Wrong Room 3

Agad na lumapit si Inay sa akin at marahang bumulong.

"Crystal, ano pa'ng ginagawa mo riyan? Tumayo ka na. Baka gusto mong matanggal agad sa trabaho sa unang araw mo."

Napakamot ako sa ulo at napangiwi.

"Oo na, Nay..." mahina kong sagot bago dahan-dahang tumayo.

Sa totoo lang, buong buhay ko, ngayon lang ako nagkaroon ng trabaho. Ilang beses akong nag-apply noon pero palaging bigo. Kaya ngayong sa wakas ay may tumanggap sa akin, ayokong masayang ang pagkakataong ito.

Pero...

Hindi pa rin mawala sa isip ko ang napanaginipan ko kagabi.

Napailing ako habang bahagyang namumula ang mga pisngi ko.

"Jusko..." pabulong kong sabi sa sarili. "Sa dami ng puwedeng mapanaginipan, bakit isang ubod ng gwapong lalaki pa... na ubod din ng kapal ng mukha?"

Napapikit ako at mabilis na iniling ang ulo.

"Hindi! Panaginip lang 'yon. Hindi mangyayari 'yon sa totoong buhay."

Sana nga.

Dahil kung makikita ko talaga ang lalaking 'yon ngayon... baka ako pa ang unang mahiya.

Napabuntong-hininga na lang ako bago tuluyang pumasok sa banyo.

"Focus sa trabaho, Crystal. Trabaho lang."

At doon na ako naligo, pilit isinasantabi ang nakakahiya at nakakalitong panaginip na hanggang ngayon ay paulit-ulit pa ring naglalaro sa isip ko.

Pagkatapos kong maligo, mabilis kong sinuot ang bago kong uniporme. Ilang segundo akong napatitig sa salamin habang inaayos ang kwelyo at hinihimas ang gusot sa damit.

"Wow..." napangiti ako. "Mukha na talaga akong empleyado."

Bigla ring nawala ang ngiti ko.

"Huwag kang kabahan, Crystal," bulong ko sa sarili. "Kaya mo 'to. Unang araw mo pa lang, huwag kang gagawa ng eksenang ikasisante mo."

Paglabas ko ng kwarto, nadatnan kong naghahain na si Inay ng almusal.

"Bilisan mo na. Mahuhuli ka na," sabi niya habang inaabot sa akin ang pandesal at isang tasa ng mainit na kape.

"Salamat, Nay."

Mabilis kong kinain ang almusal habang pasulyap-sulyap sa orasan. Maya-maya pa'y kinuha ko ang bag ko at humalik sa pisngi ni Inay.

"Mauna na po ako."

"Mag-iingat ka, anak. At tandaan mo, maging magalang ka sa mga makakasama mo."

"Opo."

Lumabas ako ng bahay na may halong kaba at excitement.

"First day... first impression," mahina kong sabi habang naglalakad. "Sana mabait ang magiging boss ko."

Saglit akong natigilan.

Parang may biglang kumalabit sa alaala ko.

Ang panaginip ko.

Napangiwi ako at mabilis na umiling.

"Hindi, Crystal! Tigilan mo nga 'yan. Imposibleng mangyari 'yon. Sa dami ng tao sa mundo, bakit naman siya ang makikita mo?"

Napatawa ako sa sarili kong iniisip.

"Tsaka kung sakali man..." napahinto ako sandali. "Sana nakasuot na siya ng maayos."

Napailing na lang ako sa sarili kong kalokohan at tuluyan nang naglakad papunta sa bago kong trabaho.

Habang naglalakad papunta sa opisina, may nakasalubong akong isang lalaki. Mukha rin siyang baguhan dahil parang hindi rin siya sigurado kung saan pupunta. May dala pa siyang folder at panay ang lingon sa paligid.

"Excuse me," tawag ko sa kanya.

Agad naman siyang lumingon.

Saglit akong natigilan.

Matangkad siya at halatang maganda ang pangangatawan. Pero... ewan ko ba. Natatakpan ng sobrang kapal niyang kilay at kulot na kulot na buhok ang mukha niya. Para bang sinadya niyang itago ang sarili niyang hitsura.

Napailing na lang ako.

"Sabi ko na nga ba..." mahina kong bulong sa sarili. "Panaginip lang talaga 'yon."

Napabuntong-hininga pa ako.

"Sayang naman..." halos hindi ko namalayang nasabi ko nang malakas. "Hindi ko na yata makikita ulit ang... Samurai."

Bigla kong natakpan ang bibig ko.

"Ha?! Ano ba'ng sinasabi mo, Crystal?" saway ko sa sarili habang namumula ang pisngi ko.

"Excuse me?" maingat na tawag ng lalaki. "A-Ako ba ang kinakausap mo?"

Napakurap ako at mabilis na umiling.

"A-Ah! Sorry! Oo... ikaw nga."

Mukhang lalo naman siyang nailang.

"U-Um... may kailangan ka ba?" medyo utal niyang tanong.

Ngumiti ako nang alanganin bago itinuro ang gusali sa unahan.

"Bago ka lang din ba rito?" tanong ko.

Napakamot siya sa ulo at nahihiyang ngumiti.

"Oo... first day ko rin ngayon."

"Talaga?" Bahagya akong natuwa. "Buti naman! Akala ko ako lang ang bagong salta rito."

Pareho kaming napangiti.

Kahit papaano, nabawasan ang kaba ko.

Pero sa isang sulok ng isip ko...

Hindi ko pa rin maiwasang ikumpara siya sa gwapong lalaking napanaginipan ko kagabi.

"Hays..." bulong ko. "Ang layo talaga."

Hindi ko namalayang narinig pala niya ang huli kong sinabi.

"A-Ano'ng... malayo?" nagtatakang tanong niya.

Nanlaki ang mga mata ko.

"H-Ha?! W-Wala! Wala 'yon! Tara na, baka mahuli pa tayo!"

Hindi ko na siya hinayaang magtanong pa at mabilis akong naglakad papasok ng opisina, habang siya naman ay nagmamadaling sumunod sa akin, halatang mas litong-lito pa kaysa kanina.

Pagpasok pa lang namin sa loob ng kumpanya, agad akong namangha sa laki at ganda ng lobby. Makintab ang marmol na sahig, matataas ang kisame, at kaliwa't kanan ang mga empleyadong nagmamadaling pumasok.

"Hala..." mahina kong bulong. "Parang isang maling hakbang ko lang, baka singilin na nila ako sa kinang ng sahig."

Napangiti nang mahina ang lalaking kasama ko.

Mukhang narinig niya ang sinabi ko.

Habang papunta kami sa reception, napansin kong tila may kakaibang tensiyon sa paligid. Ang mga empleyado ay pabulong na nag-uusap, samantalang ang ilang manager ay pabalik-balik sa lobby na para bang may importanteng taong hinihintay.

"Nasaan na ba si CEO?" nag-aalalang tanong ng isang manager.

"Hindi pa rin siya sumasagot sa tawag ko, sir," sagot ng isang empleyado habang hawak ang cellphone.

"Maya-maya na ang meeting! Kapag na-late na naman si Sir, tayo na naman ang mapapagalitan."

"May nakakita ba sa sasakyan niya?"

"Wala pa rin, sir."

Nagkatinginan ang lahat. Halatang kabado ang mga manager.

Napakurap ako at marahang lumapit sa lalaking kasama ko.

"Grabe..." pabulong kong sabi. "Mukhang terror ang CEO nila."

Napakamot siya sa ulo.

"M-Mukhang gano'n nga..."

Napabuntong-hininga ako.

"Kawawa naman tayo. First day pa lang natin, baka masigawan agad."

Bago pa siya makasagot, biglang bumukas ang elevator.

Lahat ng manager ay sabay-sabay na napalingon.

Ngunit maya-maya lang ay sabay rin silang napabuntong-hininga.

"Hindi pa rin si CEO..." bulong ng isa.

Napakamot ako sa ulo.

"Grabe naman ang CEO na 'yan. Pati ako kinakabahan kahit hindi ko pa nakikita."