Kabanata 6

“Hindi masama! Isang 300-taong-gulang na kabute. At ang kahon… tinatakan ng isang cultivator. Kaya pala hindi mabuksan ng ama mo.”

Tumigil siya sandali, saka nagsalita nang may pag-aalinlangan:

“Kailangan ko ng katulong sa aking alchemy. Handa ka bang maging katulong ko?”

Nanlaki ang mata ni Hector at mabilis na tumayo. Ang pagbabago ng pakikitungo ay parang langit at lupa.

“Handa po ako, Imortal!”

Tumawa ang lalaki. “Dahil magiging katulong kita, hindi kita pahihirapan. Maaari kang mag-aral tulad ng ibang disipulo. Tumayo ka sa kanan.”

Halos mapatalon sa tuwa si Hector. Tumakbo siya sa kanan at binigyan si Ramon ng mapagmalaking tingin.

Pagbagsak ng Pag-asa

Ang mga kabataang nabigo ay namutla. Ang ilan ay napahagulgol sa pagkadismaya.

Nakasimangot ang imortal. “Paalisin ang lahat ng umiiyak.”

Lumabas ang ilang disipulo ng Samahang Liwayway at mabilis na kinuha ang mga umiiyak, saka naglaho sakay ng mga espada ng liwanag.

Pagkatapos ay itinuro ng imortal si Juan.

Huminga nang malalim si Juan. Nanginginig ang dibdib niya habang lumalapit. Wala nang laman ang isip niya—tanging ang mga mata ng kanyang mga magulang ang naaalala niya, puno ng pag-asa.

“Pipiliin ako… pipiliin ako…” paulit-ulit niyang dasal sa sarili.

Ipinatong ng imortal ang kamay sa ulo niya.

At sa malamig, walang emosyon na tinig, sinabi ang dalawang salitang kinatatakutan niya:

“Hindi kwalipikado.”

Hindi niya maalala kung paano siya nakarating sa kaliwa. Ang naririnig niya lamang ay ang ugong sa kanyang tainga at ang paulit-ulit na pag-echo ng dalawang salitang iyon.

Tatlo Lamang ang Napili

Makalipas ang ilang sandali, natapos ang pagsusulit. Tatlo lamang ang nakatayo sa kanan—si Ramon, si Hector, at ang batang babae.

Sa paningin ng lahat, ang tatlo ay tila napakataas, napakalayo, at hindi maabot.

Tiningnan ni Ramon si Juan nang may matinding paghamak—halatang-halata ang kanyang pagkamuhi at pagyayabang.

“Habang mahalaga ang pagkakaroon ng malakas na espiritu upang maging isang tagapaglinang, mas mahalaga ang pagtitiyaga. Kahit ang mga ordinaryong kabataan tulad ninyo ay maaaring maging disipulo ng sekta kung sapat ang inyong tiyaga! Kaya ang ikalawang pagsubok ay tungkol sa pagtitiyaga.”

Tumigil ang lalaking nasa katanghaliang-gulang, saka malamig na nagpatuloy:

“Sundan ninyo ang mga hagdang paakyat. Kapag nakarating kayo sa tuktok, kwalipikado kayo. Kung hindi ninyo matapos sa loob ng tatlong araw, mabibigo kayo. Ang mga nabigo ay ibabalik sa kani-kanilang pamilya. Kung hindi na ninyo kaya o kung may panganib, sumigaw lang kayo at may darating para iligtas kayo.”

Pagkatapos ay ngumiti siya sa tatlong nakatayo sa kanyang kanan—sina Ramon, Hector, at ang batang babae.

“Kayong tatlo, sumunod kayo sa akin para salubungin ang patriyarka. Hahanapin din kayo ng mga nakatatandang guro. Halika na, sumama kayo.”

Pagkatapos niyang magbigay ng tagubilin, dinala niya ang tatlong napiling kabataan at mabilis silang naglaho sa kabundukan.

Simula ng Pagsubok

Huminga nang malalim si Juan, puno ng determinasyon ang mga mata. Walang pag-aatubili siyang umakyat sa hagdang-bato at sinimulan ang pagsubok ng pagtitiyaga.

Kung ibabawas ang tatlong napili at ang anim na kabataang umiiyak na tinanggap bilang mga tagapaglingkod, tatlumpu’t siyam (39) ang natira.

Sa 39 na kabataang ito—ang mga nalulumbay, ang mga determinado, at ang mga takot—sabay-sabay silang nagsimulang umakyat, bawat isa ay naglalakad patungo sa kani-kanilang kapalaran.

Ang hindi pantay na mga hakbang ng bato ay lubhang mapanganib sa magkabilang panig. Ang pinakamaliit na pagkakamali ay maaaring magdulot ng pagkadulas at pagkahulog sa bangin.

Wala pang kalahating araw, pakiramdam ni Juan ay parang tingga ang kanyang mga binti. Basang-basa siya ng pawis, hinihingal, at halos hindi na makagalaw. Mula sa ibaba ng bundok, tila maiksi lamang ang daan, ngunit ngayong narito na siya, ang landas ay parang walang katapusan. Lumubog ang kanyang puso. Hindi niya maiwasang panghinaan ng loob.

Sa unahan niya, may isang dosenang malalakas na kabataang lalaki na dahan-dahang umaakyat. Halos lahat sila ay hingal na hingal. Hanggang ngayon, wala pang sumusuko.

Kinagat ni Juan ang kanyang mga ngipin. Alam niyang ito na ang huling pagkakataon niya. Sa isip niya ay paulit-ulit na lumilitaw ang mga mukha ng kanyang mga magulang—puno ng pag-asa.

Maya-maya, nadulas ang paa ng isang batang lalaki sa likuran niya. Nahulog ito sa gilid ng bundok habang sumisigaw:

“Sumuko ako! TULONG!”

Sabay-sabay na napatingin ang lahat. Isang madilim na liwanag ang kumislap, at isang disipulo ng Samahang Liwayway ang biglang lumitaw, hinawakan ang bata, at dahan-dahang bumaba kasama ito sa paanan ng bundok.

Nanatiling maputla at tahimik si Juan. Maingat siyang nagpatuloy sa pag-akyat. Parang mas mabagal ang paglipas ng oras. Pagkaraan ng dalawang araw, nakita niya ang mga anino ng dose-dosenang kabataan sa unahan.

Hindi niya alam kung ilan sa kanila ang susuko, ngunit alam niyang hindi siya dapat sumuko. Dumudugo at namamaga ang kanyang mga paa. Sa bawat hakbang ay nanginginig ang kanyang katawan. Gumapang na lamang siya gamit ang kanyang mga kamay.

Ang Matandang Imortal

Isang lalaking nasa katanghaliang-gulang na may sakit sa balat ang lumutang pababa mula sa tuktok ng bundok.

“Mga anak,” sabi nito, “panatilihin ninyong matatag ang inyong puso. Ang landas na ito ay walang awa. Ngunit hindi mawawalan ng saysay ang inyong paghihirap…”

Napabuntong-hininga siya habang lumulutang pababa, dumadaan sa mga kabataang halos mawalan na ng malay.

Pagdaan niya kay Juan—ang ikaanim na kabataang nadaanan niya—napahinto siya. Basang-basa ng dugo ang damit ni Juan, nanginginig ang tuhod at mga daliri sa paa, at gumagapang na lamang paakyat.

Napabuntong-hininga ang imortal at nagtanong, “Anak, ano ang pangalan mo?”

Malabo ang paningin ni Juan. Ang tanging nasa isip niya ay makarating sa tuktok o mamatay. Hindi niya narinig ang tanong. Sa paningin niya, ang makitid na landas lamang ang mahalaga.

Tumingin ang matanda sa mga mata ni Juan. Sa kaibuturan niya, may bahagyang pag-antig. Ipinatong niya ang kamay sa ulo ni Juan.

“Ang batang ito… kamangha-mangha ang pagtitiyaga. Sayang at kulang sa talento. Basura raw, sabi nila… pero tingnan mo siya.”

Tumingin siyang muli kay Juan bago nagpatuloy sa pagbaba.