Vampire Queen | ราชินีแห่งรัตติกาล [PWP] + [NC30+]

อาณาจักรของเหล่าหมาป่า ภายใต้การปกครองของตระกูล ‘คาเลน วูล์ฟ’ ที่อยู่กันมาหลายแสนปี อยู่ในอาณาจักรทั้งห้า ซึ่งอยู่ใต้การปกครองอาณาจักรอาร์มันโด้ โดยมี ริชาร์ด จอห์น อาร์มันโด้ เป็นเจ้าผู้ครองทั้งหมด ริชาร์ดไม่ใช่หมาป่าเช่นพวกเขาแต่อย่างใดแต่เขาเป็นราชันแห่งเจ้าแห่งความมืด เขาก็คือแวมไพร์ที่มีอายุนับแสนปี และมีอายุมากเท่ากับเจ้าปกครองอาณาจักรนี้เสียด้วยซ้ำ แต่ความน่าเกรงขามและทรงอำนาจเหนือห้าอาณาจักร จึงไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูกับเขา เพราะเขามีกองทัพของเหล่าแวมไพร์ที่ดุดัน และเก่งกาจด้านการรบเป็นอย่างมาก รวมไปถึงตัวเขาที่อ่านใจทุกคนออก เมื่อเขาอ่านใจคนนั้นว่าคิดไม่ซื่อกับเขา หรือทำให้แคว้นทั้งห้าปั่นป่วน เขาจะใช้กริชคารุสสังหารทันที ซึ่งเป็นกริชวิเศษที่เจ้าแห่งนรก ซาตาน ประทานให้เขาไว้ปกครองเหล่าปีศาจทั้งปวง และอำนาจของกริชนี้ฆ่าปีศาจได้ทุกตนสลายไปในบัดดล ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเองที่เป็นอมตะก็ตามทียามอาทิตย์เริ่มอัสดงในยามสายัณห์ เมื่อมองเข้าไปในป่าอาถรรพ์ ซึ่งอยู่ในอาณาจักรวูล์ฟ ซึ่งมีเนื้อที่ครอบคลุมห้าอาณาจักร มีสัตว์ป่าน้อยใหญ่อาศัยอยู่ มีทั้งเงือก มังกร นางฟ้าตัวน้อย และสัตว์อีกมากมาย

โรซารี่นางก้าวดำเนินไปเรื่อยๆ ในปราสาท ปกปิดด้วยม่านสีแดงเลือดนก แม้ตัวปราสาทจะเป็นกระจกก็เห็นด้านนอกก็ตาม เดินตรงไปทางยาวปูด้วยพรมสีแดงเลือดนกเช่นกัน มองเห็นชายที่ใส่ชุดดำมีเสื้อเกาะเงินนัยน์ตาสีแดงก้มหัวให้นางทุกคน ขณะที่นางเดินผ่าน หญิงสาวในชุดสีดำแดงกว่าสิบคนเดินมา ตนคาดว่าเป็นสาวใช้เพราะพวกนางแต่งกายคลายราเซีย แต่ราเซียนั้นมีแถบแดงเลือดนกตรงอกของนางทำให้รู้ว่าราเซียและสาวใช้ต่างวรรณะกัน สาวใช้เหล่านั้นหยุดเบี่ยงซ้ายให้โรซารี่ได้ดำเนินต่อไป“พวกนางเป็นสาวใช้หรือ” โรซารีเอ่ยถาม“เพคะ พวกนางเป็นสาวใช้ของที่แห่งนี้ ตั้งแต่ก่อตั่งปราสาทประมาณสองแสนปีเพคะ” ราเซียอธิบายให้นางได้ฟัง“ทหารก็เช่นกันใช่หรือไม่” “เพคะ อยู่มากกว่าสามแสนปีแล้วเพคะ”“เจ้าด้วยหรือไม่” โรซารี่หันไปหาราเซีย“หม่อมฉันเจ็ดหมื่นปีเองเพคะ” “อืมม์...” โรซารี่หยุดตรงบันไดโค้งมีทั้งสองฝั่งเป็นบันไดตรงขึ้นไป ประมาณยี่สิบขั้นมีชานพักแยกขึ้นบันไดไปยังปีกขวาของปราสาทหรือปีกซ้ายของปราสาท“ขึ้นบันไดทางด้านปีกขวาเพคะ ห้องบรรทมของพระนางนั้นจะอยู่ทางปีกขวา ส่วนห้องบรรทมของฝ่าบาทอยู่ทางปีกซ้ายเพคะ” ราเซียบอกหญิงสาว นางมองไปทาง

โรซารี่มาอยู่ตรงกลางลานเต้นรำ ทำให้ทุกคนจับจ้องที่ริชาร์ดและนาง เป็นสายตาเดียวกัน แล้วคู่อื่นก็เดินมาที่ลานเช่นกัน ทั้งหมดมีสิบคู่ เสียงดนตรีดังขึ้น ฝ่ายชายก้มโค้งให้ฝ่ายหญิง ฝ่ายหญิงก้มโค้งให้ฝ่ายชายเช่นกัน แล้วมือของทั้งสองขึ้นผสานกันคนละหนึ่งข้าง“ข้าอยากฟังเรื่องของท่านบ้างจะได้หรือไม่” โรซารี่พูดขึ้นมา“เรื่องอะไร” ริชาร์ดถามกลับ“ทำไมตัวท่านนั้นถึงเปล่งวาจาน้อย ขณะที่ข้าพูดกับท่านความยาวมาก” โรซารี่พูดเสียงเบาๆ“ข้าเป็นเช่นนี้ ถือได้ว่าข้าพูดมากแล้วสำหรับวันนี้” เขาพูดเบาๆ แล้วเปลี่ยนท่า เดินถอยหลังคนละสองก้าวและเดินหน้าคนละสองก้าว ใช้แขนต้องแขน“เช่นนั้นข้าจะไม่ถามท่านอีก” หญิงสาวพูดแผ่วเบาถ้าเป็นสามีภรรยาจริงๆ วันๆ เอาแต่มองหน้าไม่พูดไม่จากันแบบนี้ ข้าเองเป็นคนชอบคุย แล้วข้านั้นจะพูดจากับใคร สงสัยข้าคงต้องคุยกับต้นไม้ไม่ก็โพรงหญ้าเป็นแน่แท้นางมีใบหน้างามบึ้งตึง ทำให้เขายิ้มให้นางเบาๆ“ข้าเป็นของข้าแบบนี้ ข้าจะพูดกับเจ้าให้มากขึ้นดีหรือไม่” เขาก้มโค้งให้นาง นางก็ก้มโค้งให้เขาเช่นกัน หญิงสาวเดินไปนอกงานหญิงสาวเดินลัดเลาะไปทางระเบียงที่ยื่นออกจากตัวตึก ชายหนุ่มเดินมาทางด้านหลั

โรซารี่ในร่างหมาป่าสีขาวสะอาดตาขนงามดั่งเพชรประกายในยามค่ำคืน นางวิ่งไปตามปราสาท เพื่อสำรวจว่าที่นี่มีอะไรบ้าง นางเห็นห้องครัว ที่ว่างเปล่าไร้อาหาร นางเดินเข้าไปในสวนมีต้นกุหลาบแดงปลูกไว้หลายที่ กำลังเบ่งบานสู้กับแสงจันทรา ทั้งที่ความจริงแล้วกุหลาบจะเบ่งบานช่วงกลางวัน แต่ที่นี่เบ่งบานในยามค่ำคืน ริชาร์ดเองชอบดอกกุหลาบแดงอย่างมากนางก้าวเดินไปทางบ่อน้ำเห็นฝูงปลาแหวกว่าย นางคิดว่าปลาเหล่านี้ ริชาร์ดคงเอามาให้นางกิน เห็นแล้วก็อดสงสารไม่น้อย แต่ทำอย่างไรได้ มันคืออาหารที่นางชอบมากโรซารี่ในร่างหมาป่าขาวขนปุยดุจปุยเมฆ ก้าวเดินไปทางปีกซ้ายของพระราชวังชั้นสอง เดินหลบที่มุมเสามองเห็นทหารยามเฝ้าอยู่สองคน ที่กำลังถามกันเอง“เจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่...โทมัส” ทหารหน้าประตูถามขึ้นมา เพราะได้กลิ่นประหลาด คลายกลิ่นหอมๆ ของกุหลาบ“บาส...ข้านั้นรับรู้ถึงกลิ่นกุหลาบอ่อนๆ หอมละมุมยิ่งนัก”‘เจ้าสองคนต้องได้กลิ่นของเราแน่ รีบไปดีกว่า ก่อนที่จะโดนจับกิน แต่ข้าต้องหาห้องของริชาร์ดให้เจอเสียแล้ว…’นางเดินลัดเลาะลงไปด้านล่าง มองเห็นทหารสี่คนเฝ้าประตูใหญ่‘ทหารจะเยอะไปไหนเนี่ย’นางจึงเลือนหายไป และปรากฏตัวอีกคร

“พวกเจ้าด้านนอกเข้ามา” ริชาร์ดเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังทรงอำนาจ สาวใช้หน้าห้องเดินเข้ามา พวกนางเดินเข้ามาสิบคน“จัดการตัวข้าเถิดจะได้ไม่เสียเพลา” โรซารี่เอ่ยบอก แต่ทว่านางกลับเห็นสาวใช้ที่คุ้นเคยก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเครื่องประดับที่อยู่ในพาน“ลูเซีย” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ แล้ววิ่งเข้าไปกอดลูเซียด้วยความคิดถึงอย่างยิ่ง“องค์หญิงน้อยของหม่อมฉัน” ลูเซียเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ กอดนางด้วยความคิดถึงเช่นกัน“ไปสรงน้ำเถิดเพคะ” ราเซียเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ลูเซียเผยรอยยิ้มให้กับเจ้านายสาว ราเชียและลูเซียเปลื้องผ้าของโรซารี่ โรซารี่ก้าวเดินลงไปที่สระน้ำทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ โดยมีสาวใช้สี่คนโปรยดอกกุหลาบอยู่ โรซารี่มองไปยังริชาร์ดที่ยังคงจ้องมองตนเองอยู่ด้วยสายตานั้นเป็นประกายด้วยความเสน่หาที่เปี่ยมล้น“ท่านออกไป” โรซารี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไม่กล้าที่จะสบตามองใบหน้าที่หล่อเหลา และรอยยิ้มที่งดงามชวนให้หลงใหล“น้อยครั้งที่ฝ่าบาทจะแย้มพระสรวลออกมา” ราเซียเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ลูบไล้บนแขนเรียวของโรซารี่และชโลมด้วยน้ำปรุงกุหลาบดำ“ข้าจะทำให้ฝ่าบาทของพวกเจ้ายิ้มทุกวันเลยทีเดียว” โรซารี่เอ