Vampire Queen | ราชินีแห่งรัตติกาล [PWP] + [NC30+]

Vampire Queen | ราชินีแห่งรัตติกาล [PWP] + [NC30+]

last updateLast Updated : 2026-04-17
By:  ณ ธาราCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
657views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โรซารี่...นางเป็นลูกสาวลองตระกูลวูล์ฟ ลูกสาวเผ่าหมาป่า นางเป็นหญิงงามหาใครเทียบได้ จนเป็นที่เรื่องลือไปทั่วทั้งอาณาจักรทั้งห้าหวังได้นางมาครอบครอง แต่ทว่านางกลับเจอกับชายผู้หนึ่งที่ทำให้ชีวิตของนางเปลี่ยนไปตลอดกาล

View More

Chapter 1

EP01 แรกพบ

Neah

“Where the fuck is she?” I hear the Beta scream. I already knew Beta Kyle was talking about me, the only servant of the house. I groan and get to my feet, grabbing the cleaning basket and taking it with me.

The moment Beta Kyle sees me, he strides towards me and his hand slices against my cheek. I don’t make a sound. Years of experience have taught me to keep my mouth shut at all times and only speak when spoken to, even if what they are doing to me hurts.

“Alpha Trey and I are expecting company and you still have not cleaned the office like you were asked.” Beta Kyle spits at me

I nod my head and my hand tightens on the cleaning basket. It would make my day if I could just find the courage to swing it at his head. I resisted, he was stronger than me and I didn’t need locking up for another week with no food. My stomach already hurt enough.

“We are trying to make a good impression on Alpha Dane. Do you not understand how important it is for us to join ourselves with his pack?!”

I don’t answer, I know it's a trick, to try and get me to say something so that he can give himself a reason to punish me. I kept my eyes low so I didn’t have to look at his face.

Alpha Dane, I had only ever heard rumours about him. Words were exchanged between the other pack members when I was in the room. From what I gathered, he was a ruthless man, a Wolf feared by others. He didn’t mess around and he had the largest pack.

“He is the Alpha of Black Shadow, the biggest pack in the world, we need him!” Beta Kyle continues. Yet he doesn’t tell me why.

We had never been attacked and we had never attacked anyone, so why did we need another pack to help us?

He places his hands on my shoulders, digging his nails into my thinning skin and turns me around, kicking me in the ass as he shoves me towards the office. ”Useless fucking Wolf.” He mutters as he moves away.

Quietly closing the door, I lean against it, observing the already clean office. There was nothing out of place, it looked perfectly fine for a meeting with this so-called powerful Alpha.

Closing my eyes, I slide down to the floor. I hated this house. I thought that when I turned eighteen, I could finally escape, but four years later, here I still am, a slave in my own home. Doing all the dirty tasks for my brother, Alpha Trey and the pack. While my ex-mate, Beta Kyle waltzes around reminding me of how worthless I am.

Someone clears their throat and I freeze, I thought I was alone. Leaning forward, I see a handsome man sitting in a chair, just around the corner. A foot propped up on his knee as he nurses a glass of alcohol. His short hair is dark and his eyes are a deep crimson colour, that don’t quite look right.

They suddenly shift to me and I throw myself back against the door as my heart pounded.

“Is this the way you greet all Alpha’s?” His deep voice rumbles through the room, there is an edge of amusement to his tone.

“I’m sorry,” I whisper, getting to my feet. “I…I thought I was alone.” I had no idea who he was but I could feel the power radiating off of him, even without my Wolf. He doesn’t introduce himself either, why should he?

“Come forward.” He orders and I already feel a lump forming in my throat. Alpha Trey was going to kill me.

I step around the corner, doing as I’m told, allowing him to see me properly. I close my eyes, expecting the worst.

“You smell funny. Yet you are a Wolf, correct?”

I nodded, though I couldn’t tell how he was going to react. Most laughed when they found out about me.

“I would prefer it if you spoke to me.” He growls, “I’m not in the mood to play games.”

“Yes,” I whisper. I couldn’t help but think of all the punishments I was going to have to endure. A whipping maybe? Starvation for another week?

“Why do you smell strange? And how is it possible for you to not know I was in the room? You should have scented me.”

“I…..” I hated the question.

“Spit it out, I haven’t got all day!” He takes a swig from his drink.

I knew why I couldn’t scent him. I knew why I hadn’t been aware of his presence, but telling people why was not something I ever wanted or liked to do. They never let me tell my side of the story. All they do is laugh and mock me.

“You should open your eyes when you are talking to someone. It’s rude to not look at them. Has your Alpha not taught you anything?” His deep voice sends a shiver through me.

Slowly, I opened my eyes and lowered them, there was no way I was making eye contact. “My Wolf abilities were bound,” I mutter. Twice, I wanted to add. Twice my abilities were bound. But he probably wasn’t interested in that part.

He leans forward, carefully placing his glass on the small table next to the chair. I could feel him staring at me, “Why would someone do that?”

If this is the Alpha that my brother is supposed to be meeting with, I knew I could screw everything up for him by saying too much. “It was a punishment,” I whisper. It wasn’t far from the entire truth but it was the simplest answer I could give.

There’s a twitch in his cheek. Was he angry to hear of such a punishment? Or maybe, just like the others, he was amused by it. I couldn’t tell.

The door swings open and my brother screeches at me “Neah, what the fuck are you doing in my office?” He turns to the crimson-eyed man. “I am so sorry that my sister is bothering you, Alpha Dane.”

Crap, it was him.

My brother spins around, his hand stretching out to hit me. I close my eyes, bracing myself, ready to feel the burn.

“I wouldn’t do that if I were you.” Alpha Dane’s voice rumbles through the room.

Peeking through slits, I see Alpha Dane has risen to his feet, his hand coiled around my brother's wrist.

He was taller than my brother, and more muscly too. “Neah,” My name rolls off of his tongue, “was kindly showing me to your office, Alpha Trey, as you failed to meet me at the front of your house as I requested. I was lucky someone was present, at least someone understands the importance of this deal.”

What? I had no idea what he was talking about. And he had no reason to lie for me.

My brother glares at me, clenching his jaw tight. I was going to pay for this later. I would have to try and steal some food.

“Go and get Beta Kyle.” Alpha Trey seethes. “Tell him that our guest is here.”

I nod and hurry from the room, the last thing I wanted was to be caught between bickering men.

“Beta Kyle,” I whisper as I enter the dining hall. He instantly glares at me with his dark eyes. I had spoken without being spoken to. “Alpha Trey is in the office with Alpha Dane. I was sent to inform you.”

He slams the newspaper down on the table and glares at me as he walks by. “You’re lucky that the Alpha sent you to get me, otherwise you wouldn't be seeing sunlight for a few days.”

Pausing behind me, he yanks my head back, locking his fingers in my hair. Leaning in close, I feel his hot breath on my skin. He doesn’t speak, it was just his way of proving that he could do what he wants when he wants.

I try to keep myself busy so I can stay as far away from the office as possible. My peace doesn’t last long when I hear my brother calling out to me.

Quietly, I pad towards the office and plaster a smile on my face as I open the door.

“Neah, go get the champagne and some glasses, we are celebrating.”

I bow my head and hurry to the drinks cabinet. Quickly finding what my brother has asked for. As I re-enter the office, I can feel Alpha Dane watching my every move, even the hairs on the back of my neck stand up. No one ever watches me this closely.

Approaching the small table next to Alpha Danes chair, I start filling the glasses. He takes the champagne bottle from me, telling me he is more than capable of pouring his glass.

I feel my cheeks flame, not from embarrassment, but because I knew that I would be punished for this. I should have been quicker. I should have filled the glasses before entering the office. I should have…. My brain freezes when I see my brother glaring at me.

“Neah is your sister, correct?” Alpha Dane questions my brother.

“She is.” Alpha Trey mutters with disgust. He looks away from me to focus on the man asking questions.

“Why do you treat her like shit?” Straight to the point, my brother wouldn’t like that. He only liked sharing information on his terms.

No one had spoken to my brother about his treatment of me because everyone took great joy in beating me. I didn’t know what to do. I couldn’t move but I knew I had to get out of there. If this deal goes to pot because of me, then that would be my fault.

“Neah was responsible for our parents' death.” Alpha Trey spits

I closed my eyes, battling back the tears that were threatening to break free.

“Responsible how?” Alpha Dane’s voice rumbles through me. He was definitely angry.

“She served them Wolfsbane.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
EP01 แรกพบ
อาณาจักรของเหล่าหมาป่า ภายใต้การปกครองของตระกูล ‘คาเลน วูล์ฟ’ ที่อยู่กันมาหลายแสนปี อยู่ในอาณาจักรทั้งห้า ซึ่งอยู่ใต้การปกครองอาณาจักรอาร์มันโด้ โดยมี ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้ เป็นเจ้าผู้ครองทั้งหมด ริชาร์ดไม่ใช่หมาป่าเช่นพวกเขาแต่อย่างใดแต่เขาเป็นราชันแห่งเจ้าแห่งความมืด เขาก็คือแวมไพร์ที่มีอายุนับแสนปี และมีอายุมากเท่ากับเจ้าปกครองอาณาจักรนี้เสียด้วยซ้ำ แต่ความน่าเกรงขามและทรงอำนาจเหนือห้าอาณาจักร จึงไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูกับเขา เพราะเขามีกองทัพของเหล่าแวมไพร์ที่ดุดัน และเก่งกาจด้านการรบเป็นอย่างมาก รวมไปถึงตัวเขาที่อ่านใจทุกคนออก เมื่อเขาอ่านใจคนนั้นว่าคิดไม่ซื่อกับเขา หรือทำให้แคว้นทั้งห้าปั่นป่วน เขาจะใช้กริชคารุสสังหารทันที ซึ่งเป็นกริชวิเศษที่เจ้าแห่งนรก ซาตาน ประทานให้เขาไว้ปกครองเหล่าปีศาจทั้งปวง และอำนาจของกริชนี้ฆ่าปีศาจได้ทุกตนสลายไปในบัดดล ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นอมตะก็ตามทียามอาทิตย์เริ่มอัสดงในยามสายัณห์ เมื่อมองเข้าไปในป่าอาถรรพ์ ซึ่งอยู่ในอาณาจักรวูล์ฟ ซึ่งมีเนื้อที่ครอบคลุมห้าอาณาจักร มีสัตว์ป่าน้อยใหญ่อาศัยอยู่ มีทั้งเงือก มังกร นางฟ้าตัวน้อย และสัตว์อีกมากมาย
Read more
EP02 ดูตัว
หญิงสาวปรากฏกายขึ้นในห้องกว้างของในปราสาท ที่นอนเอกเขนกบนโซฟาสีขาวขนาดใหญ่ ในมือของนางยังคงถือแอปเปิลลูกเดิมที่นางได้พบกับเขาในป่า และเสกให้หายไปในพริบตา“น้องหญิงเจ้าไปที่มา เจ้ารู้หรือไม่ท่านพ่อรอเจ้านานแล้ว กษัตริย์ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้ก็ใกล้มาแล้วเช่นกัน เจ้ายังไม่แต่งกายอีกหรือ” ชายหนุ่มใบหน้างดงามเอ่ยถามนางที่นั่งลงบนโซฟานั้น“ท่านพ่อเรียกพวกผู้ชายมาให้ข้าดูตัวอีกหรือ น่าเบื่อที่สุดเลย เมื่อเดือนก่อนท่านพ่อพึ่งส่งเจ้าชายมังกรมาให้ข้าดูตัว สุดท้ายแล้วข้าปาหินใส่เขา และข้าก็เหน็บแนบไปหนึ่งยก เขาก็รับข้าไม่ได้จึงออกไปจากวังแทบไม่ทัน” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน“โรซารี่ คาเลน วูล์ฟ เจ้าอยู่บนพื้นโลกมาเก้าหมื่นปีแล้ว ตอนนี้เจ้าก็เป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วย อย่าให้ท่านพ่อและท่านแม่ของเจ้านั้นเป็นห่วงเจ้า”“ท่านพี่ โรซารี่ คนนี้จะไม่แต่งงาน ข้าจะไม่แต่งไปอยู่กับใคร ข้าจะอยู่ที่นี่ ข้ารักปราสาทแห่งนี้” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ท่านแม่กำลังเดินมาแล้ว” จอร์จเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะเขามีประสาทสัมผัสด้านเสียง ไม่ว่าจะเบาแค่ไหน ก็ได้ยินระยะทางหนึ่งพันไมล์“เช่นนั้นข้าไปก่อน” โรซ
Read more
EP03 ผู้คนเต้นรำ
โรซารี่นางก้าวดำเนินไปเรื่อยๆ ในปราสาท ปกปิดด้วยม่านสีแดงเลือดนก แม้ตัวปราสาทจะเป็นกระจกก็เห็นด้านนอกก็ตาม เดินตรงไปทางยาวปูด้วยพรมสีแดงเลือดนกเช่นกัน มองเห็นชายที่ใส่ชุดดำมีเสื้อเกาะเงินนัยน์ตาสีแดงก้มหัวให้นางทุกคน ขณะที่นางเดินผ่าน หญิงสาวในชุดสีดำแดงกว่าสิบคนเดินมา ตนคาดว่าเป็นสาวใช้เพราะพวกนางแต่งกายคลายราเซีย แต่ราเซียนั้นมีแถบแดงเลือดนกตรงอกของนางทำให้รู้ว่าราเซียและสาวใช้ต่างวรรณะกัน สาวใช้เหล่านั้นหยุดเบี่ยงซ้ายให้โรซารี่ได้ดำเนินต่อไป“พวกนางเป็นสาวใช้หรือ” โรซารีเอ่ยถาม“เพคะ พวกนางเป็นสาวใช้ของที่แห่งนี้ ตั้งแต่ก่อตั่งปราสาทประมาณสองแสนปีเพคะ” ราเซียอธิบายให้นางได้ฟัง“ทหารก็เช่นกันใช่หรือไม่” “เพคะ อยู่มากกว่าสามแสนปีแล้วเพคะ”“เจ้าด้วยหรือไม่” โรซารี่หันไปหาราเซีย“หม่อมฉันเจ็ดหมื่นปีเองเพคะ” “อืมม์...” โรซารี่หยุดตรงบันไดโค้งมีทั้งสองฝั่งเป็นบันไดตรงขึ้นไป ประมาณยี่สิบขั้นมีชานพักแยกขึ้นบันไดไปยังปีกขวาของปราสาทหรือปีกซ้ายของปราสาท“ขึ้นบันไดทางด้านปีกขวาเพคะ ห้องบรรทมของพระนางนั้นจะอยู่ทางปีกขวา ส่วนห้องบรรทมของฝ่าบาทอยู่ทางปีกซ้ายเพคะ” ราเซียบอกหญิงสาว นางมองไปทาง
Read more
EP04 แนะนำตัว
“คุณหนูโรซารี่ คาร่า แห่งวูล์ฟ ได้เดินทางมาถึงแล้ว” เสียงของทหารด้านนอกเอ่ยบอกหญิงสาวใบหน้างดงามอาภรณ์ขาวมุก ทำให้คนทั้งงานมองมาที่นางเพียงคนเดียวหนึ่งในนั้นมี ริชาร์ด ที่มองหญิงสาวเดินด้วยท่าทางสง่างามสมกับเป็นบุตรีสาม และเป็นบุตรีคนเดียวของตระกูลวูล์ฟ หญิงสาวเธอก้าวเดินไปหาบิดาของตน แล้วให้ความเคารพบิดาของนาง“มาทางนี้ โรซารี่” บิดาของนางเอ่ยบอก จับมือเรียวของโรซารี่ก้าวเดินตรงไปหาริชาร์ดที่ยืนมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางใช้มือเรียวทาบหน้าอกด้านซ้าย และก้มโค้งเล็กน้อยตามธรรมเนียม“ฝ่าบาท นางคือบุตรสาวของข้า นางคือโรซารี่ คาเลน วูล์ฟ โรซารี่ ท่านผู้นี้คือ ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นางเงยห้าขึ้นมามองใบหน้าของเขา ทำให้นางรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก เพราะนางจำได้ว่า เขาคือคนที่นางได้โอบกอดเขาในป่าเมื่อยามเย็น“ท่าน!”“ข้ายินดี...ที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง” ริชาร์ดเอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขากลับเผยรอยยิ้มเล็กน้อย แต่เป็นยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ขณะที่ปีเตอร์ลอบมองใบหน้าของเจ้าเหนือหัวของตนที่เผยรอยยิ้มออกมาเนิ่นนานมากแล้วที่ตนไม่เคยเห็นรอยยิ้มขององค์เหนือหัว ริชาร์ดไม่ได
Read more
EP05 เรื่องของท่าน
โรซารี่มาอยู่ตรงกลางลานเต้นรำ ทำให้ทุกคนจับจ้องที่ริชาร์ดและนาง เป็นสายตาเดียวกัน แล้วคู่อื่นก็เดินมาที่ลานเช่นกัน ทั้งหมดมีสิบคู่ เสียงดนตรีดังขึ้น ฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นผสานกันคนละหนึ่งข้าง“ข้าอยากฟังเรื่องของท่านบ้างจะได้หรือไม่” โรซารี่พูดขึ้นมา“เรื่องอะไร” ริชาร์ดถามกลับ“ทำไมตัวท่านนั้นถึงเปล่งวาจาน้อย ขณะที่ข้าพูดกับท่านความยาวมาก” โรซารี่พูดเสียงเบาๆ“ข้าเป็นเช่นนี้ ถือได้ว่าข้าพูดมากแล้วสำหรับวันนี้” เขาพูดเบาๆ แล้วเปลี่ยนท่า เดินถอยหลังคนละสองก้าวและเดินหน้าคนละสองก้าว ใช้แขนต้องแขน“เช่นนั้นข้าจะไม่ถามท่านอีก” หญิงสาวพูดแผ่วเบาถ้าเป็นสามีภรรยาจริงๆ วันๆ เอาแต่มองหน้าไม่พูดไม่จากันแบบนี้ ข้าเองเป็นคนชอบคุย แล้วข้านั้นจะพูดจากับใคร สงสัยข้าคงต้องคุยกับต้นไม้ไม่ก็โพรงหญ้าเป็นแน่แท้นางมีใบหน้างามบึ้งตึง ทำให้เขายิ้มให้นางเบาๆ“ข้าเป็นของข้าแบบนี้ ข้าจะพูดกับเจ้าให้มากขึ้นดีหรือไม่” เขาก้มโค้งให้นาง นางก็ก้มโค้งให้เขาเช่นกัน หญิงสาวเดินไปนอกงานหญิงสาวเดินลัดเลาะไปทางระเบียงที่ยื่นออกจากตัวตึก ชายหนุ่มเดินมาทางด้านหลั
Read more
EP06 น้ำผึ้งหวาน
โรซารี่ก้าวเดินมาในงานเลี้ยงอีกครั้งผู้คนมากมายกำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เพราะมีดนตรีขับกล่อมให้เพลิดเพลิน บางตนก็รับแก้วเงินที่มีไวน์แดงอยู่ในแก้วนั้น นางก้าวเดินมาหาพ่อของนางที่กำลังพูดคุยกับริชาร์ดด้วยรอยยิ้ม แต่ทว่าเขากลับมองมาที่นางด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ท่านพ่อ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“อีกห้าวัน ฤกษ์งามยามดี วันอภิเษกสมรสด้วยข้าและนาง ท่านพอใจกับวันที่ข้ากำหนดหรือไม่” ริชาร์ดเอ่ยถามพ่อของนางทันที“ทำไมถึงรวดเร็วยิ่งนัก” โรซารี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ นางคิดว่าหนึ่งถึงสองเดือนคงจะได้อภิเษกกับเขา แต่เขากับรีบอภิเษกเช่นนี้“เพลานี้เป็นฤกษ์ดีอย่างยิ่งแล้ว ถ้าไม่แต่งงานวันนั้น ฤกษ์จะเกิดขึ้นอีกร้อยสามปี” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ริชาร์ด ข้าต้องการคุยกับท่าน” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง และก้าวเดินออกจากงานไปทันที เขาจึงส่งแก้วไวน์ให้กับปีเตอร์ ปีเตอร์รับแก้วไวน์ไว้ เขาจึงก้าวเดินตามนางไปทันทีโรซารี่ก้าวเดินออกมาที่ระเบียงอีกครั้ง แล้วหันกลับไปมองเขาทันที ขณะที่เขาเดินมาเชื่องช้า สีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกินขึ้น“ข้ายังไม่ใช้คำตอบท่านเลย ท่านกลับรีบบอกท่า
Read more
EP07 ข้าไม่ถือ
โรซารี่ในร่างหมาป่าสีขาวสะอาดตาขนงามดั่งเพชรประกายในยามค่ำคืน นางวิ่งไปตามปราสาท เพื่อสำรวจว่าที่นี่มีอะไรบ้าง นางเห็นห้องครัว ที่ว่างเปล่าไร้อาหาร นางเดินเข้าไปในสวนมีต้นกุหลาบแดงปลูกไว้หลายที่ กำลังเบ่งบานสู้กับแสงจันทรา ทั้งที่ความจริงแล้วกุหลาบจะเบ่งบานช่วงกลางวัน แต่ที่นี่เบ่งบานในยามค่ำคืน ริชาร์ดเองชอบดอกกุหลาบแดงอย่างมากนางก้าวเดินไปทางบ่อน้ำเห็นฝูงปลาแหวกว่าย นางคิดว่าปลาเหล่านี้ ริชาร์ดคงเอามาให้นางกิน เห็นแล้วก็อดสงสารไม่น้อย แต่ทำอย่างไรได้ มันคืออาหารที่นางชอบมากโรซารี่ในร่างหมาป่าขาวขนปุยดุจปุยเมฆ ก้าวเดินไปทางปีกซ้ายของพระราชวังชั้นสอง เดินหลบที่มุมเสามองเห็นทหารยามเฝ้าอยู่สองคน ที่กำลังถามกันเอง“เจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่...โทมัส” ทหารหน้าประตูถามขึ้นมา เพราะได้กลิ่นประหลาด คลายกลิ่นหอมๆ ของกุหลาบ“บาส...ข้านั้นรับรู้ถึงกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ หอมละมุมยิ่งนัก”‘เจ้าสองคนต้องได้กลิ่นของเราแน่ รีบไปดีกว่า ก่อนที่จะโดนจับกิน แต่ข้าต้องหาห้องของริชาร์ดให้เจอเสียแล้ว…’นางเดินลัดเลาะลงไปด้านล่าง มองเห็นทหารสี่คนเฝ้าประตูใหญ่‘ทหารจะเยอะไปไหนเนี่ย’นางจึงเลือนหายไป และปรากฏตัวอีกคร
Read more
EP08 เตรียมใจ
“ริชาร์ด ริชาร์ด ท่านจะทำอะไร” นางร้องด้วยความตกใจ ขณะที่เขาอุ้มนางในอ้อมแขนทั้งสองข้างไปยังเตียงนอน และวางนางนอนลง เขาจูบลงริมฝีปากนางทันที ไม่ให้นางได้เอ่ยสิ่งใดออกมา จูบได้สักพักเผยริมฝีปากออกมา หญิงสาวมองตนเองด้วยความตกใจ เมื่อเสื้อผ้าที่นางสวมใส่นั้นหายไปหมดสิ้น มีเพียงเรือนร่างที่อวบอิ่มปรากฏให้เขาได้เห็น“ข้าอยากเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระหายในตัวนางยิ่งนัก“ริชาร์ดท่าน ข้ายังไม่ได้เตรียมใจ ข้าเตรียมใจเถิด ท่านอย่าหักหาญน้ำใจข้า ขอจงอดใจด้วยเถิด หลังจากคืนวิวาห์ด้วยแล้ว ข้าจะเป็นของท่านทั้งกายและใจ” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะกลัวว่าใจของเขาจะลุกเป็นไฟ ด้วยนางนั้นไม่ยอมที่จะสมรักกับเขา“เมื่อน้องหญิงกล่าวมาเช่นนี้ ข้านั้นมิอาจจะหาญกล้าที่จะร่วมเสพสวาทกับเจ้าได้หรอก เมื่อน้องหญิงพร้อมที่จะเป็นของข้า ข้านั้นจึงจะร่วมสวาทด้วยเจ้า อย่ากลัวไปเลย น้องหญิง” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และนำผ้าห่มปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางทันที“ขอบคุณ ข้านั้นถนอมกายให้ท่านแต่เพียงผู้เดียวมาเก้าหมื่นขวบปี รอเพียงไม่กี่ราตรีก็จะเป็นส่วนหนึ่งของท่าน” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เข
Read more
EP09 ปีศาจ
“พวกเจ้าด้านนอกเข้ามา” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังทรงอำนาจ สาวใช้หน้าห้องเดินเข้ามา พวกนางเดินเข้ามาสิบคน“จัดการตัวข้าเถิดจะได้ไม่เสียเพลา” โรซารี่เอ่ยบอก แต่ทว่านางกลับเห็นสาวใช้ที่คุ้นเคยก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องประดับที่อยู่ในพาน“ลูเซีย” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้ววิ่งเข้าไปกอดลูเซียด้วยความคิดถึงอย่างยิ่ง“องค์หญิงน้อยของหม่อมฉัน” ลูเซียเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ กอดนางด้วยความคิดถึงเช่นกัน“ไปสรงน้ำเถิดเพคะ” ราเซียเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ลูเซียเผยรอยยิ้มให้กับเจ้านายสาว ราเชียและลูเซียเปลื้องผ้าของโรซารี่ โรซารี่ก้าวเดินลงไปที่สระน้ำทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ โดยมีสาวใช้สี่คนโปรยดอกกุหลาบอยู่ โรซารี่มองไปยังริชาร์ดที่ยังคงจ้องมองตนเองอยู่ด้วยสายตานั้นเป็นประกายด้วยความเสน่หาที่เปี่ยมล้น“ท่านออกไป” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไม่กล้าที่จะสบตามองใบหน้าที่หล่อเหลา และรอยยิ้มที่งดงามชวนให้หลงใหล“น้อยครั้งที่ฝ่าบาทจะแย้มพระสรวลออกมา” ราเซียเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ลูบไล้บนแขนเรียวของโรซารี่และชโลมด้วยน้ำปรุงกุหลาบดำ“ข้าจะทำให้ฝ่าบาทของพวกเจ้ายิ้มทุกวันเลยทีเดียว” โรซารี่เอ
Read more
EP10 หนังสือ
“ท่านจะทำสิ่งใด” นางเอ่ยถามด้วยใจเต้นดั่งกลองรบ รู้สึกเขินอายเขายิ่งนัก“ได้เพลาแล้ว”“นี่เพลาใด” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย และลุกขึ้นนั่ง ใช้มือขยี้ตาให้หายงัวเงีย“ยามเย็น”“จริงหรือ ยามเย็น ข้าต้องแต่งตัว” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงลนลาน ลุกขึ้นจากที่นอนทันที“ไปเถิด ไปทำหน้าที่ของเจ้า” ไบรอันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เจ้าค่ะ” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เมื่อนางหันหลังกลับไป นางกลับเห็นจอร์จยืนอยู่ด้านหลังของนาง“หยุดก่อนน้องหญิง พี่นี้มีบางอย่างอยากจะให้น้องนาง” จอร์จเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาเสกหนังสือสีดำลวดลายวิจิตรงดงาม และส่งให้นาง นางรับหนังสือนั้นไว้ทันที“หนังสือเล่มนี้ ข้ากับเรอาทำให้เจ้าโดยเฉพาะ ห้ามมิให้ผู้ใดได้เปิดอ่านเป็นอันขาด จงอ่านก่อนเข้าหอเถิด น้องหญิง” จอร์จเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มและเขยิบตาให้นางข้างหนึ่ง‘มันไม่ใช่หนังสือที่ดีแน่แท้’โรซารี่ทอดสายตามองในสระน้ำใสสะอาดตา สระนี้ขนาดใหญ่มหึมา สามารถลงอาบได้ประมาณสิบคนยังลงไปเหลือที่ว่าง เสาหินแกะสลักรูปเรียงรายนั้นเป็นรูปวิจิตรของดอกไม้ใบไม้นานาพันธุ์ เช่นดอกของกุหลาบ ทิวลิป ใบของเมเปิ้ล และลิ]ลี่เป็นต้น เรียกกันมากกว่าสิบต้น โรซารี่นาง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status