Kabanata 7

"Anong basura ang ibubuga mo? Hindi ka kailangan dito. Lumabas ka!" Tumahol si Jasmine, dahil nag-aalala siyang baka magambala si James sa paggamot. "Fine. Ikaw ang nagpaalam sa akin na umalis. Maghihintay ako sa corridor. Wala pang limang minuto, nasa labas ka na at nakikiusap na bumalik ako." Nang matapos siya, binuksan ni James ang pinto at lumabas. Pagkaalis niya, walang nag-abala sa kanya. Samantala, maingat na ipinagpatuloy ni Jordan ang acupuncture treatment ni William.

Maya-maya, basang-basa na siya ng pawis. Matapos maipasok ang huling karayom, unti-unting namulat si William at iminulat ang kanyang mga mata. "Tatay! Gising ang tatay ko, Dr. Watson. Gising siya. Napakaganda nito!" Masayang sigaw ni Jasmine habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata. Kanina lang, nag-aalala siya na hinding-hindi niya gagawin iyon. Nang makita ni Jordan na gising na si William, siya rin ay nakahinga ng maluwag. Pagkatapos ng lahat, halos wala siyang kumpiyansa na pumasok. Sa kasamaang palad, sa sandaling nakahinga ng maluwag sina Jasmine at Jordan, nagsimulang manginig nang husto si William.

Mukhang nakaramdam siya ng matinding sakit nang magsimulang maging kulay ube ang kanyang mukha. "Tatay! Tatay!" Sigaw ni Jasmine habang gulat na nilingon si Jordan. "Dr. Watson, bakit ito nangyayari?" Sa sandaling iyon, kahit si Jordan ay nakaramdam ng sobrang pagkabalisa na siya ay natigilan. "Ako... Hindi ko rin alam kung bakit ito nangyayari. Paano naging ganito?" "Sino ang tinatanong mo? Ikaw ang doktor dito!" Desperado na sigaw ni Jasmine sa doktor.

Kasabay nito, ang panginginig ni William ay nagsimulang maging mahina bago siya tuluyang tumigil sa paggalaw. Kahit ang kanyang hininga ay hindi na maramdaman. Sa pagmamasid sa pagbabago ni William, naramdaman ni Jordan na tumindi ang kanyang gulat. Kung may nangyari kay William, kailangan niyang pagdusahan ang mga kahihinatnan. “Tay, huwag mo akong takutin… Huwag mo akong takutin...” nagsimulang umiyak si Jasmine. "Ms. Montenegro, dalhin natin si Mr. Montenegro sa ospital. Naubusan na ako ng ideya!" Nag-aalalang mungkahi ni Jordan.

Nais niyang ipadala si William doon upang talikuran niya ang kanyang responsibilidad. Kung namatay si William sa ospital, hindi niya kasalanan. "Tinanggap mo ba akong tanga? Dahil sa kalagayan ng tatay ko, walang paraan na makakarating siya sa ospital! Iligtas mo siya! Kung hindi, huwag mong isipin na makakaligtas ka sa walang pinsalang ito!" Sumabog si Jasmine, nawala ang kanyang makatuwirang pag-iisip. Ang Montenegros ang pinakamayamang pamilya sa Horington. Upang sirain ang isang hamak na doktor ay hindi hihigit sa isang pitik ng kanilang mga daliri. Si Jordan ay tinamaan ng takot sa kanyang pagbabanta. Gayunpaman, wala siyang ideya.

Bigla niyang naisip si James at mabilis na iminungkahi, "Ms. Montenegro, ang lalaking kalalabas lang. Marahil ay may solusyon siya. Sa tingin ko marahil ay alam niya ang isa o dalawang bagay." Ang mga sinabi ni Jordan ay nagpaalala kay Jasmine kay James. Gayunpaman, hindi nawala sa kanya na minamaliit siya ni Jordan kanina, ngunit pinupuri siya ngayon. Maliwanag, pinaplano ni Jordan na hayaan si James na sisihin. Sa sandaling pumasok si James upang gamutin si William, kahit na siya ay patay na, magagawa ni Jordan na alisin ang kanyang sarili sa anumang responsibilidad.

Pagkaraan ng saglit na pag-aalinlangan, binitawan ni Jasmine si William, na napasandal sa kanyang upuan habang tumatakbo palabas ng silid. Sa mismong sandaling iyon, nakaupo si James sa kahabaan ng corridor, umaasang darating si Jasmine at makikita siya. Nang makita ng babae na naroon pa rin si James ay sumugod ito sa kanya. Nang gusto na niyang magsalita, bigla niyang napagtanto na wala siyang ideya kung paano siya haharapin. “P-Please save my father, I beg of you,” pakiusap ni Jasmine na may awkward na ekspresyon. Nang unti-unting inangat ni James ang ulo sa kanya, umiwas ng tingin si Jasmine, as she didn't dare make eye contact.

Hindi pa nagtagal, sinisigawan niya ito, ngunit ngayon, sa halip ay nagmakaawa siya sa kanya. “Naniniwala ka ba na maililigtas ko ang iyong ama at na hindi ako manloloko?” tanong ni James. Natahimik si Jasmine, dahil hindi niya alam ang isasagot. Hindi pa siya lubos na nagtitiwala sa kanya, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Pagtingin sa reaksyon niya, tumawa lang si James. Napagpasyahan niyang huwag na siyang pahirapan habang siya ay bumangon at bumalik sa silid.

Nang sundan ni Jasmine si James pabalik, nakita niyang pabalik-balik si Jordan na pawis ang ulo. Sa sandaling makita ni Jordan si James, pakiramdam niya ay nakita niya ang kanyang tagapagligtas. hindi alintana ng

buhayin man ni James si William, masisisi niya si James kapag pumalit na ang huli. Ibinaba ang sarili, nakiusap si Jordan, "Pasensya na ngayon lang, binata. Iligtas mo si Mr. Montenegro!" Sa pagsasaalang-alang na posibleng mawala sa kanya ang lahat, nadama ni Jordan na ang pagiging magalang ay hindi makakasakit sa lahat. Matapos sumulyap kay William, bumuntong-hininga si James.

"Mukhang kailangan kong ibigay ang lahat." Paglingon sa Jordan, tinanong ni James, "Mayroon ka pa bang mga pilak na karayom?" "Oo, nasa medical bag." Mabilis na iniabot ni Jordan ang isang bag ng silver needles kay James. “Hindi sapat!” Umiling si James. “Hindi sapat?” Natigilan si Jordan. "Ang bag ay naglalaman ng tatlumpung karayom. Paano ito hindi magiging sapat?" Sa acupuncture, ang sinumang makapagpasok ng higit sa sampung karayom ay itinuturing na kahanga-hanga.

Maging ang presidente ng Association of Traditional Medicine na si John Jacobson, na kilala rin bilang isang milagrong doktor, ay maaari lamang magpasok ng humigit-kumulang dalawampung karayom. Bilang resulta, higit pa sa sapat ang tatlumpung karayom. "Wala lang. Kailangan ko pa!" sagot ni James. “Ilan pa?” Maingat na tanong ni Jordan. “Walumpu’t isa!” Natigilan si Jordan sa sagot nito. Biglang napuno ng takot ang mga mata niya. Gayunpaman, sa halip na magsalita, iniabot niya ang lahat ng kanyang pilak na karayom.

Matapos matanggap ang mga ito, inihiga ni James ang katawan ni William sa lupa. Gumagalaw ng ambidextroously, mabilis niyang ipinasok ang mga karayom sa katawan ni William. Sa sandaling ito, nagsimulang tumulo ang malamig na pawis sa noo ni James. Mukha siyang nag-e-exert ng lakas hanggang sa basang-basa na ang damit niya.

Nang maipasok ang huling karayom kay William, nagpakawala ng mahabang buntong-hininga si James. Para siyang naubos, ibinagsak niya ang kanyang puwitan sa lupa para maupo. Sa buong oras, nakamasid si Jasmine. Wala siyang gaanong alam tungkol sa acupuncture, at naramdaman niya ang pagnanais na magtanong.

Gayunpaman, nag-aalala siya na magambala si James. Samantalang si Jordan naman ay nakanganga na siya sa pagtataka mula sa pagsisimula. Bumuka ang kanyang bibig nang napakalawak na maaaring magkasya ang isang itlog dito. Saglit maya-maya, ang pagkabigla ni Jordan ay napalitan ng tuwa. Sa isang malakas na kalabog, ibinagsak niya ang kanyang mga tuhod sa lupa sa harap ni James. Ang biglaang paggalaw niya ay nagbigay ng takot kina James at Jasmine.