้วยกันแล้ว เจ้าก็นอนด้วยกันกับข้าคืนนี้เลยแล้วกัน” “ไม่ได้ หญิงชายนั้นจะมานอนร่วมเตียงเคียงหมอนทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อภิสมรสอย่างไร” นางเอ่ยบอกด้วยความเขินอาย “ข้าไม่ถือ เพราะข้าเองเป็นเจ้าของปราสาทแห่งนี้ ใครจะกล้าว่าข้าได้ อาณาจักรเจ้าเองก็ไม่ได้ถือไม่ใช่หรือ ข้ารู้นะว่าน้องหญิง จะไม่ปฏิเสธข้าใช่ไม่” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “แค่นอนอย่างเดียวเท่านั้น ท่านอย่าจาบจ้วงข้าเพลาข้าหลับ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าไม่รับคำ” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และทอดสายตามองประตูหน้าห้อง ประตูนั้นปิดลงทันที สาวเจ้ามองประตูที่ปิดลงด้วยความตกตะลึง แต่เขากลับอุ้มหญิงสาวเดินไปที่เตียงงานเลี้ยงได้จัดขึ้นในปราสาทอาร์มันโด้ เหล่าแวมไพร์ชายหญิงเต้นรำตามเสียงดนตรี เช่นเดียวกับตระกูลวูล์ฟที่ได้เต้นรำกับพวกเขา รวมไปถึงภรรยาของพี่ชายทั้งสองของนางก็ได้รับเชิญมาที่นี่ด้วย โรซารี่มองเฮเลนน้องสาวของนางกำลังเต้นรำกับแฮร์รี่อย่างมีความสุข โดยแฮร์รี่สอนนางเต้นรำที่นางไม่เคยพบเห็น ขณะที่ตนเองยืนมองอยู่ที่มุมเสา“ถ้าหากไม่รังเกียจมาเต้นรำกับข้าสักหนึ่งบทเพลงได้หรือไม่”เสียงของริชาร์ดดังจากด้านหลังของนาง นางจำได้ดีว่า เป็นประโยคที่นางเคยได้ยินในความฝัน ครั้งที่นางได้พบเจอเขาในงานเต้นรำของเผ่าวูล์ฟโรซารี่หันหน้ากลับมามองริชาร์ด ที่มองนางด้วยรอยยิ้ม แล้วก้มโค้งเล็กน้อย นางจับกระโปรงที่ลู่ไปตามลำตัวสีดำสนิท และย่อตัวลงริชาร์ดจับมือเรียวของนางมาที่กลางลานเต้นรำ ขณะที่บทเพลงจบลง เพลงใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง บนลานเต้นรำมีผู้คนก้าวเดินมาที่ลานอีกครั้งฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นมาผสานกันคนละข้าง“ท่านจำภาพวันนั้นได้ใช่หรือไม่ ที่เราได้พูดคุยกันในงานเลี้ยงของเผ่า” โรซารี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ข้าจำได้ดี” ริชาร์ดเอ่ยบอก“ท่านพูดกับข้าน้อย
ในเพลาเดียวกันโรซารี่อยู่กับเหล่าทหารที่ยืนคุ้มกันนาง เฮเลน่าปรากฏกายขึ้นมาต่อหน้าของโรซารี่ ทหารเตรียมพร้อมปกป้องโรซารี่ แต่โรซารี่ยกมือเรียวขึ้น พวกเขาจึงถอยออกไป เฮเลน่าทอดสายตามองโรซารี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักที เฮเลน่า” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “วันนี้เจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของข้าอีกครั้ง” เฮเลน่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าตายหรือไม่ ไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าตอนนี้เจ้าไม่เหลือใครให้พึ่งพิง ถ้าเจ้าจะกลับไปหาสามีของข้า เขาก็คงไม่ฆ่าเจ้าหรอก นอกเสียจากจะเนรเทศเจ้าไปอีกครั้ง แต่ข้าคงไม่ใจดีเช่นเขา” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน นัยน์ตาทั้งสองข้าแดงก่ำ ทำให้เปลวไฟล้อมตัวของเฮเลน่า ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว “เจ้าเป็นมนุษย์ เป็นแวมไพร์ไม่กี่วัน คิดหรือว่าไฟแค่นี้จะล้อมร่างของข้าได้” เฮเลน่าเอ่ยบอกและแสยะยิ้ม ก้าวเดินออกจากกองไฟ โรซารี่สร้างทะเลเพลิงขนาดใหญ่มาขวางกั้นนาง นางจึงถอยออกด้วยความหวาดกลัว ไม่คิดว่าโรซารี่จะมีพลังมากมาถึงกระทั่งสร้างทะเลไฟขึ้นมาได้ “ข้านอนกับฝ่าบาทของข้าทุกคืนวัน เลือดของเขาก็ดื่มกินจากเรือนร่างของเขา เจ้าคิดหรือว่าข้าจะทำได
ริชาร์ดและโรซารี่เข้ามาในห้องโถงของปราสาท โดยมีแฮร์รี่และเฮเลนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าเป็นโต๊ะยาวประมาณสี่เมตร และบ่าวรับใช้ของนางและริชาร์ดอยู่รวมด้วยอีกประมาณสิบคน“ตอนนี้มาร์ค และเจ้าหญิงเฮเลน่าอยู่ปราสาทกูสโฮปริมทะเลอาณาจักรโอซีนีส” ปีเตอร์เอ่ยบอก“เฮเลน่า นางไม่ใช่เจ้าหญิงของปราสาทอาร์มันโด้มาหลายหมื่นปีแล้ว นางคือคนทรยศ” แฮร์รี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ขออภัยพระเจ้าค่ะ มาร์คมันยังมีผีดิบอีกหลายพันตัวที่กำเนิดใหม่ ข้าและทหารของเราได้ไปตรวจสอบหมู่บ้านรอบปราสาทผู้คนต่างตายกันอย่างน่าอนาถ และมีรอยเขี้ยวที่ลำคอทุกศพ รวมไปถึงบาดแผลตามร่างกาย” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้“ตรงนี้เป็นที่ของกษัตริย์พระองค์ไหน” โรซารี่เอ่ยถาม“กษัตริย์เอกอนพระเจ้าค่ะ” ปีเตอร์เอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้โรซารี่หวั่นวิตกยิ่งนัก ว่ากษัตริย์เอกอนรวมไปถึงผู้คนในอาณาจักรจะเป็นเช่นไรหรือไม่ ริชาร์ดใช้มือหนากุมมือเรียวของโรซารี่เอาไว้“ตราบใดที่ข่ายเวทมนตร์ล้อมพระราชวังของกษัตริย์เอกอนอยู่พวกเขาก็จะปลอดภัย อีกทั้งให้คนของเราคอยดูแลพวกเขาด้วยเช่นกัน มาร์คมันไม่กล้าเข้าใกล้พระราชวังแน่ เพราะมีกลิ่นอายของข้า” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วย
นางไม่รอช้านำดุ้นสอดใส่ในกลีบร่องทันทีทำให้นางร้องครางดังลั่นไม่เกรงใจใคร เพราะนางเล่นสอดเข้าสุดลำ“ริชาร์ด...ท่านทำอะไรกับข้า”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเส่าใช้กลีบร่องกระแทกลงไปอย่างหนักหน่วงจนสะท้านไปทั้งเรือนกาย อีกทั้งอกอวบอิ่มทั้งมองข้างยังกระเพื่อมตามแรงกระแทกหนักๆ เขามองนางด้วยความหลงใหลยิ่งนัก นางไม่ได้เป็นหญิงงดงามเหนือห้าอาณาจักร แต่นางเป็นหญิงที่งดงามมากด้วยตัณหาราคะที่เขาจุดประกายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ไฟในตัวนางโหมกระหน่ำได้ ซึ่งเขาก็ชอบสมสู่กับนางแต่เพียงผู้เดียว“ริชาร์ด...ท่านทำให้ข้าเป็นเช่นนี้ใช่ไหม”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยความซาบซ่านไปทั้งเรือนร่าง เขาใช้ข้อศอกทั้งสองข้างดันเตียงนอน ใช้ลิ้นร้ายโลมเลียที่ปลายยอดของอกอวบอิ่มราวกับหยอกล้อ นางก็แอ่นอกรับริมฝีปากของเขาอย่างเอาใจ“โอ้ว...โอ้ว...โอ้...อื้ม...”“เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนนะ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่าแผ่วเบา แล้วใช้เขี้ยวที่เย็นเฉียบลากวนบนปลายยอดให้นางเสียวกระสัน อีกทั้งยังใช้เขี้ยวฝังที่เนินอกของนาง ไม่ช้าเลือดของนางก็ไหลออกมาให้เขาลิ้นลอง เขายังคงได้กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ จากเลื
“แฮร์รี่เจ้ากล้าดีอย่างไร ทำให้นางเป็นเช่นนี้” โรซารี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ดวงตาสีแดงก่ำทั้งสองข้างลุกวาวมองแฮร์รี่แทบจะเผาเป็นจุณไปต่อหน้า เฮเลนใช้มือเรียวจับแขนของโรซารี่ข้างเดียวที่กำลังบีบคอของแฮร์รี่ ขณะที่แฮร์รี่มีท่าที่ที่สงบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ใดสื่อในแววตาของเขา“พี่หญิง แฮร์รี่ เขาช่วยข้า ท่านปล่อยเขาก่อน” เฮเลนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในใจกลับหวาดกลัวโรซารี่ในท่าทางเช่นนี้โรซารี่ปล่อยมือเรียวออกจากคอของแฮร์รี่ แฮร์รี่สำลักออกมาทันทีด้วยความเจ็บกระดูกต้นคอแทบหัก นางหันกลับไปมองริชาร์ดที่ยืนสงบนิ่งเช่นเดียวกับแฮร์รี่เมื่อครู่ อีกทั้งริชาร์ดเผยรอยยิ้มออกมา ราวกับว่ากำลังประเมินกำลังของภรรยาอยู่“ริชาร์ด ทำไมท่านไม่เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง” โรซารี่เอ่ยถามริชาร์ดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เรื่องไหน” ริชาร์ดเอ่ยถามกลับด้วยเสียงเรียบเฉย“เรื่องของเฮเลน” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองหลับไปยังเฮเลนที่ประคองแฮร์รี่ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกัน“เรื่องมันยาว” ริชาร์ดเอ่ยบอกเช่นนี้“ข้าต้องการรู้เรื่องทั้งหมด”หลังจากที่โรซารี่ได้รู้เรื่องราวการตามหานางจากปากของเฮเลน ที่ตามหานางพร้อมกับอ
“อา...”นางครางกระเส่าด้วยความเสียว เมื่อนิ้วหนาสอดเข้ามาในกลีบร่องถึงสามนิ้ว ทำให้นางเสียวกระสันยิ่งนัก มือหนาอีกข้างขยี้ปลายยอดของอกอวบอิ่ม อีกทั้งนางแอ่นอกสู้กับนิ้วของเขา น้ำขาวขุ่นจากกลีบร่องของนางหลั่งไหลออกมาบนนิ้วของเขา จนเปียกชุ่ม เขาจึงเอานิ้วมือออก จับนางหันกลับมาเผชิญหน้าของเขา นางเผยรอยยิ้มนัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่หาที่ลุกโชน เขาเผยรอยยิ้มจูบที่ริมฝีปากของนางอีกครั้ง ครั้งนี้นางเป็นคนจูบริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่มอย่างที่ไม่เคยเป็น อีกทั้งเขาดันเรือนร่างของนางชิดผนังถ้ำน้ำตกที่ไหลลงมาเป็นม่านกันจากโลกภายนอกเขาถอนริมฝีปากบางเลื่อนมาที่อกอวบอิ่มที่นุ่มนิ่ม จากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว นางใช้มือเรียวกดหัวของเขาลง เขาละจากอกอวบอิ่ม ไล่ลงมาจูบที่หน้าท้องแบนราบหนักๆ ลากเขี้ยวที่เย็นเฉียบลงมาเหนือกลีบร่องที่มีน้ำขาวขุ่นที่ไหลออกมาราวเกลียวคลื่น เขาใช้ลิ้นโลมเลียหนักๆ ราวกับหิวกระหายน้ำมาแสนนาน อีกทั้งกลีบร่องที่ขาวซีดยังปราศจากป่าชุ่มชื่นที่ดกดำที่เขาได้เห็นทุกครั้ง เขาใช้มือหนาสองข้างแหวกกลีบร่อง ไม่ช้าน้ำพวยพุ่งออกมาบนใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงกรีดร้องของนางที่คราง
“พวกเจ้าด้านนอกเข้ามา” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังทรงอำนาจ สาวใช้หน้าห้องเดินเข้ามา พวกนางเดินเข้ามาสิบคน“จัดการตัวข้าเถิดจะได้ไม่เสียเพลา” โรซารี่เอ่ยบอก แต่ทว่านางกลับเห็นสาวใช้ที่คุ้นเคยก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องประดับที่อยู่ในพาน“ลูเซีย” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้ววิ่งเข้าไปกอดลู
“ริชาร์ด ริชาร์ด ท่านจะทำอะไร” นางร้องด้วยความตกใจ ขณะที่เขาอุ้มนางในอ้อมแขนทั้งสองข้างไปยังเตียงนอน และวางนางนอนลง เขาจูบลงริมฝีปากนางทันที ไม่ให้นางได้เอ่ยสิ่งใดออกมา จูบได้สักพักเผยริมฝีปากออกมา หญิงสาวมองตนเองด้วยความตกใจ เมื่อเสื้อผ้าที่นางสวมใส่นั้นหายไปหมดสิ้น มีเพียงเรือนร่างที่อวบอิ่มปรากฏ
โรซารี่ก้าวเดินมาในงานเลี้ยงอีกครั้งผู้คนมากมายกำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เพราะมีดนตรีขับกล่อมให้เพลิดเพลิน บางตนก็รับแก้วเงินที่มีไวน์แดงอยู่ในแก้วนั้น นางก้าวเดินมาหาพ่อของนางที่กำลังพูดคุยกับริชาร์ดด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าเขากลับมองมาที่นางด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ท่านพ่อ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“
โรซารี่มาอยู่ตรงกลางลานเต้นรำ ทำให้ทุกคนจับจ้องที่ริชาร์ดและนาง เป็นสายตาเดียวกัน แล้วคู่อื่นก็เดินมาที่ลานเช่นกัน ทั้งหมดมีสิบคู่ เสียงดนตรีดังขึ้น ฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นผสานกันคนละหนึ่งข้าง“ข้าอยากฟังเรื่องของท่านบ้างจะได้หรือไม่” โรซารี่







