MasukPatuloy na sinubo ni Adrian sa akin hanggang sa maubos ang kalahating kahon ng sopas. Pakiramdam ko ay parang bata na sinusubuan ng kanyang ina, pero ito si Adrian. Isang matipunong lalaking nasa hustong gulang na may tattoo sa kanyang braso ang matiyagang sumusubo ng sopas sa aking bibig.“Talaga bang kinansela ninyo ang meeting para dito?” tanong ko sa gitna ng pagsubo.“Ang meeting ay pwede i reschedule, mas mahalaga ka,” wika ni Sebastian.“Masyado kayong mabait sa akin, hindi ako karapat dapat,” wika ko.Inilapag ni Adrian ang kanyang kutsara at seryosong tinitigan ako. “Tumigil ka sa pagsasabing hindi ka karapat dapat. Masakit iyon sa akin marinig.”“Tama si Adrian, karapat dapat ka sa lahat at higit pa,” wika ni Sebastian.Nagsimulang mamuo ang luha sa aking mga mata. Agad ko itong pinunasan gamit ang manggas ng aking pasyente na damit.“Hindi ako sanay sa ganitong pagtrato,” wika ko nang totoo.“Masasanay ka rin,” wika ni Adrian sabay haplos sa aking ulo. “Dahil hindi kami tit
Kinabukasan ng umaga, isang ambulans ang sumundo sa akin mula sa maliit na ospital sa bundok. Pinahiga ako sa ibabaw ng stretcher na may manipis na kumot na nakatakip sa aking katawan na masakit pa rin. Sunod sunod na sinuri ng mga batang nars ang aking presyon ng dugo, temperatura ng aking katawan, at ang tahi sa may bandang ibaba na masakit pa rin sa tuwing ako ay gumagalaw.Nagtagal ng apat na oras ang biyahe papunta sa lungsod. Ginugol ko ang halos lahat ng oras sa pagkupit ng aking mga mata, nagpapanggap na tulog, kahit na magulo ang aking isipan. Si Doktor Aldo. Nasa bulsa pa rin ni Sebastian ang kanyang calling card. Hindi ko alam kung talaga ba niya kaming isusumbong sa pulis, o nananakot lamang siya.Malaki ang ospital sa lungsod kumpara sa nasa bundok. Mataas ang gusali nito na may mga asul na salamin. Nang huminto ang ambulans sa pintuan ng emergency room, agad akong pinalibutan ng medical team.Dinala nila ako sa VIP room sa ikalimang palapag. Malawak ang kwarto, may kama
Dahan dahan akong nagmulat ng mata. Ang puting liwanag ay nakakasilaw kaya agad ko na naman itong pinikit. Mahilo ang aking ulo. Ang buo kong katawan ay parang dinurog ng trak. May matinding kirot sa ibabang bahagi ng aking tiyan, eksakto sa aking puke, na parang may pumunit at tinahi itong muli nang mariin.Sinubukan kong kumilos, pero agad akong napangiwi sa sakit.“Ana! Gising na siya!”Boses ni Adrian mula sa aking kanan.“Salamat. Halos mapanic mo na kami, Mahal.”Boses ni Sebastian mula sa aking kaliwa.Dahan dahan akong nagmulat muli, sa pagkakataong ito ay mas mabagal. Unti unti, nasanay ang aking mga mata sa puting liwanag na mula pala sa neon lamp sa itaas ng aking ulo. Nakita ko ang dingding na kulay puting krema, berdeng kurtina sa paligid ng kama, at ang masangsang na amoy ng antiseptiko sa aking ilong.Ospital. Nasa ospital ako.“Dalawang araw ka nang walang malay,” wika ni Adrian sabay hawak sa aking kamay. Pagod ang kanyang mukha, may mga pasa sa ilalim ng kanyang mga
Hindi ko na alam kung ilang oras na kaming nasa magulong pagyayakapang iyon. Tila tumigil ang oras. Ang tanging naroroon ay ang galaw, mga daing, at init na bumabalot sa buo kong katawan.Nasa harap ko pa rin si Adrian, ang kanyang ari ay nakabaon nang buo sa loob ng aking katawan. Si Sebastian naman ay nasa likuran ko, nakabaon din nang buo sa kabilang lugar. Nakasandwich ako sa pagitan ng dalawang maskuladong katawan na kapwa gumagalaw sa ritmong dahan dahang nagsisimulang magkasabay.“Aaah... aaah... uugh...”Walang maayos na labas pasok ang aking mga daing. Minsan mahaba na parang panaghoy, minsan maikli na parang napuputol dahil sa sobrang lakas na sensasyon.“Kahanga hanga ka, Ana,” bulong ni Adrian sa harapan.Ilang sentimetro lamang ang layo ng kanyang mukha sa aking mukha. Nakikita ko ang mga patak ng pawis sa kanyang noo, sa kanyang sentido, sa kanyang itaas na labi na kinakagat niya upang pigilan ang pagnanasa.“Haaah... Adrian... ako... hindi ko na kaya.”“Kaya mo,” wika n
Nakahiga pa rin akong walang lakas sa ibabaw ng kumot na may mantsa ng dugo at likido. Nanginginig nang malakas ang aking katawan. Humihingal ako na parang katatapos lang tumakbo ng maraton. Umatras na si Leon at nakatayo sa tabi ng kama, pero ang bakas ng kanyang paghipo ay nararamdaman ko pa rin sa bawat butas ng aking balat.Sina Adrian at Sebastian ngayon ay nakatayo sa magkabilang gilid ng kama. Madilim ang kanilang mga mata dahil sa pagnanasang hindi na maitatago pa.“Masyado na kaming naghintay, Mahal,” wika ni Adrian sabay hubad ng kanyang damit.Isa isang bumuka ang mga butones, ipinakita ang kanyang malapad at maskuladong dibdib na may kaunting pinong buhok sa gitna.“Ngayon ay ang aming turn naman,” dagdag ni Sebastian.Hinawakan ng kanyang kamay ang dulo ng aking gusot at basang bestida, at pagkatapos ay dahan dahan niya itong hinila paitaas. Dumausdos paitaas ang manipis na tela lampas sa aking tiyan, lampas sa aking dibdib, hanggang sa tuluyang matanggal mula sa aking ka
Patuloy na gumagalaw ang daliri ni Leon sa loob ko.Kinagat ko ang aking ibabang labi hanggang sa halos dumugo. Ang mga kakaibang tunog ay patuloy na pumipilit lumabas mula sa aking lalamunan, maliliit na daing na hindi ko alam kung saan nanggagaling. Ito ang unang pagkakataon na makaramdam ako ng ganito. Daliri ng lalaki sa loob ng aking puke. Mainit, basa, at gumagalaw nang may regular na ritmo.“Napakasikip mo, Ana,” bulong ni Leon sa aking tainga.Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Ang tanging magagawa ko ay pisilin ang kumot sa aking tabi gamit ang dalawang kamay, pigilan ang sarili na sumigaw.Pumasok ang pangalawang daliri ni Leon.“Aaah!”Napasigaw ako. Lumaki ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay may napunit sa loob, masakit, mainit, pero kakaiba, hindi nito ginustong tumigil.“Okay ka lang ba?” tanong niya.“Ako... hindi ko alam...”“Gusto mo bang tumigil?”Mabilis akong umiling. Ayaw kong tumigil. Kahit masakit, kahit natatakot, kahit ang buo kong katawan ay nanginginig na







