LOGINตอนที่ 25
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ออกมาทำงานนอกสถานที่กับท่านประธาน โดยมีพี่ครามรับหน้าที่ดูแลงานที่บริษัทแทน บรรยากาศการทำงานข้างนอกต่างจากในออฟฟิศพอสมควร ทุกอย่างดูเร่งรีบและจริงจังกว่าเดิมหลายเท่า
หลังเสร็จงานช่วงเช้า เราแวะทานมื้อกลางวันที่ร้านอาหารไม่ไกลจากโลเคชันหนึ่งนัก สถานที่นั้นคุ้นตาฉันอย่างประหลาด จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งเห็นผ่านสตอรี่ไอจีของคิมหันต์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
หมอนั่นกำลังถ่ายแฟชั่นอยู่แถวนี้
ใจหนึ่งก็อยากแวะไปทักทายเพื่อน แต่ติดที่ฉันมากับเจ้านาย จะปลีกตัวไปสุ่มสี่สุ่มห้าก็ไม่ได้
หลังอาหาร รถคันหรูแล่นออกสู่ถนนใหญ่ ฉันคิดว่าเราคงมุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ ทว่าทิศทางกลับตรงกันข้าม
“เรากำลังจะไปไหนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามท่านประธานที่นั่งข้างกัน เขาเพียงเหลือบตามอง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“เดี๋ยวถึงก็รู้เอง”
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ฉันได้แต่นั่งเงียบ กระทั่งรถชะลอจอดหน้ารีสอร์ทหรูริมทะเล และทันทีที่ก้าวลงจากรถ ฉันก็รู้ว่าที่นี่คือสถานที่เดียวกับที่คิมหันต์กำลังถ่ายแฟชั่นชุดว่ายน้ำคู่กับดาราสาวชื่อดัง
ฉันเดินตามหลังท่านประธานไปจนถึงหน้าเซ็ตกองถ่ายริมชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งคลอไปกับเสียงทีมงานที่วิ่งวุ่นท่ามกลางแสงแดดจัดจ้า และท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น ร่างสูงของคิมหันต์ยืนเด่นอยู่กลางวงช่างแต่งหน้า
ทันทีที่สายตาของเราเผลอสบกัน คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเห็นภาพที่ไม่คาดคิดมาก่อน
ก็แน่ล่ะ เขาคงไม่คิดว่าจะเจอฉันที่นี่
ฉันยกยิ้มมุมปากอย่างกลั้นขำ ภาพเพื่อนทำหน้าเหมือนไก่ตาแตกนั้นหาดูได้ยากยิ่ง
ฉันไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรกับทีมงาน แต่ไม่นานคนที่ล้อมรอบตัวเขาก็ค่อย ๆ ถอยห่าง จากนั้นเขาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณเรียกฉัน
ฉันเหลือบมองท่านประธานเพื่อขออนุญาต ทว่าเห็นพี่ช่างกล้องกำลังสนทนาเอาอกเอาใจท่านประธานอย่างออกรส ฉันจึงตัดสินใจเดินไปหาคิมหันต์เงียบ ๆ
“ขอลายเซ็นหน่อยได้มะ...” ยังไม่ทันพูดจบ มือใหญ่ของเขาก็คว้าแขนฉันไว้แน่น เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นทันที
“อย่าบอกนะว่าเธอมากับหมอนั่น”
แววตาเขาเคร่งเครียดผิดปกติ แรงบีบที่ต้นแขนทำให้ฉันต้องเม้มปากกลั้นเจ็บ เขาชะงักเมื่อเห็นสีหน้าฉัน ก่อนจะคลายมือออก
“ขอโทษ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
“แขนฉันหักแล้วมั้งเนี่ย แรงนายเยอะเป็นบ้า” ฉันแกล้งโอดพลางเขย่าแขนเบา ๆ
“สรุปเรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมเธอถึงเดินตามผู้ชายคนนั้นมาล่ะ” เขาจี้ถามต่อไม่ยอมปล่อย
“ฉันออกมาทำงานข้างนอกกับท่านประธานน่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว” แต่พอได้ยินคำตอบ สีหน้าที่เคร่งเครียดของคิมหันต์กลับยิ่งหนักกว่าเดิม
“แล้วทำไมเธอถึงออกมาทำงานข้างนอกกับเขา พนักงานคนอื่นก็มีตั้งเยอะ…” เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า
“ไม่…ไม่ใช่ สิ่งที่ฉันอยากถามคือ ทำไมต้องเป็นเธอที่มากับเขา”
ฉันไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เขาตกใจขนาดนั้น จนสุดท้ายก็เผลอเล่าทุกอย่างออกไป
หลังฟังจบ เขายกมือกุมขมับ สบถเบา ๆ คล้ายกำลังต่อจิ๊กซอว์บางอย่างในหัว แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ทีมงานก็เรียกเขาเข้าฉากอีกครั้ง ฉันจึงถอยออกมายืนดูเงียบ ๆ ข้างเซ็ต
ผิดที่ฉันเอง...ฉันควรจะบอกกับยัยนั่นตั้งแต่แรกว่าผู้ชายคนนั้นอันตรายแค่ไหน
ทันทีที่เห็นเธอเดินเคียงข้างผู้ชายคนนั้น ความคิดเลวร้ายก็ผุดขึ้นมาไม่หยุด ยิ่งฟังเธอเล่า ยิ่งมั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
ผู้ชายอย่างอาเธอร์ไม่มีทางเก็บเด็กฝึกงานไว้ใกล้ตัวโดยไร้เหตุผล หากไม่มีผลประโยชน์บางอย่างแอบแฝง การที่เขาพาไอรินไปไหนมาไหนด้วย มันหมายความว่าอย่างไร…
ฉันเคยคิดว่าเหตุการณ์ที่คลับ EVE จะเป็นจุดสุดท้ายของการไปพัวพันกับเขา แต่ดูเหมือนทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้น
ฉันจะต้องทำยังไงให้ไอรินอยู่ห่างจากผู้ชายคนนั้น ชายที่เหมือนกันปีศาจ...ไม่ควรเข้าใกล้
หลังจากคิมหันต์ถ่ายเซ็ตเดี่ยวเสร็จ เสียงชัตเตอร์ค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงคลื่นกับลมทะเลที่พัดเอื่อยผ่านผืนทราย ทว่ากลับไร้เงาของนางแบบหญิงที่ต้องเข้าฉากต่อ
ทีมงานเริ่มยกโทรศัพท์แนบหู โทรหากันจ้าละหวั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“โทรติดไหม!” ช่างภาพหัวหน้ากองตะโกนถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด
“ยังไม่รับสายเลยค่ะ ผู้จัดการก็ปิดเครื่อง” เสียงตอบกลับยิ่งทำให้บรรยากาศหนักอึ้งเข้าไปอีก
เวลาทุกนาทีคือค่าใช้จ่าย ทั้งแสงแดดที่ ทั้งสถานที่ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของแบรนด์กับเจ้านายยืนดูสถานการณ์อยู่ไม่ห่าง ความกดดันทั้งหมดถาโถมสู่หัวหน้ากองเต็ม ๆ
เขารีบเข้าไปปรึกษาเจ้าของแบรนด์เพื่อหาทางแก้ไข แต่ไม่ว่าจะพยายามติดต่อใคร ก็ไม่สามารถหานางแบบมาแทนได้ทันเวลา
ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังถึงจุดสูงสุด หญิงสาวคนหนึ่งเดินถือถาดน้ำผ่านเข้ามาในสายตาเจ้าของแบรนด์
ดวงตาสีน้ำตาลใสสะท้อนแสงแดดอย่างเป็นธรรมชาติ เส้นผมเฉดเดียวกันพลิ้วไหวรับลมทะเล ผิวขาวเนียนรับกับแสงแดดจนดูเปล่งปลั่ง ริมฝีปากอวบอิ่มและจมูกโด่งได้รูปขับให้ใบหน้าโดดเด่นโดยไม่ต้องพึ่งการแต่งแต้มใด ๆ
ความงามที่ไม่ปรุงแต่งนั้นสะกดสายตาได้อย่างประหลาด ราวกับเธอคือตัวแทนของฤดูร้อนที่มีชีวิต
“เดี๋ยวค่ะ” เสียงเจ้าของแบรนด์สาวดังขึ้นชัดเจน ทำให้บทสนทนารอบข้างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่หันไปทางเธอ
แต่ดวงตาคมคู่นั้น…กลับจับจ้องอยู่ที่ไอรินเพียงคนเดียว
ไอรินที่รู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องก็ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะยกมือชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจ
“คะ…เรียกดิฉันเหรอคะ”
“ใช่…เธอนั่นแหละ ชื่ออะไรเหรอ”
“ไอรินค่ะ”
“ไอริน…” เสียงเจ้าของแบรนด์สาวทวนชื่อช้า ๆ
“...เคยถ่ายแบบมาก่อนไหม”
ไอรินส่ายหน้า เส้นผมยาวสลวยเคลื่อนไหวตามแรง
“ไม่เคยค่ะ”
เจ้าของแบรนด์สาวยกยิ้มบาง ๆ สายตายังคงพินิจใบหน้าของไอรินอย่างละเอียดราวกับกำลังประเมินผลงานชิ้นหนึ่ง
“ดีเลย งั้นก็ถือโอกาสนี้ลองสักครั้งสิ คนสดใสอย่างเป็นธรรมชาติแบบเธอ หาไม่ได้ง่าย ๆ เลย”
บรรยากาศรอบข้างเงียบลงอีกครั้ง ทีมงานบางคนเริ่มกระซิบกระซาบอย่างไม่แน่ใจว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
ไอรินยืนนิ่ง มือยังจับถาดน้ำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“คะ…หมายความว่ายังไงเหรอคะ”
“ขึ้นเซ็ตแทนนางแบบของเราได้ไหม” เจ้าของแบรนด์พูดตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม
“เรากำลังขาดคน และเธอ…เหมาะกับภาพที่ฉันต้องการ”
คำพูดนั้นทำให้ช่างกล้องรีบหันมามองตาม ดวงตาที่เคยเคร่งเครียดกลับมีประกายความหวังวาบขึ้นทันที เขาเดินเข้ามาใกล้ มองไอรินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างมืออาชีพ
“โครงหน้าสวย กล้องน่าจะรัก” เขาพึมพำ
หัวใจของไอรินเต้นแรงจนแทบได้ยินในหู เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องมายืนอยู่กลางสายตาคนมากมายแบบนี้
“ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานนะคะ แล้วก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย” ไอรินพยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ
“การไม่เตรียมตัวนั่นแหละที่ฉันชอบที่สุด พวกเสื้อผ้า หน้าผม ทีมงานจัดการให้หมด เธอแค่เป็นตัวเองก็พอ” เจ้าของแบรนด์ตอบทันควัน
คำว่า เป็นตัวเอง ที่เคยฟังดูง่าย แต่สำหรับวันนี้มันกลับหนักอึ้งกว่าที่คิด
“วันนี้ดิฉันติดตามท่านประธานออกมาปฏิบัติงานนอกสถานที่ เกรงว่าจะไม่สะดวกเท่าไหร่ค่ะ”
เจ้าของแบรนด์ได้ยินดังนั้นจึงหันไปเอ่ยกับอาเธอร์ด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นใจ
“ดิฉันขอยืมตัวพนักงานของคุณสักครึ่งวันได้ไหมคะ ดูเหมือนวันนี้เธอจะช่วยกองถ่ายของเราไว้ได้”
ไอรินเหลือบมองไปทางเจ้านายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หวังขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของอาเธอร์ ราวกับกำลังแกล้งเธอเล่น
ดวงตาคมมองไอรินครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“ถ้าเธอเต็มใจ ผมก็ไม่ขัดข้อง”
‘ทำไมถึงตอบไปแบบนั้นล่ะคะท่านประธาน ฉันทำไม่เป็นหรอกนะนางแบบอะไรพวกนั้นน่ะ!’
คำตอบนั้นทำให้ทุกสายตาหันกลับมาจับจ้องที่เธออีกครั้ง ราวกับกำลังรอฟังถ้อยคำตัดสินจากปากของเธอเพียงคนเดียว ไอรินได้แต่ฝืนยืนนิ่ง พร้อมก่นด่าอาเธอร์อยู่ในใจอย่างเงียบงัน
ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ ความเงียบรอบตัวกดดันเสียยิ่งกว่าเสียงคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง
เธอไม่เคยถ่ายแบบ ไม่เคยยืนอยู่หน้าเลนส์กล้องท่ามกลางทีมงานมืออาชีพแบบนี้ และที่สำคัญ...มันไม่ใช่งานที่เธอถนัดเลยสักนิด
‘ถ้าพลาดขึ้นมา จะกลายเป็นตัวตลกหรือเปล่า’
‘ถ้าเกิดทำไม่ได้ขึ้นมา จะทำให้ทุกอย่างเสียหายไหม’
ความลังเลตีวนอยู่ในหัวของไอริน แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาเงียบ ๆ
‘ใกล้จะถึงวันเกิดพี่นทีแล้วนี่นา’
ของขวัญที่เธอเล็งไว้ราคาไม่น้อยทีเดียว และเงินเบี้ยเลี้ยงเด็กฝึกงานก็ไม่ได้มากพอจะซื้อแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลัง หากครั้งนี้ได้ค่าตอบแทนพิเศษ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น
ไอรินสูดลมหายใจลึก ก่อนตัดสินใจหันไปหาอาเธอร์ที่ยืนดูสถานการณ์อยู่
“ถ้าดิฉันช่วยงานนี้…” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาฉายการคำนวณเล็กน้อย
“...จะได้ค่าเบี้ยเลี้ยงเพิ่มใช่ไหมคะ”
คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้คนใกล้ตัวเธอชะงักเล็กน้อย และสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น
มุมปากของอาเธอร์ยกขึ้นอย่างชัดเจน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาเบา ๆ จากลำคอ ไม่ใช่รอยยิ้มแบบสุภาพตามมารยาทแบบที่เขาชอบทำ แต่มันเป็นรอยยิ้มจริง ๆ
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบในชั่วขณะ ทีมงานบางคนถึงกับมองหน้ากันอย่างตกใจ เพราะเท่าที่พวกเขารู้ เจ้าของบริษัทคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งขรึมและยิ้มยาก
เช่นเดียวกับคิมหันต์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างก็ชะงักไปเช่นกัน
จากที่เขาเคยได้ยินพี่ชายฝาแฝดเล่า อาเธอร์เป็นคนสุขุม เขาแทบไม่แสดงอารมณ์ให้ใครเห็น การได้เห็นอีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาต่อหน้าคนจำนวนมากแบบนี้ ถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย
“ทำไมเห็นแก่เงินแบบนี้” อาเธอร์เอ่ยถามเสียงเรียบ แต่แววตากลับมีประกายบางอย่าง
ไอรินยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน
“สังคมทุนนิยม...ถ้าดิฉันทำงานเพิ่มก็ควรได้เพิ่มสิคะ”
คำตอบซื่อ ๆ นั้นทำให้มุมปากของเขายกขึ้นอีกครั้ง
“ได้สิ” เขาตอบสั้น ๆ
“ฉันจะให้เพิ่ม”
เพียงเท่านั้น สีหน้าของไอรินก็เปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นทันที เธอพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจราวกับเพิ่งปิดดีลสำเร็จ
“งั้นฝากตัวด้วยนะคะ”
สิ้นคำตอบ เสียงทีมงานก็เริ่มขยับตัวอีกครั้ง ความวุ่นวายแปรเปลี่ยนเป็นความกระตือรือร้นในชั่วพริบตา ถาดน้ำในมือเธอถูกใครบางคนรับไปแทน และอีกหลายมือก็พาเธอเข้าสู่ห้อง แต่งหน้าอย่างรวดเร็ว
To be continued...
ตอนที่ 68ไอรินลงจากรถ ตั้งใจจะตามหาเจ้านายที่พาเธอออกมาไกลถึงทะเล โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เธอจึงเดินเลาะลงไปยังชายหาด เผื่อว่าอาเธอร์อาจอยู่แถวนั้น แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเขาทว่าแทนที่เธอจะออกตามหาต่อ ความงดงามตรงหน้ากลับรั้งเธอเอาไว้ไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำใกล้ขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันทอดย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มแดงงดงามจับตา เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทั้งลมเย็นจากทะเลพัดกระทบใบหน้า จนเส้นผมของเธอปลิวไหวเบา ๆ กลิ่นเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเล และไอชื้นที่สัมผัสผิวกายความงามตรงหน้าเติมเต็มช่วงเวลานี้ให้สมบูรณ์แบบ จนไอรินได้แต่ยืนนิ่ง ซึมซับทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ ราวกับโลกภายนอกได้เลือนหายไปจากการรับรู้ของเธอ กระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”ไอรินไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอ่ยถามขึ้นแทน ในขณะที่ดวงตายังคงทอดมองดวงอาทิตย์ตรงหน้า ราวกับกำลังเฝ้าส่งมันกลับบ้าน หลังจากทำหน้าที่ส่องแสงมาตลอดทั้งวัน“ท่านประธานชอบท้องฟ้าไหมคะ”
ตอนที่ 67หลังจากพาไอรินออกมาจากบรรยากาศที่ตึงเครียด อาเธอร์ก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถซีดานคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตู ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวลเขายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้เสมอกับเธอเพื่อสำรวจอาการใกล้ ๆ“เงยหน้ามาให้ฉันดูหน่อย” มือใหญ่แตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ เพื่อให้หันมาหาเขาไอรินยอมทำตามโดยไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ จนเผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังคงเอ่อคลออยู่ในดวงตา และรอยแดงจาง ๆ บนแก้มข้างซ้ายยิ่งมองหยดน้ำใส ๆ ที่รินไหลออกมาจากดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างสดใส รวมถึงรอยแดงบนแก้มที่เขาเคยดอมดมและจุมพิตมันอย่างถนุถนอม อารมณ์โกรธของอาเธอร์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน จนอยากจะเดินกลับไปบดขยี้ฝ่ามือที่กล้าแตะต้องของ ๆ เขาให้แหลกละเอียดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้เพราะสำหรับเขาในตอนนี้…สิ่งสำคัญมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้นอาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เวียนหัวไหม” ขณะถาม อาเธอร์ไม่ละสายตาออกไปจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ม
ตอนที่ 66หลังจากวันที่โต้เถียงกับนทีที่ลานจอดรถ ไอรินก็กลับมาอยู่ในสภาพซึมเงียบคล้ายช่วงแรกที่เธอเพิ่งรู้ความจริงเรื่องการนอกใจของเขาหลายครั้งเมื่ออยู่เพียงลำพัง เธอมักเผลอเหม่อลอย ย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันและภาพความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละช่วงเวลาแม้ภายนอกไอรินยังคงยิ้ม พูดคุย และใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ลึกลงไปในใจมันกลับรู้สึกหม่นเศร้าแปลก ๆน้ำตาไม่ไหลออกมาเลยสักหยด จนไอรินเองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร รู้เพียงแค่ว่า ในวันนั้นเหมือนสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนทีได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับสายสัมพันธ์นี้ไม่อาจเชื่อมต่อให้กลับมาเป็นดังเดิมได้อีกความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ คล้ายกับเธอได้ทำของสำคัญตกลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แม้จะรู้ว่ามันยังคงอยู่ใต้น้ำลึกไม่ไปไหน แต่ก็เกินกำลังจะไขว่คว้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมรับความจริงและปล่อยมือจากสิ่งที่จะไม่มีวันได้คืนกลับมาอย่างไรก็ตาม แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงไปดูแลอาเธอร์ตามคำขอของครามโดยไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งอาเธอร์หายดี และสามารถกลับไปทำงานที่บริษัทได้ตามปกติอีกครั้งในช่ว
ตอนที่ 65หลังออกจากเพนต์เฮาส์ ไอรินขับรถตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที พอจอดรถเรียบร้อยและกำลังจะเดินขึ้นห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยอย่างดี“ไปไหนมา”ไอรินหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นนทีค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมเสาในลานจอดรถ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออย่างต้องการเอาคำตอบไอรินถอนหายใจยาวอย่างอดไม่อยู่ เนื่องจากความอึดอัดสะสมจากพฤติกรรมของเขาที่คอยตามดูเธอเริ่มปะทุขึ้น จนเกินจะต้านไหว ซึ่งที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ คงเพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าออฟฟิศตามปกติเป็นแน่“พี่เอาเวลามาตามรินแบบนี้…ไม่ต้องทำงานเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตอบ ไอรินก็พูดต่อทันทีอย่างประชดประชัน“อ้อ...รินลืมไป พี่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยตระกูลเรืองอัศวโชติแล้วนี่น่ะ จะทำงานไปทำไม”“อย่าประชดพี่ได้ไหม”“...”“ตกลงแล้วเธอหายไปไหนมาทั้งวัน” แม้จะถูกคำพูดของไอรินจิกกัด แต่นทีก็ยังใจเย็นแล้วเอ่ยถามเสียงอ
ตอนที่ 64การแกล้งบาดเจ็บของอาเธอร์ ทำให้เขาได้รับการดูแลเอาใจใส่จากไอรินอย่างที่เคยแอบได้ยินมาไม่มีผิด เธอคอยอยู่ข้างเขาไม่ห่าง คอยถามไถ่ ดูแลทุกอย่างอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าเขาจะขออะไร เธอก็มักใจอ่อนยอมให้แทบทุกครั้งเช้าวันนี้ เขาเริ่มต้นวันทำงานโดยลืมกาแฟรสเข้มที่เคยขาดไม่ได้ไปเสียสนิท ราวกับว่าการมีเธออยู่ใกล้ ๆ ก็เพียงพอจะทำให้เขาตื่นได้อย่างเต็มตาความรู้สึกว่างเปล่าจากหลายวันที่ไม่ได้พบกัน ค่อย ๆ ถูกเยียวยาจนจางหายไป แม้บางช่วงจะรู้สึกไม่สะดวกบ้าง เพราะไอรินคอยห้ามปรามและเป็นห่วงเขาในหลายเรื่องแต่สิ่งที่เขาได้ตักตวงจากเธอ ไม่ว่าจะเป็นการได้หอมแก้มนุ่ม ๆ หลังจากแต่งตัวเสร็จรสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ที่เขาได้จากเธอหลังประชุมเสร็จหรือจะเป็นซอกคอขาว ๆ ที่เขาได้ฝากรอยรักไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว หลังจากใช้สายตากับเอกสารกองโตจนล้าทุกอย่างมันคุ้มค่า เว้นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอดรู้สึกกระดากใจไม่ได้ ก็คือตอนที่ต้องนั่งให้เธอป้อนอาหารราวกับเด็กเล็ก ต่อหน้าลูกน้องหลายคนในเพนต์เฮาส์ด้วยความหวังดีต่อเจ้านายที่กำลังบา
ตอนที่ 63“ตามมา” อาเธอร์เอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปชั้นบน ไอรินจำต้องก้าวตามไปติด ๆ จนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ห้องแต่งตัวยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว อาเธอร์ก็หันกลับมาออกคำสั่งตรง ๆ“ถอดเสื้อให้ฉันสิ”“ว่าไงนะ!?” ไอรินสะดุ้งทันที เสียงที่หลุดออกมาสูงกว่าปกติ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวไอรินอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองเขาเขม็ง พยายามหาคำอธิบายให้กับคำสั่งนั้น อดคิดไม่ได้ว่าเขาเรียกเธอมาที่นี่ก็เพื่อทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอทั้งที่เธอตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เพื่อต้องการพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน แต่พอมาเจอกันจริง ๆ เขากลับออกคำสั่งในลักษณะนั้นทันที ยิ่งไปกว่านั้น คือแขนของเขาก็ยังบาดเจ็บอยู่แท้ ๆความโกรธของไอรินปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่นี้ เป็นเพราะอะไรแน่ ระหว่างไม่พอใจที่เขาไม่คิดถนอมตัวเองทั้งที่ยังเจ็บอยู่หรือเพราะท่าทีของเขา ที่ดูเหมือนจะให้
ตอนที่ 58ไอรินก้มหน้าลงเล็กน้อย สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น“คือ…เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หลังจากที่รู้ความจริงฉันก็ไปนั่งดื่มย้อมใจคนเดียว แล้ว...”ไอรินหยุดไปชั่วครู่ คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูดข
ตอนที่ 57ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พฤติกรรมแปลกประหลาดของอาเธอร์ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความสับสนไว้ในใจของไอรินอย่างลึกซึ้งทั้งที่สถานะของพวกเขาเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้อง แต่กลับกอดจูบกันแทบทุกวัน ซ้ำร้าย เธอยังเป็นฝ่ายช่วยปลดปล่อยแรงปรารถนาของเขาด้วยมือตัวเองอีก ความใกล้ชิ
ตอนที่ 56เจย์เลอร์ผลักประตูห้องทำงานของอาเธอร์เข้าไปอย่างคุ้นเคย เดิมทีตั้งใจจะเข้ามารายงานความคืบหน้าของงานที่ได้รับมอบหมายตามปกติ แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามา ภาพที่อาเธอร์กับไอรินนั่งอยู่ด้วยกันกลางห้อง ก็ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อยการเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันในห้องทำงานมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร…เว้นแต่บรรยาก
ตอนที่ 55ไอรินนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ข้างโต๊ะกระจกกลางห้อง มือเรียวขยับพลิกหน้ากระดาษไปมาอย่างตั้งใจ สีหน้าจริงจังเหมือนพยายามจดจ่อกับงานให้มากที่สุดขณะที่อาเธอร์นั่งพิงพนักโซฟา อ่านเอกสารในมืออย่างเงียบงัน สายตาคมไล่ไปตามตัวอักษรสีดำบนกระดาษแผ่นบาง ก่อนที่สายตานั้นจะชะงักลงเล็กน้อย เมื่อเหลือบไป







