Kabanata 7

Ikalawang Araw at Ikatlong Araw

Kinabukasan, duguan ang mga kamay ni Juan. Nag-iiwan siya ng bakas ng dugo sa bawat hakbang. Hindi niya alam kung paano siya nakakapagpatuloy—tila may isang bagay na nagtutulak sa kanyang katawan kahit halos mawalan na siya ng ulirat.

Sa pagsikat ng araw sa ikatlong araw, halos hindi na niya makita ang dulo ng hagdan. Ngunit nang sa wakas ay makita niya ito, isang malakas na tinig ang yumanig sa kanyang puso:

“Tapos na ang oras! Tatlo lamang ang kwalipikado. Ang natitira… nabigo!”

Napatawa si Juan—isang maliit, mapait, at walang pag-asang tawa. Napahilig siya sa hagdan, at tila naglaho ang kanyang kamalayan.

Pagkatapos ng Pagsubok

Ang lalaking nakaitim na imortal na nakita nila tatlong araw na ang nakalipas ay nakatayo sa tuktok ng bundok. Tinitingnan niya si Juan mula sa hindi hihigit sa limampung metro ang layo, malamig ang mga mata.

Bumaba ang ilang disipulo ng Samahang Liwayway. Bawat isa ay tumigil sa tabi ng isang kabataan at pinainom sila ng gamot.

Isang babaeng disipulo ang nag-ulat:

“Mga nakatatanda, sa 39 na sumubok, 25 ang sumuko. Tatlo ang nakapasa. Labing-isa ang natira.”

Naranasan din niya ang pagsubok na ito noon. Kahit sampung taon siyang nagsanay, halos hindi siya nakapasa.

Bahagyang tumango ang imortal. “Dalhin ang tatlong kwalipikado at bigyan sila ng tungkulin. Ibalik ang 25 na sumuko sa kanilang pamilya. Sa huling 11, hintayin silang magising. Dalhin sila sa Bahay ng Espiritu ng Tabak. Tingnan kung may sinuman sa kanila ang may kaugnayan sa espiritu ng tabak. Kung wala… iuwi sila.”

Pagkasabi nito, lumakad siya palayo nang hindi man lang lumingon.

Tatlong Araw Pagkatapos

Sa Bahay ng Espiritu ng Tabak, nakatayo ang labing-isang kabataang maputla. Gumaling na ang mga sugat sa katawan ni Juan, ngunit ang sugat sa kanyang puso ay nananatiling bukas.

Ang pait ng pagkabigo ay patuloy na kumakain sa kanyang isip at kaluluwa.

Ang pagsubok na ito sa diwa ng espada ay hindi isinagawa ng lalaking nakaitim na nakita nila noong una, kundi ng isang lalaking nakaputing kasuotan—isang taong hindi pa nila nakikita kailanman. Pareho ang malamig, walang habas, at tila walang pakialam na tingin sa kanyang mga mata. Tinitigan niya ang mga kabataan na para bang mga langgam lamang.

Sa hindi matiising tono, sinabi ng lalaki, “Ito na ang huling pagsubok. Kung makakapasok ka sa silid na ito, kwalipikado ka.”

Ang nakita lamang ni Juan ay isang payak na gusali. Bukas ang pintuan, at sa loob ay nakahilera ang mga espada—iba’t ibang haba, iba’t ibang anyo.

Isa-isa silang lumapit. Ang unang kabataan ay nakarating sa loob ng limang metro mula sa pintuan, ngunit namula ang mukha nito sa hirap at agad na itinulak pabalik ng isang hindi nakikitang puwersa.

“Hindi kwalipikado! Susunod!” malamig na sabi ng lalaking nakaputi.

Si Juan ang ikapito sa pila. Ang anim na nauna ay pare-parehong itinapon pabalik bago pa man makalapit nang husto. Mapait ang ngiti ni Juan, ngunit may natitira pang kaunting pag-asa sa kanyang puso. Lumapit siya.

Habang papalapit siya sa limang metrong marka, nagulat siya—madali siyang nakalalakad. Kumabog nang mabilis ang kanyang dibdib. Lumapit pa siya, isang metro na lang. Wala siyang nararamdamang pagtulak o paghadlang.

Nagulat ang lalaking nakaputi. “Hoy!” bulalas niya, lumiwanag ang mga mata at bahagyang nagbago ang ekspresyon. “Huwag kang mag-atubiling magpatuloy. Lumakad ka papunta sa Bahay ng Espiritu ng Tabak. Kung kikilalanin ka ng espiritu ng espada, tatanggapin ka bilang tunay na disipulo—kahit nabigo ka sa unang dalawang pagsubok.”

Ang sampung natitirang kabataan ay napuno ng inggit. Halos kumulo ang selos nila kay Juan.

Punô ng tensiyon ang dibdib ni Juan. Muling sumulpot sa kanyang isipan ang mga mata ng kanyang mga magulang—puno ng pag-asa, puno ng pagmamahal. Lumapit siya ng isa pang metro. Tatlong metro na lang bago ang pintuan.

Gumawa siya ng isa pang hakbang—

At bigla niyang naramdaman ang isang napakalakas na puwersang dumaluyong mula sa gusali. Nawalan siya ng kontrol sa kanyang katawan at pinalipad nang mahigit sampung metro palayo.

Natahimik ang lahat. Pagkatapos ay sabay-sabay na tumingin ang mga kabataan kay Juan na may panlalait sa kanilang mga mata. Para bang sinasabi nila:

“Akala mo espesyal ka? Pareho ka lang namin.”

Mapait ang tawa ni Juan. Ramdam niya ang pagkirot ng sugat sa kanyang puso—mas masakit kaysa sa anumang sugat sa katawan. Unti-unting naglaho sa kanyang isipan ang mga mukha ng kanyang mga magulang.

Nanlamig muli ang tingin ng lalaking nakaputi. “Nabigo. Susunod.”

Sa huli, wala ni isa man sa labing-isang kabataan ang nakapasa sa pagsusulit. Tanging isang batang babae lamang ang nakalapit nang husto—hanggang sa puntong halos maabot niya si Juan—ngunit bumagsak din siya.

Sa araw na iyon, lahat ng kabataang nabigo ay ibinaba mula sa bundok. Isa-isa silang inihatid pauwi ng mga disipulo ng Samahang Liwayway. Ang naghatid kay Juan ay ang parehong binatang imortal na sumundo sa kanya noong una. Sa likod nito ay sina Ramon at Hector.

Hinawakan ng imortal ang kanyang mga kamay at nagsabi, “Kapatid na Ramon, binabati kita sa pagiging disipulo ni Guro. Maganda ang kinabukasan mo.”

Makikita sa mukha ni Ramon ang kayabangan. “Natural lang naman ’yan. Sabi ng guro, kapag natapos ko na ang mga gawaing bahay, tuturuan niya ako ng mga pamamaraan ng mga tagapaglinang.”

Hindi nagpatalo si Hector. Itinaas niya ang ulo at nagsabi, “Palagi kong hinahamak ang pagyayabang mo. Ano ngayon kung may master ka? Ako naman, matututong gumawa ng mga imortal na tableta.”

Sinamaan siya ng tingin ni Ramon bago ibinaling ang kanyang mga mata kay Juan, na tahimik lamang na nakatayo.

Ngumiti si Ramon nang may panunuya. “Kamusta na, Ai-Ai? Sabi ko na sa’yo noon—wala kang kakayahan. Pero ikaw at ang tatay mo, ayaw maniwala. Ngayon, malinaw na ang resulta.”

Itinaas ni Pedro (Juan) ang kanyang ulo at bahagyang tumingin kay Ramon. “Sir, hinihintay ako ng mga magulang ko. Ibalik mo na lang ako agad.”

Nang makita ni Ramon na naglakas-loob si Juan na huwag pansinin siya, lalo siyang nang-insulto. “Bumpkin. Mas bagay sa’yo maging karpintero sa maliit na baryo—tulad ng tatay mo.”

Ngumiti lamang ang imortal na binata habang nakatingin sa kanilang tatlo. Hindi siya nagsalita. Iwinagayway niya ang kanyang manggas, at sa isang iglap, nawala sila mula sa bundok ng Samahang Liwayway.