Chapter 6

Tumahimik ako.

Kasal. Hindi ko kailanman naisip na magpapakasal, lalo na sa isang lalaking kasing-yaman at kasing-misteryoso ni Ginoong Leon. Isa lang akong matabang at ordinaryong dalaga na ang buhay ay nauubos sa paglilinis ng dumi ng ibang tao.

"Bakit ako?" tanong ko.

Nakayuko pa rin si Ginoong Leon sa harapan ko, nakatitig ang mga mata niya sa akin nang hindi kumukurap.

"Hindi mo ako pabibigatin ng mga kahilingan para sa pag-ibig o atensyon. Gusto mo lang mabuhay."

Tama iyon. Wala akong malaking pangarap. Hindi ko kailanman pinangarap na yumaman o sumikat. Ang tanging pangarap ko noon ay makita ang nanay kong nakangiti nang walang sakit. Ngayon, wala na ang nanay ko. Gusto ko lang magpatuloy sa pamumuhay.

"At dahil hindi ka maganda," patuloy niya nang bahagyang nang-iinis pero totoo naman iyon. "Walang maghihinala. Magiging ligtas ang lihim na kasal na ito. Walang ibang babae na maiinggit o magsisikap na alamin kung sino ang bagong asawa ko."

Yumuko ako. Nasa kamay ko pa rin ang nanginginig kong mga kamay ang brown na sobre.

"Pero bakit kailangan ng kasal? Bakit hindi sapat na..."

"Maglingkod lang?" Tinapos ni Ginoong Leon ang pangungusap ko. Tumayo siya ulit, iniwan akong nakaupo pa rin nang matigas. "Dahil hindi tanga ang tatay ko. May team siya ng mga imbestigador. Malalaman niya kung kasama ko lang ang isang babae, pero kung magpapakasal ako kahit sa isang katulad mo, sapat na iyon para matugunan ang kondisyon na itinakda niya."

Babaeng katulad mo.

Para kang sinampal sa pangungusap na iyon, pero kakaiba, hindi ako nagalit — marahil dahil alam kong totoo iyon. Wala naman talagang espesyal sa akin. Bilog ang mukha ko na may tambok na pisngi kaya mukha akong bata kahit 25 taong gulang na ako. Hindi rin proporsyonal ang katawan ko — walang magagandang kurba tulad ng mga babaeng nasa magasin para sa matatanda. Mga bilbil lang sa tiyan at mga bisig na lumalaylay kapag nagbubuhat ako ng timbang na tubig.

Pero may isang bagay na nagpakilabot sa akin.

"Open marriage, ibig mong sabihin kailangan kong..."

"Kasama sina Ginoong Adrian at Ginoong Sebastian, kung gusto nila at kung gusto mo. Hindi ako magseselos. Usapang kontrata lang ito. Makukuha ko ang mga ari-arian ng tatay ko. Makukuha mo ang kalayaan mula sa utang at isang disenteng pamumuhay. Makukuha nina Adrian at Sebastian ang gusto nila. Lahat ay magiging masaya."

"Mayroon ba akong pagpipilian?"

Naalala ko ang mga sinabi niya tungkol sa kulungan. Tungkol sa mga babaeng naroon na wala raw mabuti. Ang mataba at walang laban kong katawan ay magiging madaling target sa loob ng maliit na selda na iyon. Maaari kong isipin ang mahahabang gabi nang walang proteksyon, walang sinumang may malasakit.

Kahit paano, dito sa marangyang mansyon na ito, mayroon akong mainit na higaan. Mayroon akong pagkain at nakakakuha ng pera.

"Gusto ko," sabi ko.

Tumango nang bahagya si Ginoong Leon. "Mabuti. Bukas, pipirma tayo ng kasunduan bago ang kasal. Hindi mo na kailangang magdala ng kahit ano, inihanda ko na ang lahat."

Naglakad siya papunta sa pinto ng sala, pero tumigil siya sa pintuan.

"Isa pa pala, Ana. Sinabi mong pinili kita dahil hindi ka maganda. Pero tandaan mo, ang kagandahan at katawan ay maaari pang baguhin. Ngayong gabi, lumipat ka na sa kwarto ko. May ipinatawag na akong isang tao para maghanda ng bagong aparador ng damit para sa iyo. Simula bukas, mag-iiba na ang buhay mo."

Pagkaalis niya, naupo akong mag-isa sa malawak na sala na iyon.

Iniangat ko ang brown na sobre sa harap ng mukha ko. Pera. Perang magliligtas sa akin mula sa kulungan — pero gaano karami sa akin ang kailangan kong isakripisyo para makuha ito?

Naalala ko ang sinabi ng dati kong kasintahan.

"Kinahihiya kitang isama sa opisina. Ang lahat ng kasintahan ng mga kaibigan ko ay magaganda, samantalang ikaw ay parang baboy."

Sinabi niya iyon mismo sa harap ng nanay ko na nakahiga noon dahil sa sakit. Narinig iyon ni Inay. Nakita ko ang mga matang nanay ko na nanluluha, pero wala siyang magawa kundi pisil nang mahigpit ang kamay ko.

Ngayon, sa malamig na sala na ito, bumulong ako sa sarili ko.

"Patutunayan ko sa iyo, Max. Hindi dahil mahal pa kita, kundi dahil kailangan kong maniwala na hindi ako tulad ng sinabi mo. Kaya kong magbago para maging maganda."

Pisil kong mahigpit ang sobre. Ito lang ang tanging daan ko. Maaaring hindi ito marangal na daan, pero kahit paano, ito ang daan ko, at ako ang pumili nito.

Tumayo ako, inayos ang kupas kong palda ng uniporme, at naglakad papunta sa kwarto ni Ginoong Leon.

Bukas ang pinto ng kwarto niya. Sa loob, may nakalatag nang seda na kulay maroon na damit panggabi sa ibabaw ng kama. Hinawakan ko ito — mas malambot ito kaysa anumang tela na naging akin sa buong buhay ko.

"Magandang gabi," sabi ni Ginoong Leon mula sa likod ng pinto ng banyo. Nakikita ko ang anino niya sa salamin.

Hindi ako sumagot. Ipinikit ko lang ang mga mata ko at huminga nang malalim.

Maligayang pagdating sa bagong buhay mo, Ana. Sana lang, hindi ka tuluyang wasakin ng desisyong ito.