Kabanata 5

Ang Tanawin ng Samahang Liwayway

Sa harap ni Juan ay isang tanawing parang paraiso—mga bundok na luntian, mga bulaklak na makukulay, malinaw na ilog, at malamig na simoy ng hangin. Para itong larawan mula sa isang lumang alamat.

Sa di-kalayuan ay nakatayo ang isang napakataas na bundok, ang tuktok nito’y natatakpan ng ulap. Mula roon ay maririnig ang mga huni ng hayop at ang pagaspas ng hangin. May isang landas na paikot-ikot pababa, parang iginuhit ng isang pintor.

Sa tuktok ng bundok ay may isang bulwagang nakabalot sa liwanag. Kahit natatakpan ng ulap, tila nagliliwanag ito mula sa loob—nakakaakit ng paggalang.

Sa tabi nito ay may isang tulay na kulay pilak, hugis kalahating buwan, na nag-uugnay sa isa pang tuktok ng bundok.

Sa gitna ng kagandahang ito, malinaw kung bakit dito matatagpuan ang Samahang Liwayway—isa sa mga natitirang sekta ng paglilinang sa buong bansa. Limandaang taon na ang nakalilipas, sila ang pinakamakapangyarihang sekta sa buong lupain, tahanan ng mga halimaw sa lakas na tinatawag na Nascent Soul. Ngunit sa paglipas ng panahon, humina sila at halos mawala sa mundo ng mga tagapaglinang.

Gayunpaman, para sa mga mortal na nakatira malapit sa Samahang Liwayway, nananatili itong isang mailap at mahiwagang presensya.

“Kuya Mateo, ito ba ang tatlong kandidato na inirekomenda ng pamilyang Dela Cruz?” Isang lalaking nasa katanghaliang-gulang, nakasuot ng itim na kasuotan, ang marahang bumaba mula sa tuktok ng bundok na para bang lumulutang sa hangin.

Nagpakita ng paggalang ang kabataang imortal at yumuko nang bahagya. “Ikatlong Kapatid, sila po ang tatlong kabataang inirekomenda ng pamilyang Dela Cruz.”

Sinuri ng lalaking nakaitim ang tatlo, at ilang ulit na tumigil ang kanyang tingin kay Ramon. Ngumiti siya. “Alam kong malapit ka nang umangat sa antas. Ako na ang bahala sa pagsusulit. Magpahinga ka na.”

Tumango ang kabataang imortal, saka biglang naglaho ang katawan nito, tumalon pataas sa bundok, at nawala na parang usok.

Napatingin si Juan sa paligid, hindi makapaniwala sa nakikita. Ang paligid ay puno ng kaguluhan at pagkamangha. Bigla niyang naramdaman na may humihila sa laylayan ng kanyang damit. Paglingon niya, si Hector iyon.

Puno ng pagkasabik at kaba ang mga mata ni Hector. Mahina ngunit mariing sabi nito:

“Dito nakatira ang mga imortal… grabe ’to. Kahit ano pa ang mangyari, ako—si Hector—ang dapat mapili.”

Pagkasabi niya nito, marahan niyang hinawakan ang nakaumbok na bagay na nakatago sa ilalim ng kanyang polo, tila may itinatagong sikreto.

Napalunok si Ramon sa eksenang nasa harapan niya. Matagal bago niya nabawi ang kanyang katinuan, at ang kayabangan sa kanyang puso ay tila lumiit.

Sa sandaling iyon, ilang espadang may kulay-bahaghari ang lumipad pababa patungo sa kanila. Sa bawat paglapag ng espada, may lumilitaw na disipulo ng Samahang Liwayway, at bawat isa ay may kasamang ilang kabataang mga kasing-edad nila—mga lalaki at babae, mga labing-limang taong gulang.

Habang naglalapag ang mga espada, pare-pareho ang ekspresyon ng mga bagong dating—parehong pagkabigla at pagkamangha—katulad ng naramdaman nina Pedro, Ramon, at Hector.

Nagtipon ang lahat ng disipulo ng Samahang Liwayway sa isang tabi at nagsimulang mag-usap-usap tungkol sa mga kabataang dinala nila. Makalipas ang ilang sandali, dumating na ang lahat ng inirekomendang kabataan. Isang lalaking nasa katanghaliang-gulang na nakaitim ang tumingin sa paligid at malamig na sinabi:

“Sa dami ninyo, iilan lamang ang mapipili upang maging disipulo ng Samahang Liwayway.”

Nagbulungan ang mga kabataan, halatang nabigla. Nanginginig ang dibdib ni Pedro. Apatnapu’t walo silang sasailalim sa pagsusulit.

“Ang landas ng paglilinang—ang daan patungo sa pagiging imortal—ay nakasalalay sa inyong likas na talento,” patuloy ng lalaki. “Ang unang pagsubok ay upang makita kung sapat ang lakas ng inyong espiritu. Kapag itinuro ko kayo, lalapit kayo at susubok.”

Itinuro niya ang unang kabataan.

Maingat na lumapit ang binata, nanginginig ang mga tuhod. Ipinatong ng imortal ang kamay sa ulo nito.

“Hindi kwalipikado. Tumayo ka sa kaliwa.”

Parang nawalan ng lakas ang binata. Blangko ang mga mata nitong lumipat sa kaliwa.

Sunod-sunod na tinawag ang mga kabataan.

“Hindi kwalipikado.” “Hindi kwalipikado.” “Hindi kwalipikado.”

Sampung sunod-sunod ang bumagsak. Wala pa ring nakakatayo sa kanan.

Dumating ang turno ni Ramon. Nawala ang kayabangan sa kanyang mukha; maputla siyang lumapit.

Ipinatong ng imortal ang kamay sa ulo niya. Biglang nagliwanag ang mukha ng lalaki.

“Ano ang pangalan mo?”

“Imortal, ako po si Ramon,” mabilis at magalang na sagot niya.

Tumango ang imortal at ngumiti. “Ikaw pala ang binanggit ni Guro Martial. Mabuti. Ramon, tumayo ka sa kanan.”

Halos lumutang sa tuwa si Ramon habang naglalakad papunta sa kanan. Punô ng kayabangan at paghamak ang tingin niya sa iba. Pakiramdam niya’y wala nang makakahawak sa kanya.

“Bwisit… ang swerte ng hayop na ’yan,” bulong ni Hector kay Pedro, nakakunot ang labi.

Lalong nag-init ang dibdib ni Pedro. Sa kanyang isipan ay sumulpot ang mukha ng kanyang mga magulang—puno ng pag-asa, nangingilid ang luha. Hinigpitan niya ang kanyang kamao.

“Hindi masama, tumayo ka rin sa kanan,” sabi ng imortal sa isang batang babae na sumunod kay Ramon.

Makalipas ang ilang minuto, halos lahat ng kabataan ay nasubok na. Dalawa lamang ang nakatayo sa kanan.

Sunod na tinawag ang pangalan ni Hector.

Mabilis na tumakbo si Hector papalapit sa lalaking nasa katanghaliang-gulang. Bago pa man siya masimulan sa pagsubok, lumuhod siya at sunod-sunod na yumuko.

“Imortal, nawa’y magtamasa ka ng mahabang buhay! Ako po si Hector. Napakarami mo nang sinubok, baka pagod ka na. Pwede ka munang magpahinga—hindi naman ako nagmamadali.”

Natawa nang malakas ang imortal. Sanay siyang makakita ng mga kabataang nanginginig sa takot, ngunit ang batang ito—walang kaunting kaba at halatang gustong makakuha ng pabor—ay kakaiba. Ipinatong niya ang kamay sa ulo ni Hector.

“Kulang ang talento. Hindi—”

Pagkarinig ni Hector na kulang ang kanyang espiritu, parang bumagsak ang kanyang mundo. Hindi na niya hinintay tapusin ang imortal. Agad niyang inilabas ang isang kahon ng jade at iniabot ito.

“Imortal, nakuha po ito ng ama ko sa bundok. Hindi niya mabuksan, kaya dinala ko para ibigay sa inyo.”

Napailing ang imortal, handa na sanang tumanggi—ngunit nang masilip niya ang laman ng kahon, biglang lumiit ang kanyang mga mata at nagliwanag ang mukha.