เข้าสู่ระบบPagdating namin sa Antipolo National High School, parang sabay-sabay kaming natahimik.Hindi dahil walang energy kundi dahil biglang naging totoo lahat.'Yung Media Convergence, 'yung contest, 'yung buwan ng pagpupuyat, revisions, brainstorming, breakdowns, at mga gabing halos sa publication room na kami natutulog para lang matapos lahat ng outputs namin.Sa labas ng bus, tanaw ko agad 'yung malawak na campus na puno ng estudyante mula sa iba’t-ibang schools. May mga nakasabit na tarpaulin sa covered court, may students na bitbit 'yung DSLR cameras nila, tripods, laptops, folders, at press IDs.Parang buong paligid amoy journalism.Amoy pressure, amoy pangarap, at shuta, bigla akong kinabahan!“Uy,” bulong ni Ahmad mula sa likod ko habang nakasilip sa bintana. “Ang daming campus crushes!”“Wala ka talagang focus,” sagot ni Kang habang inaayos ang bag niya.“Journalist ako pero tao rin!”Tumawa ako nang mahina habang nakasandal pa rin sa upuan. Sa tabi ko, tahimik lang si Jedrick haban
Madaling-araw pa lang gising na kami ni Ahmad. Well—technically, hindi naman talaga kami natulog dahil buong gabi kaming nagdaldalan sa kwarto niya na parang dalawang sirang podcast hosts na parehong walang balak manahimik tungkol sa love life ko.Nakakalat sa kama niya 'yung chips, iced coffee na maligamgam na, at dalawang unan na halos magamit na namin pambato sa isa’t-isa sa kakulitan.“Hindi ko pa rin matanggap,” sabi ni Ahmad habang nakadapa sa kama at nakatitig sa'kin na parang disappointed parent. “Si Sean?”“Anong problema kay Sean?” nakataas kilay kong tanong habang nagsusuklay ng buhok sa harap ng salamin niya.“Wala!” mabilis niyang sagot. “Masyado lang siyang green flag. Nakakapanibago.” aniya.Napatawa ako.“Masama ba 'yon?” tanong.“Hindi naman.” Umikot siya sa kama at yumakap sa unan. “Pero ikaw kasi 'yung tipo ng babae na mahilig sa emotionally unavailable men.” pangrrealtalk niya.“Hoy!”“Sinungaling ka ba?”Tinapon ko 'yung hair tie sa mukha niya. Tumawa lang 'yung g
Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil may alarm kundi dahil buong gabi akong hati sa pagitan ng kilig at takot. Kilig dahil hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin 'yung lambing ng boses ni Sean kagabi. 'Yung paraan ng pagsabi niyang "pretty girl" na hanggang ngayon parang nakaukit pa rin sa balat ko... at takot dahil paggising ko pa lang, bumalik agad 'yung realidad. 'Yung kaso. 'Yung mga screenshots, statements, at article drafts na parang granada na pwedeng sumabog anumang oras. Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa gilid ng kama ko. Mainit na 'yung araw sa labas pero malamig pa rin pakiramdam ko. Sa totoo lang, hindi ko alam kung handa ba talaga ako para rito pero wala na ring atrasan, e. Kapag nagsalita ka na laban sa mga lalaking sanay protektahan ng sistema, hindi ka na pwedeng umatras nang basta-basta. Nakakatakot hindi 'yung possibility na matalo kami kundi 'yung possibility na kahit magsabi kami ng totoo, baka hindi pa rin sapat. Nag-vibrate ang phone ko sa
Hindi ako makatulog.Alas-dos na ng madaling-araw pero gising pa rin buong diwa ko habang nakahiga sa kama, yakap 'yung unan na parang makakatulong 'yon para pakalmahin 'yung puso kong hanggang ngayon hindi pa rin maka-move on sa nangyari kanina.Sa first date namin. First date.Jusko! Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na nangyari talaga 'yun!Napatingin ako sa kisame habang may ngiti pa rin sa labi ko na ayaw mawala kahit ilang beses ko nang piliting magmukhang normal pero paano ba kasi magiging normal pagkatapos ng araw na 'yun?Pagkatapos ng paraan ng pagtitig ni Sean sa'kin habang bumababa ako ng hagdan.Pagkatapos ng marahang paghawak niya sa likod ko habang tumatawid kami.Pagkatapos ng mga simpleng tingin at ngiti na parang ako lang ang babae sa mundo niya.Shet! Parang teenage girl ako sa unang beses kinilig at nakakahiya kung gaano ako kasaya.Napabaliktad ako sa kama habang pilit tinatakpan ang mukha ko gamit unan.“Kalma,” bulong ko sa sarili ko kahit halatang h
Tanghali na ako nagising.'Yung klase ng gising na lutang pa rin ang isip mo habang nakatitig sa kisame, pilit inaalala kung anong araw na ba at bakit parang may kaba agad sa dibdib mo pagkadilat mo pa lang.Tapos naalala ko...Si Sean!Date namin ngayon!Napabalikwas ako agad ng bangon habang kinukuha ang phone ko sa side table. May tatlong missed calls si Mama, dalawang memes mula kay Ahmad, at isang message mula kay Sean."Good morning, sleepyhead. Lunch na lang tayo? I’ll pick you up."Shuta. 'Yung simpleng message niya parang may sariling paraan para painitin mukha ko!Napangiti ako habang nakahiga pa rin sa kama, hawak 'yung phone sa dibdib ko na parang teenager na unang beses kinilig. Nakakahiya aminin pero buong gabi ko talagang inisip 'yung usapan namin kahapon. 'Yung paraan ng pagsabi niyang tutulungan niya ako. 'Yung boses niyang kalmado kahit magulo na utak ko at 'yun 'yung problema kay Sean.Hindi siya dramatic at hindi siya maingay pero marunong siyang manatili at fuck,
Hindi ko alam kung bakit mas malamig ang gabi kapag may masamang balita.Parang kahit mainit ang kape sa kamay ko, kahit puno ng tao ang bahay, may bahagi ng dibdib kong nanginginig pa rin habang pinapakinggan si Papa sa sala.Tahimik lang ako sa couch habang hawak ang mug ko, nakatitig sa steam na unti-unting nawawala sa hangin. Sa tapat ko, si Papa nakaupo nang seryoso, suot pa rin ang uniporme niya bilang kapitan kahit halatang pagod na siya. Katabi niya 'yung folder na ilang araw ko nang kinatatakutan makita.'Yung folder tungkol sa akin. Tungkol sa biktima ng rape. Tungkol sa kaso.“May update na,” sabi niya.Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid ko sa narinig.Napayakap ako sa sarili ko habang pilit pinapakalma ang tibok ng puso ko. Simula nang lumabas 'yung issue tungkol sa president ng school—ang lalaking halos sambahin ng administration dahil matalino, mayaman, at influential—pakiramdam ko hindi na ako makahinga nang maayos.Lalo na nang magsalita ang biktima. Lalo na





![Forbidden Cravings [Filthy Erotica Collections]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

