Wrong Room 2

POV: CRYSTAL VERSAILLES

"Namamalikmata lang ako. Posible namang may maninilip sa akin dito. This is my one and only taguan... nakakabagot maging..." dinig kong sabi ng lalaki.

Ngunit bigla siyang natigilan.

Kasabay no'n, hindi ko sinasadyang masagi ang isang babasaging vase.

KALANG!

Malakas itong bumagsak sa sahig at kumalansing sa buong silid.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Shit..."

Napahawak ako sa sariling bibig.

Kapag nalaman niyang may butas ang pader niya...

Paniguradong patay ako sa Samurai ng manyakis na 'yon!

"Hindi puwede..." nanginginig kong bulong habang tarantang-taranta along naghanap ng mapagtataguan.

Luminga-linga ako sa paligid, ngunit wala akong makitang puwedeng pagtaguan.

Bigla akong napatigil nang marinig ko ang malamig ngunit seryosong boses ng lalaki.

"I'm coming."

Napasinghap ako.

"Diyos ko..."

Paparito na siya!sambit ko.

Agad na lang akong nagtago sa loob ng isang kabinet. Pagkabukas ko nito, mga damit ng lalaki ang bumungad sa akin.

"Anong...? Anong ibig sabihin nito?" naguguluhan kong sambit.

Maya-maya pa, biglang bumukas ang p***o ng silid kung saan ako nagtatago.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Hindi... hindi... hindi!" halos maiyak kong bulong. "Ibig bang sabihin... nandito ako mismo sa bahay ng manyakis?!"

Paano nangyari 'yon?

Kasabay ng malakas na kabog ng dibdib ko, muli kong narinig ang malalim na boses ng guwapong lalaki.

"I'M COMING!"

Napasinghap ako at napahigpit ang kapit ko sa p***o ng kabinet.

"Hindi puwede..." nanginginig kong bulong. "Kapag tuluyan siyang nakapasok dito... makikita ko ang maugat niyang Samurai!" At baka? Nooooo! hindi dapat.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at tahimik na nagdasal. Hanggang sa may nagsalita.

"May tao ba rito?" tanong ng lalaki sa mababa at seryosong tinig.

Parang huminto ang paghinga ko.

Dahan-dahan kong narinig ang bawat yabag niya, papalapit nang papalapit sa kabinet kung saan ako nagtatago.

Bawat hakbang niya ay parang may sariling tibok na dumadagundong sa dibdib ko.

"Diyos ko, Lord..." halos maiyak kong bulong. "Ito na ba ang katapusan ng pagkabirhin ko?"

Napapikit ako nang mahigpit habang nanginginig ang buong katawan ko.

Hindi puwede...

Hindi pa puwede!

Kasabay ng mabilis na kabog ng puso ko, dahan-dahang umikot ang doorknob.

Click.

Bumukas ang p***o.

"Hindi puwede!" napasigaw ako sa sobrang gulat.

Dahan-dahang bumukas ang p***o ng kabinet.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko, hinihintay ang sandaling mahuhuli ako.

Ngunit...

Parang walang nangyari.

Kampante lang ang lalaki, na para bang wala siyang nakitang kahit sino.

"Haynaku! Paano naman magkakaroon ng tao rito? Eh, secret taguan ko ang lugar na 'to," aniya, saka muling isinara ang p***o ng kabinet.

Click.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ha?

Hindi niya ako nakita?

Pero hindi lang iyon ang ikinagulat ko.

Pagkabukas ng kabinet kanina, kitang-kita ko ang hubad niyang katawan. Litaw ang matipunong pangangatawan niya at ang maugat niyang Samurai na may hiwa sa gitna.

"Sh*t..."

Bigla akong napasinghap.

Sa sobrang gulat at pagkalito, hindi ko na napigilan ang sarili.

Agad akong lumabas ng kabinet at napasigaw.

"Hoy, lalaking MANYAKIS! Huwag mong sabihing hindi mo ako nakita?!”

Napangiti ng bahagya ang lalaki habang nakatalikod.

Makaalis na nga lang at ipagpatuloy ang ginagawa ko,dagdag pa niya.

"Hoy! Hindi mo ba ako nakikita?" halos maiyak kong sigaw. "P-Patay na ba ako?! Hoy!"

Dahan-dahan kong iniunat ang kamay ko, balak ko sanang tapikin ang likod niya para malaman kung niloloko lang ba niya ako o hindi.

Pero bago pa man ako makalapit...

Bigla siyang humarap.

Napasinghap ako at mabilis na iniwas ang tingin.

"D-Diyos ko..."

Pakiramdam ko'y iinit na naman ang magkabila kong pisngi.

Bahagya siyang ngumiti, saka ako tinitigan na para bang sinusuri ang bawat reaksyon ko.

"So..." aniya sa malalim at kalmadong boses. "If I say yes... na nakikita kita... can you help me?"

Natigilan ako.

"H-Ha?"

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Sa bawat hakbang niya ay lalo akong napapaatras, hanggang sa wala na akong maatrasan.

Bakit ba kasi hindi ko na lang siya hinayaang isipin na walang tao rito?

Mabilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung dahil ba sa kaba... o sa sobrang hiya.

Maya-maya, marahan niyang inabot ang isa kong kamay.

"Bitawan mo ako!" mabilis kong sabi, pilit binabawi ang kamay ko.

Ngumiti lang siya.

"No..." mahina niyang tugon. "It's your choice, sweetheart."

Nanlaki ang mga mata ko.

Sweetheart?!

Excuse me?! Sino'ng sweetheart mo?!

"Nandito ka na rin naman..." bulong niya, nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

A playful smile curved on his lips.

"And I know you're curious, sweetheart..." marahan niyang sambit. "So... why don't you come a little closer?"

Bahagya siyang yumuko, sapat lang para lalo akong kabahan.

"Don't worry..." dagdag pa niya sa mapang-akit na boses. "I don't bite... unless you ask me to."

"H-HINDI! HINDI PUWEDE!" malakas kong sigaw.

Mabilis kong binawi ang kamay ko at napaatras nang ilang hakbang. Ramdam ko ang nag-uunahang tibok ng puso ko habang nag-aapoy sa hiya ang magkabila kong pisngi.

"Ano ba'ng klaseng tao ka?!" taranta kong saad.

Ngunit imbes na magalit, lalo lang siyang napangiti.

Parang aliw na aliw siya sa reaksyon ko.

"Scared?" nakangisi niyang tanong.

"Hindi!" mabilis kong sagot. "Nabibigla lang ako... at isa pa, manyakis ka!"

Napahalakhak siya.

Sa eksaktong sandaling iyon, biglang umikot ang buong paligid.

Unti-unting naglaho ang silid.

Lalong lumabo ang paningin ko hanggang sa...

"CRYSTAL!"

Isang malakas na sigaw ang nagpabalikwas sa akin.

Bigla akong napabangon sa higaan, hingal na hingal at habol ang hininga.

"P-Panaginip...?"

Napahawak ako sa dibdib habang pilit pinapakalma ang sarili.

"Diyos ko... akala ko totoong nangyayari…”