Chapter 4

Huminto ako sa paglalakad.

Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg.

"Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"

Hindi ako nangahas na lumingon. Umiinit ang aking mga mata. Namuo ang mga luha sa aking mga pilikmata, ngunit buong lakas ko iyong pinigilan.

Hindi ako dapat umiyak sa harap nila.

Hindi ako dapat magmukhang mahina.

Kapag umiyak ako, makakakita sila ng puwang upang mas lalo pang makapasok sa aking buhay.

"Ako po... hindi ko po sinasadyang maging bastos, Ginoo. Gusto ko lamang pong bumalik sa trabaho, gaya ng ipinag-uutos ninyo araw-araw—magtrabaho nang walang reklamo at walang masyadong sinasabi."

Dahan-dahan akong humarap sa kanila.

Nakatutok ang aking mga mata sa sahig. Hindi ako naglakas-loob na salubungin ang tingin ni Ginoong Leon.

Ang tanging nakita ko ay ang dulo ng kanyang mamahaling sapatos—makintab na itim na balat na walang kahit isang bahid ng alikabok.

Marahil ay katumbas ng kalahating taon kong sahod ang halaga ng mga sapatos na iyon.

At baka higit pa.

"Pasensya na po. Humihingi po ako ng tawad."

Hindi sumagot si Ginoong Leon.

At ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa anumang sigaw.

Ngunit maya-maya, may mga yabag na lumapit.

Hindi mula sa harapan.

Kundi mula sa gilid.

Pumailanlang sa aking ilong ang amoy ng mahogany at mamahaling katad.

Si Ginoong Adrian iyon.

"Leon, huwag kang masyadong mahigpit. Tingnan mo, nanginginig na ang batang ito dahil sa iyo."

Bago pa ako makaatras, dumampi na ang kamay ni Ginoong Adrian sa aking likod.

Malaki at mainit ang kanyang palad habang marahang gumagalaw pataas at pababa sa pagitan ng aking mga balikat.

Dapat sana'y nakaaaliw ang kilos na iyon.

Ngunit lalo lamang nitong pinatayo ang mga balahibo sa aking batok.

"Huwag mong pagalitan ang isang mabait na dalagang tulad nito," dagdag ni Ginoong Sebastian mula sa kabilang panig.

Muli akong napalibutan.

Katulad ng nangyari kanina.

Si Ginoong Adrian sa kanan.

Si Ginoong Sebastian sa kaliwa.

"Sinubukan naman niyang maging magalang. Tingnan mo, humihingi pa nga siya ng tawad."

Iniunat ni Ginoong Sebastian ang kanyang kamay at hinawakan ang aking baba.

Marahang itinaas ng kanyang dalawang malamig na daliri ang aking mukha, pinipilit akong tingnan siya.

Ang kanyang mapusyaw na kayumangging mga mata ay nakatitig sa akin nang may ekspresyong hindi ko mabasa.

May kakaibang pagkamausisa roon.

"Maganda siya. Kapag naalagaan lang nang kaunti ang kulot niyang buhok at napaayos ang kanyang mga ngipin, maaari siyang maging napakaganda."

Gusto kong itabig ang kanyang kamay.

Gusto kong sumigaw.

Huwag mo akong hawakan.

Ngunit tila nakasara ang aking bibig.

Parang may hindi nakikitang lubid na nakapulupot sa aking dila.

Ang nagawa ko lamang ay titigan si Ginoong Sebastian habang unti-unting nagiging malabo ang aking paningin dahil sa mga luhang pilit kong pinipigilan.

Sa sandaling iyon, hinanap ko ang boses ni Clara.

Nakakatawa.

Karaniwan ay siya ang kinatatakutan ko.

Ngunit ngayon, sa pagitan ng tatlong lalaking ito, si Clara lamang ang naiisip kong maaaring makapagligtas sa akin.

Kung darating siya at pagsasabihan ako, maaari man lang akong tumakas papunta sa kusina o sa banyo.

Ngunit hindi siya dumating.

Saan siya nagpunta matapos niya akong iwan mag-isa sa swimming pool?

Marahil ay nakalimutan niya lamang.

O baka naman planado niya ang lahat mula pa sa simula—ang tawagin ako sa pool, pilitin akong magsuot ng bikini, at pagkatapos ay iwan ako kasama ang kanyang ama at dalawang kaibigan nito.

Hindi.

Hindi ko dapat isipin iyon.

Maaaring nakakainis si Clara, ngunit hindi naman siya ganoon kasama.

Hindi ba?

O baka naman masyado lang akong inosente.

Biglang nag-vibrate ang telepono ni Ginoong Adrian.

Napabuntong-hininga siya, inalis ang kanyang kamay sa aking likod, at inilabas ang telepono mula sa bulsa ng kanyang amerikana.

"Hello?"

Makalipas ang isang minuto, nakatanggap din ng tawag si Ginoong Sebastian.

Pagkatapos ay si Ginoong Leon.

Nag-usap sila sa mabababang tinig tungkol sa mga numero, kontrata, at isang pulong na hindi maaaring ipagpaliban.

Kaunti lamang ang naintindihan ko sa kanilang usapan.

Si Ginoong Adrian ang unang nagtapos ng tawag.

Napabuntong-hininga siya at muli akong tiningnan.

"May biglaang kailangang asikasuhin, Ana. Kailangan ko nang umalis."

Hindi ako sumagot.

Bahagya lamang akong tumango.

Pagkatapos ay mabilis na nangyari ang lahat.

Iniangat ni Ginoong Adrian ang kanyang kamay patungo sa aking ulo.

Isinuklay ng kanyang mahahabang daliri ang magulo kong kulot na buhok.

Hindi iyon isang magiliw na haplos.

Parang isang taong humahaplos sa alaga niyang pusa.

Isang beses.

Dalawang beses.

Pagkatapos ay ibinaba niya ang kanyang kamay.

"Sana ay muli tayong magkita."

Ngumiti siya.

Ginawa rin iyon ni Ginoong Sebastian.

Matapos ang kanyang tawag, marahan niyang hinaplos ang aking ulo.

"Ingat ka, at pag-isipan mo ang alok namin."

Pagkatapos ay naglakad siya patungo sa kanyang sasakyan kasama si Ginoong Adrian.

Dahan-dahang umalis ang dalawang mamahaling sasakyan mula sa likurang bakuran ng mansyon.

At ngayon...

Kami na lamang ni Ginoong Leon ang natira.

Nakatayo ako roon nang tahimik.

Hindi ako nangangahas na gumalaw.

Nakapulupot pa rin ang tuwalya sa aking mga balikat, ngunit pakiramdam ko ay lalo itong numinipis.

Parang wala na itong kakayahang protektahan ako laban sa kahit ano.

Sa harapan ko, nakatayo pa rin si Ginoong Leon malapit sa mesa ng bilyar.

Naibalik na niya ang cue stick.

Nakasalubong na ngayon ang kanyang mga braso sa dibdib.

At nakatitig siya sa akin nang hindi kumukurap.

Basa pa rin ang kanyang mukha mula sa tubig ng pool.

Ang buhok niyang karaniwang maayos ang pagkakasuklay ay magulo ngayon at nakalaylay sa kanyang noo.

Ngunit hindi iyon nakabawas sa kanyang kaguwapuhan.

Sa katunayan, dahil sa basang polo na nakadikit sa kanyang dibdib, lalo siyang naging kapansin-pansin.

"Ginoong Leon, ako po..."

"Ano?" malamig niyang tanong.

"Sa tingin ko po ay dapat ko nang hanapin si Clara."

Bahagya akong umatras.

Hindi gumalaw si Ginoong Leon.

Nakatayo lamang siya roon, nakatitig sa akin na parang isang pusang alam na hindi makakatakas nang malayo ang daga nito.

"Abala si Clara. Hindi siya darating."

Para iyong isang pintuang biglang isinara sa aking harapan.

Napalunok ako.

"Kung ganoon po, babalik na lamang ako sa trabaho."

"Nanatiling bukas ang alok namin, Ana."

Nagsimulang lumapit si Ginoong Leon.

Mabagal ang kanyang mga hakbang.

Isa-isa.

Marahang tumutunog ang kanyang mamahaling sapatos sa marmol na sahig.

Patuloy akong umatras hanggang sa sumayad ang aking likod sa pader.

Huminto siya sa aking harapan.

Isang braso lamang ang pagitan namin.

Naamoy ko ang kanyang samyo—isang halo ng mamahaling pabango, malamig na pawis, at isang panlalaking amoy na nakapagpapahilo sa aking isipan.

"Tatlong daang euro kada buwan. Hindi iyan makatarungang halaga para sa isang babaeng tulad mo."

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

"Hindi nagbibiro sina Adrian at Sebastian. Kung gugustuhin mo, maaari silang magbigay sa iyo ng higit pa. Mas higit kaysa sa ibinabayad ko."

Hinawakan niya ang aking kamay at dahan-dahang ibinuka ang aking palad.

Dumampi ang kanyang mahahaba at maiinit na daliri sa malamig kong balat.

Hindi ako nangahas na bawiin ang aking kamay.

"Ngunit kung mas komportable ka sa akin, maaari rin namang ganoon."

Napakalakas ng tibok ng aking puso na sigurado akong naririnig niya iyon.

"Pag-isipan mo, Ana. Hindi mo kailangang sumagot ngayon."

Sandali siyang tumigil.

"Pero tandaan mo, hindi dumarating nang dalawang beses ang ganitong klaseng alok."

"Tatlong lalaki... at tatlong magkakahiwalay na kabayaran."