Auksrytia: The Lost Key and The Gems of Pure Heart

Selin bu yargılamayı adeta ülke çapında bir infaza çevirmişti.

Bütün köy meydanda toplanmıştı, kalabalıktan nefes almak bile zordu.

Gazeteciler kameralarını kurmuştu; canlı yayın görüntüleri tüm ana platformları kaplamıştı.

Çoklu organ yetmezliği nedeniyle yalnızca ilaçlar ve besleyici serumlarla hayatta tutulmaya çalışan ben ise bir suçlu gibi sürüklenerek meydana getirildim.

Bir adam üzerime atıldı, boğazımı öfkeyle sıkarak bağırdı:

"Damla! Katili neden korudun?!"

"Seni gidi pislik! Ailemi mahvettin! Neden ölmüyorsun ha, neden!"

Boğazımı öyle bir sıkıyordu ki nefesim kesildi, gözlerimin önü karardı.

Kalabalık bir anda çileden çıktı.

"İşte bu vicdansız mahluk! Arkadaşı tecavüze uğradı, katili bildiği hâlde tek kelime etmedi!"

"Kız kendini nehre atıp intihar etti, kurbanın annesi kapısında yalvarıp başını yerlere vurdu da yine de kapıyı açmadı."

"Daha da beteri, köpeklerini insanların üzerine saldı! Böyle iğrenç biri olamaz!"

Küfürler ve hakaretler havada uçuşuyordu.

Selin kenarda duruyordu, kaşları derin bir düğüm gibi çatılmıştı.

Bu dünyada, Masal'ın ailesinden sonra benden en çok nefret eden kişi oydu.

On yıl önce ben, Masal ve Selin ayrılmaz üç arkadaştık.

Masal, evimin yakınındaki ormanda tecavüze uğrayıp intihar ettikten sonra Selin ile aramızdaki bağ tamamen koptu.

Bunun tek sebebi, Masal'ın intihar mektubunda katili gördüğümü yazmış olmasıydı.

O günden sonra herkesin gözünde ben de tecavüzcünün suç ortağı oldum.

Ve ben... Gerçekten de o katili korumuştum.

Selin karşıma geçti, yüzü taş kesilmişti. Sesinde en ufak bir sıcaklık yoktu.

"Damla, sana son bir şans daha veriyorum."

"Katilin kim olduğunu hemen söyle. Gidip polise teslim ol. Hâlâ kurtulma şansın var."

"Ama hafıza tarayıcısı devreye girdiğinde yüksek frekanslı darbeler sana kemiklerin bin kez kırılıyormuş gibi bir acı yaşatacak. O zaman kendini aklamaya çalışsan da fırsatın kalmayacak!"

Bunu duyunca yüzüm bembeyaz kesildi. Çırpınarak var gücümle bağırdım:

"Selin! Hayır!"

"Hafızamı açığa çıkaramazsın!"

Selin bileğimi sımsıkı kavradı. Dişlerini sıkarak konuştu:

"Korktun mu?"

"Bu artık senin elinde değil!"

"Masal'ın hakkını sonuna kadar arayacağım!"

Gözyaşları içinde yalvardım:

"Selin, lütfen beni dinle. Hafızam herkese açıklanamaz, pişman olursun!"

Selin alaycı bir kahkaha attı. Kan çanağına dönmüş gözleriyle bana yaklaştı.

"Pişman mı olurum?"

"Hayatımdaki en büyük pişmanlığım, seninle dost olmaktı!"

İki koruma beni hemen demir sandalyeye sabitledi. Buz gibi metal kelepçeler ellerimi ve ayaklarımı kilitledi.

Şiddetli direnişime aldırış etmeden beni zorla bastırdılar ve metal başlığı kafama geçirdiler.

Bir anda sayısız ince iğne kafa derimi delip beynime saplandı.

Dayanılmaz acıdan bütün bedenim kasıldı. Çığlıklarım meydanda yankılanıyordu. Sanki ruhum paramparça ediliyordu.

Ama buna rağmen meydandaki öfkeli kalabalık durulmadı.

Sahneye çürük sebzeler ve bozuk yumurtalar fırlatıyor, ağızlarından durmadan lanetler savuruyorlardı.

"Sahte dost! Şeytanın uşağı! Cehennemde çürü!"

Dev ekranda ise anılarım geriye doğru çözülmeye başladı.

Ekrana yansıyan ilk görüntü, Masal'ın ölümünden üç gün sonrasına aitti.

Beni zorla Masal'ın mezarına götürmüşlerdi. Herkes tek ağızdan o caninin kim olduğunu söylemem için beni sıkıştırıyordu.

Yüzüme tükürdüler. Üzerime taş attılar.

Kolumu acımasızca çekiştiriyor, saçlarımı yoluyorlardı.

Sayısız yumruk üzerime yağdı. Yüzüm tanınmaz hâle gelmiş, bedenim yara bere içinde kalmıştı.

Panik içinde oradan kaçtım, arkamda ise öfkeyle beni kovalayan köylüler vardı.

Sonra gözlerimin önünde alevler göğe yükseldi. Gözü dönmüş kalabalık evimi ateşe vermişti.

Ben ise çaresizce olup biteni izlemekten başka hiçbir şey yapamıyordum.