LOGINHabang naglalakad sila papunta sa master bedroom, biglang bumukas ang pinto sa dulo ng hallway.“There you both are!” an excited voice exclaimed. Si Zaire iyon, pregnant glow and all, habang hinahaplos ang baby bump nito. “Jai and I just arrived! We’ve been looking for you both everywhere. But first of all, where are those two little devils, huh?”Agad silang napatingin sa isa’t isa. Sabay-sabay nilang hinarangan ang pinto.“Uh... they’re, uh, getting ready,” Thara blurted out, forcing a smile. “Gusto nilang surpresahin ang lahat, so they asked us to… allow them to make uh—”“Entrance,” Rozein finished for her. “You know how dramatic they can be, right?”“Yes, yeah, of course,” Zaire laughed softly. “I seriously wanted to see them though.”“Oh, you will. They’re just getting ready,” mabilis niyang sabi.“Yes, they are,” dagdag ni Rozein. “They really wanted you to see them, but they wanted to surprise you with their, you know, new dresses and stuff.”“Right… I totally get it. Nasa iba
“Dana, pakidala mo nga ang mga orange sa kabilang table. I want someone to start making the fresh juice now,” tawag ni Thara habang abala sa kusina.“Alright!” sagot ni Dana. Muntikan pa nitong mabangga ang isang katulong.Napangiti si Thara, saka muling bumalik sa paghiwa ng mga kamatis.Sino nga ba ang mag-aakalang ang simpleng family dinner ay magiging ganito ka-stressful? Matagal na niyang pinaplano ang gabing ito. Simula pa noong dumating sa buhay nila sina Elara at Thaliene, ang kanilang kambal. Four years have passed, eksaktong ika-anim ng Hunyo. Dalawang munting anghel na babae na parehong kopya ni Rozein.So much for wanting a baby boy, naisip niya habang napangiti ng bahagya.Ngayong araw ay ikaapat na kaarawan ng kambal. She and Rozein planned to make it special. Isang malaking family dinner kung saan lahat ng kamag-anak ay naroon.Darating sina Freiah kasama si Franco at si Frances, ang kanilang cute na anak na tatlong taong gulang. Si Zaire at Jai ay kasal na rin ng dalaw
Sa loob ng kotse, walang nagsasalita. Tahamik lamang na nakatingin sa bintana si Thara habang nilalaro ang mga daliri, tila may mabigat na iniisip.Alam ni Rozein na may bumabagabag sa isip ng asawa. He wanted to speak, but he knew she wasn’t ready yet. Marahan niyang inilapat ang kamay sa nanginginig na mga daliri ni Thara. Tumigil ito, sabay lingon sa kanya.“Are you okay?” tanong niya.“Yeah. Just tired.” Pinilit nitong ngumiti. “You sure?”“Yes. I’m sure.” Sinalubong nito ang kamay niya at marahang pinisil.Pero alam niyang nagsisinungaling ito. Kita naman sa mga mata ng babae.Pagdating nila sa mansion, tahimik pa rin si Thara. Habang kumakain sila ng hapunan, nakipag-usap ito ng kaunti kina Dana at sa mga kasambahay, pero halatang wala ito sa sarili. Wala na ang dati nitong sigla, ang tawang nakakahawa.As they lay in bed, Rozein turned off the bedside lamp. Si Thara ay nakatalikod na sa kanya. Huminga siya nang malalim at inayos ang unan, pero bago tuluyang pumikit, napatingin
The air hostess heard the instruction for them to disembark. She was ready to help them with their bags, pero tinanggihan nila. Sila na mismo ang nagbuhat ng mga iyon at sabay lumabas sa private plane area.“So, where are you headed now? The Montefiore's estate?” tanong ni Rozein habang naglalakad sila palabas.“I don’t know… pero pwede naman akong tumuloy sa Silvana mansion for a few days, right?” sagot niya sa pagod na boses.“Hindi ba delikado?” Bakas ang pag-aalala sa mukha ng lalaki.“Yes, it is… But we just got married personally, Rozein. We need to spend some personal time together,” paliwanag niya.“What would Allesandro think about that?”“I wouldn’t like it one bit!” Isang matalim at pamilyar na boses ang biglang sumingit. Parang kidlat na dumaan sa pandinig nila.Nagulat silang pareho nang makita si Allesandro, galit na galit, at may hawak na baril. Nakatutok iyon diretso sa kanila. Mabigat ang bawat hakbang nito habang papalapit.“Back from your London loving trip?” mapanu
“Thank you,” bulong nito, bago siya halikan ng mainit na parang iyon ang huling halik na ibibigay nila sa isa’t isa.“I can’t believe it. thought you didn’t want to marry me anymore. I thought I ruined everything,” sabi niya habang nakatingin pa rin dito. “You almost did, actually,” biro ni Rozein.“I’m sorry.”“It’s okay. Let’s not waste any more time, shall we?” Hinawakan nito ang kamay niya.Tumaas ang kanyang kilay. “What do you mean?” Sa halip na sagutin siya, ngumiti lamang ito.“Remember the time I told you that I wanted to buy time?” “Yeah?” she asked, brows furrowing.“Well, come with me. You’re about to find out why.”“Teka lang, Rozein—” hindi na niya natapos ang sasabihin nang hilahin siya nito palabas ng banyo.“What is the meaning of this?” Nanlalaki ang mga mata ni Thara habang sinusundan ito ng tingin.“I didn’t know how long it would take. But I can’t wait any longer. I want to marry you. Here. And now,” sagot ni Emeliano, mahinahon pero puno ng damdamin,” sagot ni
There's something wrong, na parang may kulang, at ramdam na ramdam niya iyon. Parang may invisible gap sa pagitan nila, isang puwang na pumipigil sa kanila na maging buo.Rozein seemed to have a built-in cold wall in their relationship. He wasn’t open with her like he used to be, not even on the flight back home, hindi nito ginagawa na special o memorable. Ang init ng pagmamahal, mga biro, ang maliliit na haplos ay wala na.Kinagat niya ang ibabang labi at sumulyap kay Rozein. He was focused on his laptop, typing as if nothing else mattered.Napabuntong hininga siya at umupo ng maayos.“Hey,” her voice was soft but firm, trying to bridge the distance between them.Ngunit parang walang narinig si Rozein.“Rozein.” Nilakasan niya ang pagtawag sa pangalan nito.Pero wala pa rin.“Mr. Montefiore,” tawag niya na unti-unting nauubos ang pasensya.Tumingin ito kaagad sa kanya na parang nagising sa concentration. “What?”She smiled a little, teasingly.“Okay, fine. I’ll just pretend like you
Chapter 19Ang biyahe pabalik sa lugar ng aksidente ay parang pagbabalik sa sarili kong impyerno. Mataas pa rin ang damo, baku-bako pa rin ang daan. Wala nang kahit anong bakas ng gulong, dugo, o sirang pader. Pero sa puso ko, sariwa pa rin ang lahat.Huminto ako sa gilid ng kalsada. Isinara ko ang
Chapter 18Warning: SPG R-🔞Nanginginig ang mga paa ko. Huminga ako ng malalim bago binuksan ang pinto."Good morning, sir..." gulat akong napasinghap nang hilahin niya ako at yakapin ng mahigpit."Don't leave me, baby. I can't do without you," anas niya sa leeg ko.Biglang bumilis ang paghinga ko
Chapter 22Kagaya nang dati, puno na naman ang restaurant. Lahat kami ay abala sa mga customers. When I finally had a little time to rest, pabagsak akong naupo sa bakanteng upuan. Nakakapagod ngunit masaya naman sa pakiramdam na makikitang naging successful ang restaurant ko.Nang tumunog ang phone
Chapter 16"Kapag tinanggihan mo ang pera, pamilya mo ang magdudusa. Siguraduhin ko na mawawalan ka ng trabaho sa kompanya at walang tatanggap na ibang kompanya sa 'yo. You and your poor family are going to suffer till the end of your life," pagbabanta nito.Bumilis ang paghinga ko sa galit. Kapag







