LOGIN“อาเธอร์” ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้นำตระกูล เฝ้ารอวันที่จะได้แก้แค้นให้คนที่ “ฆ่า” พ่อแม่ของเขา แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อ “ความจริง” ที่ไม่คาดคิดดันปรากฏขึ้นมา
View More01
ณ หุบเหวลึก
@เชียงใหม่ ประเทศไทย
ลมหายใจของไอรินขาดเป็นห้วง ๆ เรียวขาทั้งสองข้างแทบรับน้ำหนักต่อไปไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงพาร่างกายที่สะบักสะบอมวิ่งไปเรื่อย ๆ อย่างไม่นึกสนบาดแผลตามร่างกายสักนิด
สิ่งเดียวที่เธอมุ่งหวังในตอนนี้ ก็คือหนทางหนีของตนเอง แต่ไม่ว่าไอรินจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน เธอยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคำรามดังตามหลังมาไม่ห่าง เหมือนไม่อาจหนีรอดไปจากปีศาจร้ายที่กำลังไล่ตามมา
“ไอริน!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
“ฉันสั่งให้เธอหยุด... ได้ยินไหม!”
แต่ไม่ว่าปีศาจตนนั้นจะว่าอย่างไร ก็ไม่อาจหยุดยั้งไอรินได้ กลับกันแล้วยิ่งทำให้เธอต้องเร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม
เธอคาดหวังว่าความเร็วที่มากขึ้นนี้จะทำให้หนีห่างจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาพอสมควร แต่เมื่อเหลียวกลับไปมอง หัวใจก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าพวกเขาใกล้เข้ามาเต็มที และด้วยความตื่นตระหนก ไอรินจึงกัดฟันแน่น ก่อนตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปในป่ารกข้างทางอย่างไม่คิดลังเล
ป่าดิบเขาที่ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ พื้นดินเปียกลื่นเต็มไปด้วยรากไม้และเศษใบไม้ทับถม เธอหวังให้ความรกชัฏของป่าแห่งนี้ช่วยบดบังสายตา และทำให้กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาเคลื่อนไหวได้ลำบากขึ้น
ซึ่งก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เสียงฝีเท้าหนักและเสียงตะโกนตามหลังค่อย ๆ ห่างออกไปทีละน้อย
ท่ามกลางความมืดและไอเย็นชื้นที่เกาะตามผิวกาย ทำให้ไอรินเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่เธอก็ยังฝืนวิ่งต่อไป กระทั่งเห็นทางออกข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากสายตา
เมื่อแสงแห่งความหวังอยู่เบื้องหน้า ไอรินก็ลืมความอ่อนล้าที่สะสมมาจนหมดสิ้น ทำให้ใช้เวลาไม่นานเธอก็พาตัวเองออกมาจากป่าอันมืดครึ้มได้สำเร็จ
ไอรินกวาดตามองเส้นทางดินแคบ ๆ ที่มีรอยล้อรถบดทับเป็นแนวยาวพลางครุ่นคิดว่าถ้าออกไปตอนนี้ ก็เป็นไปได้ว่าคนของเขาอาจดักรอเธออยู่ที่ทางออกแล้วก็เป็นได้
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเดินเลียบไปตามเส้นทางที่อยู่ลึกเข้าไป โดยหวังเพียงว่าจะมีโอกาสรอดรออยู่ข้างหน้า ทว่า… สวรรค์กลับล่นตลก
เพราะไม่ว่าเธอจะเดินลึกเข้าไปเพียงใด สิ่งที่รายล้อมเธอก็ยังมีเพียงเสียงลมหายใจของตนเอง และต้นไม้ใหญ่ที่ราวกับกำแพงสูง จนกระทั่ง... ไร้หนทางให้เดินต่อ
ไอรินยืนนิ่งพร้อมกับทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประเดประดังเข้ามา
มันคล้ายกับความสิ้นหวัง เธอทั้งโศกเศร้าและโดดเดี่ยว... แต่ในเวลาเดียวกัน เธอกลับรู้สึกโล่งใจและสงบอย่างประหลาด
ความรู้สึกย้อนแย้งนี้ ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของไอรินที่มันเดือดพล่าน และอัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นชิงชัง แต่ก็ตัดใจลงมือกับเขาไม่ลง ดังนั้นเหวลึกที่อยู่ตรงหน้าจึงเป็นผลลัพธ์ที่เธอได้รับ
บทลงโทษนี้ ทำให้ไอรินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลากเท้าที่อ่อนแรงไปข้างหน้าทีละก้าว ๆ
ฝีเท้าเล็กหยุดลงตรงแนวผาลึก ก่อนสายลมจากเบื้องล่างจะพัดหวีดหวิวขึ้นมาต้อนรับ ราวกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่กำลังเพรียกหาเธอจากก้นเหว
ดวงตากลมกวาดสายตาชมยอดเขาน้อยใหญ่ที่ทอดตัวสลับซับซ้อนไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา ทั้งท้องฟ้าสีเพลิงที่ค่อย ๆ แผ่คลุมไปทั่วผืนฟ้า ป่าไม้กว้างใหญ่ที่โอบล้อมทุกสิ่งไว้ในความสงบ
ความงดงามวิจิตรที่อยู่เบื้องหน้าของเธอ ทำให้ช่วงเวลานี้ชวนฝันจนแทบอยากหยุดหายใจ
ไอรินอดรู้สึกไม่ได้ว่า หรือนี่จะเป็นเมตตาที่สวรรค์มอบให้ หากเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ สิ่งเดียวที่เธอทำได้... คือยอมรับโชคชะตานี้ด้วยใจที่ยินดี
เมื่อคิดแบบนั้น จิตใจก็พลันเบาลงในทันที ความชิงชังและแรงขัดขืนที่เคยมีค่อย ๆ จางลงราวกับหมอกยามรุ่งสาง ริมฝีปากของเธอสามารถคลี่ยิ้มออกมาได้อย่างอ่อนโยน กระทั้งได้ยินเสียงสะท้อนดังใกล้เข้ามา เธอก็ไม่คิดหันกลับไปมอง หรือแม้แต่จะดิ้นรนหลบหนีหาที่ซ่อน
ขณะที่ไอรินกำลังดื่มด่ำกับทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างละเมียดละไม เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากด้านหลังก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท
“ทางนี้ครับ! อยู่ทางนี้!”
ทว่าไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเหล่านั้นก็หยุดลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่ความเงียบงันอันหนักอึ้งจะแผ่ปกคลุมพื้นที่ด้านหลังของเธอ ราวกับไม่มีใครกล้าขยับหรือเปล่งเสียง
“ไอริน...”
เสียงทุ้มนั้นทำให้ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ไอรินค่อย ๆ หันกลับไปอย่างใจเย็น ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ชายคนรักที่แสนเลือดเย็นของเธอ
เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้องด้วยใบหน้านิ่งสงบเช่นเดิม แต่ในแววตาสีเทาคู่นั้นกลับต่างไปจากที่เธอคุ้นเคย
“คิดจะทำอะไร”
เธอไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป ทำเพียงเฝ้ามองนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ไม่เคยยี่หระต่อสิ่งใดสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด
เธอสงสัยว่า... เขากำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ... ทั้งที่เป็นคนผลักให้เธอต้องยืนอยู่ตรงปากเหวนี้แท้ ๆ ทั้งที่เขาเป็นคนบีบให้เธอไร้ซึ่งหนทางให้กลับ ทำไมตอนนี้ถึงจ้องมองเธอประหนึ่งไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้
“เด็กดี... มาทางนี้มา”
เสียงของอาเธอร์อ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ดวงตาสีเทาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา แล้วค่อย ๆ ผายมือยื่นออกมา ราวกับกำลังอ้อนวอนให้เธอจับมันไว้ แต่เธอกลับยืนนิ่ง ก่อนจะหลุบสายตามองฝ่ามือนั้นอย่างเฉยเมย
“เรากลับบ้านกันนะ หื้ม...?”
ทันทีที่คำว่า ‘บ้าน’ แว่วเข้าหู ไอรินก็อดไม่ได้ที่จะเผลอหลุดขำให้กับความคำพูดจอมปลอมเหล่านั้น นั่นเพราะก็เป็นเขาเองที่ลงมือทำลายมัน
“ได้โปรดเถอะ... ไอริน” เสียงของอาเธอร์เริ่มสั่นเครือ
ไอรินเห็นดวงตาคมคู่นั้นค่อย ๆ แดงก่ำขึ้นมา ใบหน้าที่เคยเย็นชาและสูงส่งจนดูเอื้อมไม่ถึง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น และความสิ้นหวัง จนเธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“บ้านเหรอ... ตอนนี้ฉันมีบ้านให้กลับที่ไหนกัน”
“มีสิ...” อาเธอร์รีบพูดขึ้นทันที
“เธอมีฉัน ฉันจะเป็นบ้านให้เธอเอง เพราะงั้น…” แต่ยังไม่ทันที่อาเธอร์จะพูดจบ เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมา จนทำให้เขาและเหล่าลูกน้องต่างก็แสดงสีหน้าสับสนงุนงงกันออกมา
“หึ... คิ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
“คนอำมหิตอย่างคุณ... จะเป็นบ้านที่อบอุ่นให้ฉันได้ยังไง” เธอพูดโดยที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
ทั้งที่เมื่อครู่เธอเพิ่งจะทำใจยอมรับผลจากการกระทำของตัวเองได้และเตรียมจากไปอย่างสงบแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ก็ทำให้เผลอนึกถึงความโหดเหี้ยมที่เขาทำไว้ จนไฟแค้นในอกลุกโชนขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้
เพลิงแค้นที่สุมอยู่กลางอกร้อนผ่าวจนแล่นขึ้นมาถึงขอบตา ทำให้ภาพของชายตรงหน้าพร่าเลือนอยู่หลังม่านน้ำตา
เธอเกลียดเขาเหลือเกิน… ทว่าความเกลียดชังนี้กลับเหมือนปลายมีดแหลมคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งแค้นเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
นั่นเพราะเธอไม่อาจยอมรับได้ว่าสิ่งที่เธอยึดมั่น ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ ความเชื่อใจ ทั้งหมดนี้ล้วนย้อนกลับมาทำร้ายครอบครัวของเธออย่างเลือดเย็น และเป็นเธอที่นำพาความตายมาสู่พวกเขา
ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างเนินนาน โดยไร้คำพูดใด ๆ นอกจากหยดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของไอริน ทุกสรรพสิ่งก็เหมือนกับถูกหยุดนิ่ง แต่แล้วจู่ ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเสียงลมเข้ามา
สีหน้าของนทีเต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดหวั่นไม่ต่างกับอาเธอร์
“ริน... ธะ เธอกำลังคิดทำอะไร”
เธอไม่ตอบคำถามของเขา ทำเพียงมองเขาผ่านม่านน้ำตาพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่
“ไอริน... มาหาพี่ นะ พี่อยู่นี่แล้ว” นทีส่งสายตาอ้อนวอนต่อเธอพร้อมผายฝ่ามือออกหมายให้เธอเดินเข้าไปหา แต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวหญิงสาวที่ใบหน้าท่วมไปด้วยน้ำตาได้
สิ่งเดียวที่นทีได้กลับมาก็คือความเงียบกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่อาจตีความหมายได้ เขาจึงพยายามพูดต่อ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าความสุขุมอย่างที่เคยมี
“พี่ผิดไปแล้ว... ผิดต่อเธอและครอบครัวของเธอ พี่ขอโทษ... แต่พี่รักเธอจริง ๆ ไอริน มาหาพี่นะ พี่สัญญา... ครั้งนี้พี่จะไม่ปิดบังอะไรเธออีก จะมีแค่เธอกับพี่ เราสองคน… จะไม่ให้ใครมาแทรกกลางพวกเราได้อีก นะ...”
“เธอจำได้ไหม... พวกเราสัญญากันไว้... ว่าจะไปเที่ยวรอบโลกด้วยกัน เธอบอกว่า... อยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วเราก็เลี้ยงน้องหมาหนึ่งตัว... วันหยุดพวกเราก็นั่งดูหนังด้วยกันเธอบอกพี่ว่า... จะทำให้พี่ร้องไห้ให้ได้เพราะบทหนังของเธอ จำได้ไหม”
จำได้… เธออยากบอกกับเขาว่าเธอจำได้ทุกอย่าง สิ่งเหล่านั้นที่เขาเอ่ยถึง เคยเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และเคยเชื่ออย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงมีเขาอยู่ในทุกภาพฝันเหล่านั้น ต่อให้เป็นเพียงชีวิตเรียบง่ายแสนธรรมดา ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินเขาพูดถึงมันอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นกลับฟังดูโหดร้าย ราวกับเขาได้หยิบเศษแก้วจากความฝันที่แตกละเอียดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม
“พวกเราลืมเรื่องในอดีตและเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม...” ไอรินส่ายหัวปฏิเสธทั้งน้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
‘ไม่’ เธออยากบอกเขาอย่างนั้น แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้
เธอรู้ดีว่าความฝันที่เขาพูดถึงนั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมกลับไปหาได้อีก เธอเดินมาไกลมากแล้ว ไกลจนเมื่อมองหันกลับไปก็พบเพียงเศษซากของความรักและความเชื่อใจที่ถูกเหยียบย่ำจนจำรูปเดิมไม่ได้
ขณะที่ไอรินกำลังปล่อยความคิดให้ไหลย้อนกลับไปยังเรื่องราวระหว่างเธอกับนที เสียงของอาเธอร์ก็ดังแทรกขึ้น ฉุดเธอให้หลุดออกจากห้วงภวังค์
“ไอริน... เลิกคิดเรื่องไร้สาระแล้วรีบมาทางนี้”
ไอรินหันไปตามต้นเสียง ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำมองฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีแดงฉานเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกมากมาย
ยิ่งหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ความขมขื่นก็ยิ่งเอ่อล้นขึ้นมา จนท้ายที่สุดเสียงหัวเราะแผ่วเบาก็หลุดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ดังขึ้นทีละน้อยและก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ เรียกสายตาของผู้คนโดยรอบให้หันมองเธอด้วยความตื่นตะลึง
กระทั่งเสียงหัวเราะหยุดลง เธอจึงค่อย ๆ ปล่อยให้สายตากลับมาหยุดอยู่ ณ จุดเดิม ทำให้บรรยากาศอันหนักอึ้งเมื่อครู่เบาลง แต่ทันทีที่เท้าเล็กซึ่งอยู่ห่างจากขอบเหวไม่ถึงเมตรเริ่มขยับ บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา
เด็กสาวก้าวถอยออกไปอย่างเชื่องช้าทีละก้าว ๆ ขณะที่สายตาของอาเธอร์และนทียังคงจับจ้องมาที่เธอพร้อมกับเสียงห้ามปรามที่ดังอย่างต่อเนื่อง
เธอเห็นความร้อนรนและความหวาดกลัวในแววตาพวกเขาชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า... ทำไมพวกเขาต้องแสดงท่าทีเช่นนั้น ทั้งที่หุบเหวนี้... เป็นพวกเขาที่ขุดมันขึ้นมาเองกับมือ
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบให้กับข้อสงสัยของตัวเอง เสียงบางอย่างก็กระแทกลงกับพื้นดัง ตุบ! ดึงความสนใจของเธอไปในทันที
ภาพที่อาเธอร์ทรุดตัวลงกับพื้น ทำให้ฝีเท้าของเธอชะงักลงพร้อมลมหายใจที่สะดุดไปชั่วขณะ
“ยอมแล้ว... ฉันยอมเธอแล้ว... ได้โปรดหยุดเถอะ ขอร้องละ...”
“ช่วยหยุดสักทีเถอะ!”
เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าชายคนที่เคยยืนอยู่เหนือทุกคน ชายที่แผ่นหลังตั้งตรงเสมอราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้กดเขาให้ต่ำลงได้ บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่กับพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ซึ่งสิ่งนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน โดยเฉพาะเจย์เลอร์
เธอแอบเห็นเขามองอาเธอร์ด้วยแววตาสับสนปนตกใจ ราวกับภาพตรงหน้าขัดแย้งกับทุกสิ่งที่เขาเคยรู้จักเกี่ยวกับเจ้านายของตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจ
“อาเธอร์... คุณเห็นไหมว่า วันนี้ทุกอย่างเป็นใจมากจริง ๆ” เสียงของไอรินเรียบนิ่งจนน่าขนลุก ไม่เหมือนคนที่เพิ่งร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว สีหน้าของเธอสงบจนแม้แต่อาเธอร์ที่เคยอ่านสีหน้าผู้คนได้ทะลุปรุโปร่งก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
“หมายความว่าอะไร”
เธอได้ยินความระแวงแฝงอยู่ในคำถามนั้น จากนั้นจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มไขข้อสงสัยให้กับเขา
“จำได้ไหม... ฉันเคยบอกว่าชอบท้องฟ้าแบบนี้ที่สุด” พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีส้มแดงที่แผ่กระจายไปทั่วผืนฟ้า ก่อนจะดึงสายตากลับมาหยุดยังชายตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งเมื่อได้เห็นสีหน้าชะงักงันของอาเธอร์ เธอก็แน่ใจว่าเขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
“ไม่... ไม่นะ...” เขาส่ายหน้าเบา ๆ เสียงสั่นพร่า
“เธอเกลียดฉัน แค้นฉันมากไม่ใช่เหรอ... ถ้างั้นก็มีชีวิตอยู่ แล้วมาฆ่าฉันด้วยมือของเธอเองสิ”
แสงอาทิตย์ส่องมาจากด้านหลังของไอริน ทอดเงาของเธอยาวเหยียดไปตามพื้น ก่อนจะทาบทับลงบนร่างของอาเธอร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น
ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพลิกกลับตาลปัตร จากเธอที่เคยเป็นเหยื่อ บัดนี้กลับยืนอยู่เหนือกว่า ราวกับเป็นผู้กุมสิทธิ์ตัดสินชะตาของเขา
“ใช่... ฉันเกลียดและแค้นคุณมาก แต่วันนี้ฉันดีใจที่ได้มองท้องฟ้าแบบนี้กับคุณอีกครั้ง... และจะเป็นครั้งสุดท้าย” สิ้นเสียงของไอริน หยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่อล้นอยู่เต็มขอบตาของอาเธอร์ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกต่อไป พร้อม ๆ กับข้อสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของไอริน
เธอเคยคิดว่าหากได้เห็นน้ำตาของเขาที่ขอร้องอ้อนวอนต่อเธอสักครั้ง หัวใจคงเบาลงบ้าง หรือบางครั้งอาจทำให้เธอรู้สึกได้รับเศษเสี้ยวของความยุติธรรม แต่เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริงตรงหน้า เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเหมือนอย่างที่คิด แย่ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกลับค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
ถึงอย่างนั้น... ความทรมานนี้ก็ควรจบได้แล้ว
“ฉะ ฉันสัญญาจะปล่อยเธอไป ฉันจะ…”
“ไม่… อาเธอร์ ฉันไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่ทั้งที่เป็นคนผลักครอบครัวไปสู่ความตายหรอกนะ”
“ฉันจะไปหาพวกเขา… ไปบอกกับพวกเขาว่าฉันผิดไปแล้ว ขอโทษที่ฉันมันทั้งโง่เขลา ทั้งไม่ได้เรื่อง”
ทันทีที่ไอรินพูดจบ สีหน้าของอาเธอร์ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ความสิ้นหวังในดวงตาคู่นั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นบางสิ่งที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งบ้าคลั่ง และยึดติด ราวกับเขาเพิ่งได้ยินคำพิพากษาที่ไม่มีวันอุทธรณ์ได้อีก มือทั้งสองข้างเกร็งแน่นกับพื้นจนเห็นเส้นเลือดนูนชัด ร่างกายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
“ใครอนุญาต!” อาเธอร์เงยหน้าขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง
“ชีวิตเธอเป็นของฉัน ไอริน... ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ตายไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้เธอตาย เธอเข้าใจไหม!” น้ำเสียงของเขาแตกพร่า สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ถูกกลบด้วยความบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ถ้าเธอกล้าตาย… อย่าหวังว่าเพื่อนของเธอจะได้มีชีวิตปกติสุข ฉันจะตามเธอไปจนถึงนรกแล้วลากเธอมาดูความทุกข์ทรมานของพวกเขา! อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้ตายอย่างสงบ ได้ยินไหม!?” อาเธอร์หอบหายใจหนัก ดวงตาจับจ้องเธอราวกับคนเสียสติ ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาแทบไม่เหลือเค้าของชายผู้เยือกเย็นคนเดิม
“อาเธอร์... คุณสัมผัสได้ไหมว่าใกล้ถึงเวลาของฉันแล้ว” เธอไม่ได้สนใจคำขู่ของเขาเลยสักนิด ซึ่งยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือก
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที! เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป! เธอคิดว่าตายแล้วเธอจะหนีจากฉันพ้นเหรอ ไม่เลย! แม้ตายเธอก็ยังต้องเป็นของฉัน!” เสียงปฏิเสธของเขาดื้อดึงเหมือนเด็กที่ไม่ยอมรับความจริง แต่ไอรินกลับเพียงมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉาน เป็นครั้งสุดท้าย
เธอเห็นฝูงนกกำลังทยอยบินกลับรัง พวกมันโฉบต่ำไปตามแนวไม้ โดยมีจุดหมายเดียวกันคือ กลับสู่บ้านแสนอบอุ่น ซึ่งเธอเองก็เช่นกัน แม้ราคาที่จะต้องจ่ายเพื่อกลับไปนั้นจะเป็นวิญญาณ เธอก็ยินดีแลก
หลังปล่อยน้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบแก้มลงไป ไอรินก็ได้เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายที่จะเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาลออกไป
“พี่เป็นคนผลักฉันให้ยืนอยู่บนปากเหวนี้... ก็มองดูฉันร่วงลงไปกับตาตัวเองเถอะ”
คำพูดนั้นทำให้อาเธอร์เบิกตากว้าง ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระแทกของลมดัง พรึ่บ! พร้อมกับร่างของไอรินที่ร่วงลงไป
“ไม่!” เสียงเรียกของอาเธอร์แตกพร่า ราวกับหัวใจถูกฉีกออกในพริบตา แต่สำหรับไอริน เสียงนั้นกลับค่อย ๆ ไกลห่างออกไป
ในห้วงเวลาที่ร่างกายร่วงหล่นลงมาและลอยอยู่กลางอากาศ ไอรินคิดว่าสิ่งที่เธอจะหวนนึกถึงในวาระสุดท้ายคงจะเป็นเพียงแค่ฝ่ามืออุ่น ๆ ของคุณพ่อยามลูบหัวเธอ เสียงปลุกในทุก ๆ เช้าของคุณแม่ หรือรอยยิ้มอบอุ่นราวกับแสงแดดแรกของตรินทร์
ทว่า... หัวใจเจ้ากรรม กลับยังคงนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของเขา ราวกับคำสาปที่แม้แต่ตายก็ไม่อาจสลัดให้หลุดออกได้
ในวินาทีที่เธอควรเป็นอิสระที่สุด เขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ในความทรงจำ ในบาดแผล และในเศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจที่พังทลาย ซึ่งก่อนที่ทุกสิ่งจะจมหายไปพร้อมกับเธอ ไอรินก็ค่อย ๆ หลับตาลง โดยให้ท้องฟ้าสีแดงฉานอร่ามตาอาบร่างเพื่ออยู่เคียงข้างเป็นผู้บอกลาเธอคนสุดท้าย
To be continued...
ตอนที่ 68ไอรินลงจากรถ ตั้งใจจะตามหาเจ้านายที่พาเธอออกมาไกลถึงทะเล โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เธอจึงเดินเลาะลงไปยังชายหาด เผื่อว่าอาเธอร์อาจอยู่แถวนั้น แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเขาทว่าแทนที่เธอจะออกตามหาต่อ ความงดงามตรงหน้ากลับรั้งเธอเอาไว้ไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำใกล้ขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันทอดย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มแดงงดงามจับตา เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทั้งลมเย็นจากทะเลพัดกระทบใบหน้า จนเส้นผมของเธอปลิวไหวเบา ๆ กลิ่นเค็มจาง ๆ ของน้ำทะเล และไอชื้นที่สัมผัสผิวกายความงามตรงหน้าเติมเต็มช่วงเวลานี้ให้สมบูรณ์แบบ จนไอรินได้แต่ยืนนิ่ง ซึมซับทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ ราวกับโลกภายนอกได้เลือนหายไปจากการรับรู้ของเธอ กระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”ไอรินไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอ่ยถามขึ้นแทน ในขณะที่ดวงตายังคงทอดมองดวงอาทิตย์ตรงหน้า ราวกับกำลังเฝ้าส่งมันกลับบ้าน หลังจากทำหน้าที่ส่องแสงมาตลอดทั้งวัน“ท่านประธานชอบท้องฟ้าไหมคะ”
ตอนที่ 67หลังจากพาไอรินออกมาจากบรรยากาศที่ตึงเครียด อาเธอร์ก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถซีดานคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตู ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวลเขายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้เสมอกับเธอเพื่อสำรวจอาการใกล้ ๆ“เงยหน้ามาให้ฉันดูหน่อย” มือใหญ่แตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ เพื่อให้หันมาหาเขาไอรินยอมทำตามโดยไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ จนเผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังคงเอ่อคลออยู่ในดวงตา และรอยแดงจาง ๆ บนแก้มข้างซ้ายยิ่งมองหยดน้ำใส ๆ ที่รินไหลออกมาจากดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างสดใส รวมถึงรอยแดงบนแก้มที่เขาเคยดอมดมและจุมพิตมันอย่างถนุถนอม อารมณ์โกรธของอาเธอร์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน จนอยากจะเดินกลับไปบดขยี้ฝ่ามือที่กล้าแตะต้องของ ๆ เขาให้แหลกละเอียดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้เพราะสำหรับเขาในตอนนี้…สิ่งสำคัญมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้นอาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เวียนหัวไหม” ขณะถาม อาเธอร์ไม่ละสายตาออกไปจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ม
ตอนที่ 66หลังจากวันที่โต้เถียงกับนทีที่ลานจอดรถ ไอรินก็กลับมาอยู่ในสภาพซึมเงียบคล้ายช่วงแรกที่เธอเพิ่งรู้ความจริงเรื่องการนอกใจของเขาหลายครั้งเมื่ออยู่เพียงลำพัง เธอมักเผลอเหม่อลอย ย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันและภาพความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละช่วงเวลาแม้ภายนอกไอรินยังคงยิ้ม พูดคุย และใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ลึกลงไปในใจมันกลับรู้สึกหม่นเศร้าแปลก ๆน้ำตาไม่ไหลออกมาเลยสักหยด จนไอรินเองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร รู้เพียงแค่ว่า ในวันนั้นเหมือนสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนทีได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับสายสัมพันธ์นี้ไม่อาจเชื่อมต่อให้กลับมาเป็นดังเดิมได้อีกความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ คล้ายกับเธอได้ทำของสำคัญตกลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แม้จะรู้ว่ามันยังคงอยู่ใต้น้ำลึกไม่ไปไหน แต่ก็เกินกำลังจะไขว่คว้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมรับความจริงและปล่อยมือจากสิ่งที่จะไม่มีวันได้คืนกลับมาอย่างไรก็ตาม แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงไปดูแลอาเธอร์ตามคำขอของครามโดยไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งอาเธอร์หายดี และสามารถกลับไปทำงานที่บริษัทได้ตามปกติอีกครั้งในช่ว
ตอนที่ 65หลังออกจากเพนต์เฮาส์ ไอรินขับรถตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที พอจอดรถเรียบร้อยและกำลังจะเดินขึ้นห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยอย่างดี“ไปไหนมา”ไอรินหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นนทีค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมเสาในลานจอดรถ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออย่างต้องการเอาคำตอบไอรินถอนหายใจยาวอย่างอดไม่อยู่ เนื่องจากความอึดอัดสะสมจากพฤติกรรมของเขาที่คอยตามดูเธอเริ่มปะทุขึ้น จนเกินจะต้านไหว ซึ่งที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ คงเพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าออฟฟิศตามปกติเป็นแน่“พี่เอาเวลามาตามรินแบบนี้…ไม่ต้องทำงานเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตอบ ไอรินก็พูดต่อทันทีอย่างประชดประชัน“อ้อ...รินลืมไป พี่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยตระกูลเรืองอัศวโชติแล้วนี่น่ะ จะทำงานไปทำไม”“อย่าประชดพี่ได้ไหม”“...”“ตกลงแล้วเธอหายไปไหนมาทั้งวัน” แม้จะถูกคำพูดของไอรินจิกกัด แต่นทีก็ยังใจเย็นแล้วเอ่ยถามเสียงอ
ตอนที่ 60นิวเยียร์จอดรถนิ่งอยู่หน้าโรงพยาบาลเนิ่นนาน มือที่วางบนพวงมาลัยสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเธอทอดมองชายที่นอนแน่นิ่งอยู่เบาะข้าง เลือดของเขายังคงซึมผ่านเสื้อผ้า บ่งบอกถึงอาการบาดเจ็บที่ไม่อาจมองข้ามได้หากมองเพียงผิวเผิน คำตอบก็ดูชัดเจนอยู่แล้วว่าเธอควรพาเขาเข
ตอนที่ 59“ยะ อย่าค่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ…คุณ…คุณเซดริก! หยุดนะ!”ทั้งสองยื้อกันไปมาอย่างวุ่นวาย แต่จังหวะหนึ่งนิวเยียร์ก็เสียหลัก ถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงแขนของคนตัวสูงโดยไม่ทันตั้งตัว ท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้แน่น จนเธอไม่อาจขยับหนีไปไหนได้
ตอนที่ 58ไอรินก้มหน้าลงเล็กน้อย สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น“คือ…เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หลังจากที่รู้ความจริงฉันก็ไปนั่งดื่มย้อมใจคนเดียว แล้ว...”ไอรินหยุดไปชั่วครู่ คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูดข
ตอนที่ 57ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พฤติกรรมแปลกประหลาดของอาเธอร์ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความสับสนไว้ในใจของไอรินอย่างลึกซึ้งทั้งที่สถานะของพวกเขาเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้อง แต่กลับกอดจูบกันแทบทุกวัน ซ้ำร้าย เธอยังเป็นฝ่ายช่วยปลดปล่อยแรงปรารถนาของเขาด้วยมือตัวเองอีก ความใกล้ชิ


![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


