LOGINHindi ako makatulog.Alas-dos na ng madaling-araw pero gising pa rin buong diwa ko habang nakahiga sa kama, yakap 'yung unan na parang makakatulong 'yon para pakalmahin 'yung puso kong hanggang ngayon hindi pa rin maka-move on sa nangyari kanina.Sa first date namin. First date.Jusko! Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na nangyari talaga 'yun!Napatingin ako sa kisame habang may ngiti pa rin sa labi ko na ayaw mawala kahit ilang beses ko nang piliting magmukhang normal pero paano ba kasi magiging normal pagkatapos ng araw na 'yun?Pagkatapos ng paraan ng pagtitig ni Sean sa'kin habang bumababa ako ng hagdan.Pagkatapos ng marahang paghawak niya sa likod ko habang tumatawid kami.Pagkatapos ng mga simpleng tingin at ngiti na parang ako lang ang babae sa mundo niya.Shet! Parang teenage girl ako sa unang beses kinilig at nakakahiya kung gaano ako kasaya.Napabaliktad ako sa kama habang pilit tinatakpan ang mukha ko gamit unan.“Kalma,” bulong ko sa sarili ko kahit halatang h
Tanghali na ako nagising.'Yung klase ng gising na lutang pa rin ang isip mo habang nakatitig sa kisame, pilit inaalala kung anong araw na ba at bakit parang may kaba agad sa dibdib mo pagkadilat mo pa lang.Tapos naalala ko...Si Sean!Date namin ngayon!Napabalikwas ako agad ng bangon habang kinukuha ang phone ko sa side table. May tatlong missed calls si Mama, dalawang memes mula kay Ahmad, at isang message mula kay Sean."Good morning, sleepyhead. Lunch na lang tayo? I’ll pick you up."Shuta. 'Yung simpleng message niya parang may sariling paraan para painitin mukha ko!Napangiti ako habang nakahiga pa rin sa kama, hawak 'yung phone sa dibdib ko na parang teenager na unang beses kinilig. Nakakahiya aminin pero buong gabi ko talagang inisip 'yung usapan namin kahapon. 'Yung paraan ng pagsabi niyang tutulungan niya ako. 'Yung boses niyang kalmado kahit magulo na utak ko at 'yun 'yung problema kay Sean.Hindi siya dramatic at hindi siya maingay pero marunong siyang manatili at fuck,
Hindi ko alam kung bakit mas malamig ang gabi kapag may masamang balita.Parang kahit mainit ang kape sa kamay ko, kahit puno ng tao ang bahay, may bahagi ng dibdib kong nanginginig pa rin habang pinapakinggan si Papa sa sala.Tahimik lang ako sa couch habang hawak ang mug ko, nakatitig sa steam na unti-unting nawawala sa hangin. Sa tapat ko, si Papa nakaupo nang seryoso, suot pa rin ang uniporme niya bilang kapitan kahit halatang pagod na siya. Katabi niya 'yung folder na ilang araw ko nang kinatatakutan makita.'Yung folder tungkol sa akin. Tungkol sa biktima ng rape. Tungkol sa kaso.“May update na,” sabi niya.Parang biglang bumigat ang hangin sa paligid ko sa narinig.Napayakap ako sa sarili ko habang pilit pinapakalma ang tibok ng puso ko. Simula nang lumabas 'yung issue tungkol sa president ng school—ang lalaking halos sambahin ng administration dahil matalino, mayaman, at influential—pakiramdam ko hindi na ako makahinga nang maayos.Lalo na nang magsalita ang biktima. Lalo na
Maingay sa Starbucks. 'Yung tipong halo-halo ang tunog ng espresso machine, tawanan ng mga estudyante, at mga kantang masyadong romantic para sa isang taong wasak ang love life.Nakaupo kaming apat sa pinakadulong couch—ako, si Ahmad, si Miggy, at si Kang—habang punong-puno ng baso, cake wrappers, at emotional damage ang mesa namin.“Ako na talaga nagsasabi sa’yo, Ky,” sabi ni Ahmad habang hinihigop ang iced americano niya na parang galit sa mundo, “kapag bumalik ka kay Jedrick, sasampalin kita gamit cheesecake.”“Strawberry cheesecake ba?” tanong ko.“Oo.” sagot niya.“Tempting.” sabi ko pa ng may pagkindat.“Gaga!" at inirapan niya ako.Tumawa si Kang habang halos mahulog sa upuan niya. Samantalang si Miggy naman tahimik lang sa gilid pero halatang invested na invested sa tsismis.“Ano ba kasi meron kay Jedrick?” tanong ni Kang. “Mukha lang naman siyang walking red flag na marunong mag-smirk.”“Exactly!” sabat ni Ahmad. “Iyon ang problema. Poging red flag.”“Masama ba kung gusto ko
Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging komplikado ang lahat.Siguro noong unang beses akong tinitigan ni Jedrick na parang ako lang ang taong nasa newsroom kahit punong-puno 'yon ng ingay—kumakalansing na keyboards, nag-uunahang deadlines, at amoy ng malamig na kape na matagal nang iniwan sa tabi ng mga manuscripts o baka noong si Sean, sa pinakaordinaryong paraan, ay inabot sa'kin ang jacket niya habang umuulan sa campus ng sunduin niya ako isang beses at sinabing, “You'll get sick, Ky.”Simple lang naman dapat ang buhay ko.Pioneer Editor ako ng publication. Sanay ako sa tamang grammar, tamang spacing, tamang pagpili ng salita... pero walang style guide para sa damdamin. Walang handbook kung paano umiwas sa isang lalaking bawal mahalin, at lalong walang rubric kung paano pipiliin ang lalaking handang mahalin ka nang tama.Si Jedrick ang pagkakamali kong mukhang tula.Si Sean naman ang katahimikang gusto kong uwian.At pareho silang unti-unting sumisira sa'kin.Nasa rooftop ako
May mga gabi talagang parang ayaw matulog ng mundo. 'Yung tipong kahit anong pikit mo, kahit ilang ulit mong sabihing “mamaya na lang,” paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip mo ang lahat—mga tingin, bulungan, screenshots, headlines, at mga pangalan ng taong minsang naging simpleng estudyante lang pero ngayo’y para nang mga karakter sa isang madugong balita at ngayong gabi, isa ako sa mga taong hindi dalawin ng antok. Nakatutok lang ang mata ko sa ilaw ng laptop habang unti-unting lumalamig ang kape sa tabi ko. Tahimik ang kwarto, maliban sa mahinang tunog ng electric fan at sa sunod-sunod na tunog ng notifications mula sa groupchat namin. Media Convergence. Nakakatawa. Dati, simpleng subject lang 'yun para sa'min at isang bagay na hindi namin naranasan 'nung mga panahon namin. Ngayon, para na 'yong salamin ng buhay naming lahat dahil lahat nagkakagulo. Lahat may opinyon. Lahat may tinatago at lahat gustong marinig. Huminga ako nang malalim bago muling tumipa sa keyboard. "Dr







