You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น

You are My Aileen แสงจันทร์ใต้เงาแค้น

last updateLast Updated : 2026-05-09
By:  GrayprincessOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
68Chapters
466views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“อาเธอร์” ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้นำตระกูล เฝ้ารอวันที่จะได้แก้แค้นให้คนที่ “ฆ่า” พ่อแม่ของเขา แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อ “ความจริง” ที่ไม่คาดคิดดันปรากฏขึ้นมา

View More

Chapter 1

You are My Aileen 01

01

ณ หุบเหวลึก

@เชียงใหม่ ประเทศไทย

ลมหายใจของไอรินขาดเป็นห้วง ๆ เรียวขาทั้งสองข้างแทบรับน้ำหนักต่อไปไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงพาร่างกายที่สะบักสะบอมวิ่งไปเรื่อย ๆ อย่างไม่นึกสนบาดแผลตามร่างกายสักนิด

สิ่งเดียวที่เธอมุ่งหวังในตอนนี้ ก็คือหนทางหนีของตนเอง แต่ไม่ว่าไอรินจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน เธอยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคำรามดังตามหลังมาไม่ห่าง เหมือนไม่อาจหนีรอดไปจากปีศาจร้ายที่กำลังไล่ตามมา

“ไอริน!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

“ฉันสั่งให้เธอหยุด... ได้ยินไหม!”

แต่ไม่ว่าปีศาจตนนั้นจะว่าอย่างไร ก็ไม่อาจหยุดยั้งไอรินได้ กลับกันแล้วยิ่งทำให้เธอต้องเร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม

เธอคาดหวังว่าความเร็วที่มากขึ้นนี้จะทำให้หนีห่างจากกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาพอสมควร แต่เมื่อเหลียวกลับไปมอง หัวใจก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าพวกเขาใกล้เข้ามาเต็มที และด้วยความตื่นตระหนก ไอรินจึงกัดฟันแน่น ก่อนตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปในป่ารกข้างทางอย่างไม่คิดลังเล

ป่าดิบเขาที่ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ พื้นดินเปียกลื่นเต็มไปด้วยรากไม้และเศษใบไม้ทับถม เธอหวังให้ความรกชัฏของป่าแห่งนี้ช่วยบดบังสายตา และทำให้กลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไล่ตามมาเคลื่อนไหวได้ลำบากขึ้น

ซึ่งก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เสียงฝีเท้าหนักและเสียงตะโกนตามหลังค่อย ๆ ห่างออกไปทีละน้อย

ท่ามกลางความมืดและไอเย็นชื้นที่เกาะตามผิวกาย ทำให้ไอรินเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่เธอก็ยังฝืนวิ่งต่อไป กระทั่งเห็นทางออกข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากสายตา

เมื่อแสงแห่งความหวังอยู่เบื้องหน้า ไอรินก็ลืมความอ่อนล้าที่สะสมมาจนหมดสิ้น ทำให้ใช้เวลาไม่นานเธอก็พาตัวเองออกมาจากป่าอันมืดครึ้มได้สำเร็จ

ไอรินกวาดตามองเส้นทางดินแคบ ๆ ที่มีรอยล้อรถบดทับเป็นแนวยาวพลางครุ่นคิดว่าถ้าออกไปตอนนี้ ก็เป็นไปได้ว่าคนของเขาอาจดักรอเธออยู่ที่ทางออกแล้วก็เป็นได้

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเดินเลียบไปตามเส้นทางที่อยู่ลึกเข้าไป โดยหวังเพียงว่าจะมีโอกาสรอดรออยู่ข้างหน้า ทว่า… สวรรค์กลับล่นตลก

เพราะไม่ว่าเธอจะเดินลึกเข้าไปเพียงใด สิ่งที่รายล้อมเธอก็ยังมีเพียงเสียงลมหายใจของตนเอง และต้นไม้ใหญ่ที่ราวกับกำแพงสูง จนกระทั่ง... ไร้หนทางให้เดินต่อ

ไอรินยืนนิ่งพร้อมกับทอดสายตามองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ประเดประดังเข้ามา

มันคล้ายกับความสิ้นหวัง เธอทั้งโศกเศร้าและโดดเดี่ยว... แต่ในเวลาเดียวกัน เธอกลับรู้สึกโล่งใจและสงบอย่างประหลาด

ความรู้สึกย้อนแย้งนี้ ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของไอรินที่มันเดือดพล่าน และอัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นชิงชัง แต่ก็ตัดใจลงมือกับเขาไม่ลง ดังนั้นเหวลึกที่อยู่ตรงหน้าจึงเป็นผลลัพธ์ที่เธอได้รับ

บทลงโทษนี้ ทำให้ไอรินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลากเท้าที่อ่อนแรงไปข้างหน้าทีละก้าว ๆ

ฝีเท้าเล็กหยุดลงตรงแนวผาลึก ก่อนสายลมจากเบื้องล่างจะพัดหวีดหวิวขึ้นมาต้อนรับ ราวกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่กำลังเพรียกหาเธอจากก้นเหว

ดวงตากลมกวาดสายตาชมยอดเขาน้อยใหญ่ที่ทอดตัวสลับซับซ้อนไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา ทั้งท้องฟ้าสีเพลิงที่ค่อย ๆ แผ่คลุมไปทั่วผืนฟ้า ป่าไม้กว้างใหญ่ที่โอบล้อมทุกสิ่งไว้ในความสงบ

ความงดงามวิจิตรที่อยู่เบื้องหน้าของเธอ ทำให้ช่วงเวลานี้ชวนฝันจนแทบอยากหยุดหายใจ

ไอรินอดรู้สึกไม่ได้ว่า หรือนี่จะเป็นเมตตาที่สวรรค์มอบให้ หากเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ สิ่งเดียวที่เธอทำได้... คือยอมรับโชคชะตานี้ด้วยใจที่ยินดี

เมื่อคิดแบบนั้น จิตใจก็พลันเบาลงในทันที ความชิงชังและแรงขัดขืนที่เคยมีค่อย ๆ จางลงราวกับหมอกยามรุ่งสาง ริมฝีปากของเธอสามารถคลี่ยิ้มออกมาได้อย่างอ่อนโยน กระทั้งได้ยินเสียงสะท้อนดังใกล้เข้ามา เธอก็ไม่คิดหันกลับไปมอง หรือแม้แต่จะดิ้นรนหลบหนีหาที่ซ่อน

ขณะที่ไอรินกำลังดื่มด่ำกับทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างละเมียดละไม เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากด้านหลังก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“ทางนี้ครับ! อยู่ทางนี้!”

ทว่าไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเหล่านั้นก็หยุดลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่ความเงียบงันอันหนักอึ้งจะแผ่ปกคลุมพื้นที่ด้านหลังของเธอ ราวกับไม่มีใครกล้าขยับหรือเปล่งเสียง

“ไอริน...”

เสียงทุ้มนั้นทำให้ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ไอรินค่อย ๆ หันกลับไปอย่างใจเย็น ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ชายคนรักที่แสนเลือดเย็นของเธอ

เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้องด้วยใบหน้านิ่งสงบเช่นเดิม แต่ในแววตาสีเทาคู่นั้นกลับต่างไปจากที่เธอคุ้นเคย

“คิดจะทำอะไร”

เธอไม่ได้ตอบสิ่งใดกลับไป ทำเพียงเฝ้ามองนัยน์ตาสีเทาหม่นที่ไม่เคยยี่หระต่อสิ่งใดสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด

เธอสงสัยว่า... เขากำลังหวาดกลัวงั้นเหรอ... ทั้งที่เป็นคนผลักให้เธอต้องยืนอยู่ตรงปากเหวนี้แท้ ๆ ทั้งที่เขาเป็นคนบีบให้เธอไร้ซึ่งหนทางให้กลับ ทำไมตอนนี้ถึงจ้องมองเธอประหนึ่งไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้

“เด็กดี... มาทางนี้มา”

เสียงของอาเธอร์อ่อนลงอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ดวงตาสีเทาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา แล้วค่อย ๆ ผายมือยื่นออกมา ราวกับกำลังอ้อนวอนให้เธอจับมันไว้ แต่เธอกลับยืนนิ่ง ก่อนจะหลุบสายตามองฝ่ามือนั้นอย่างเฉยเมย

“เรากลับบ้านกันนะ หื้ม...?”

ทันทีที่คำว่า ‘บ้าน’ แว่วเข้าหู ไอรินก็อดไม่ได้ที่จะเผลอหลุดขำให้กับความคำพูดจอมปลอมเหล่านั้น นั่นเพราะก็เป็นเขาเองที่ลงมือทำลายมัน

“ได้โปรดเถอะ... ไอริน” เสียงของอาเธอร์เริ่มสั่นเครือ

ไอรินเห็นดวงตาคมคู่นั้นค่อย ๆ แดงก่ำขึ้นมา ใบหน้าที่เคยเย็นชาและสูงส่งจนดูเอื้อมไม่ถึง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น และความสิ้นหวัง จนเธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“บ้านเหรอ... ตอนนี้ฉันมีบ้านให้กลับที่ไหนกัน”

“มีสิ...” อาเธอร์รีบพูดขึ้นทันที

“เธอมีฉัน ฉันจะเป็นบ้านให้เธอเอง เพราะงั้น…” แต่ยังไม่ทันที่อาเธอร์จะพูดจบ เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมา จนทำให้เขาและเหล่าลูกน้องต่างก็แสดงสีหน้าสับสนงุนงงกันออกมา

“หึ... คิ ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”

“คนอำมหิตอย่างคุณ... จะเป็นบ้านที่อบอุ่นให้ฉันได้ยังไง” เธอพูดโดยที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

ทั้งที่เมื่อครู่เธอเพิ่งจะทำใจยอมรับผลจากการกระทำของตัวเองได้และเตรียมจากไปอย่างสงบแล้วแท้ ๆ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ก็ทำให้เผลอนึกถึงความโหดเหี้ยมที่เขาทำไว้ จนไฟแค้นในอกลุกโชนขึ้นอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

เพลิงแค้นที่สุมอยู่กลางอกร้อนผ่าวจนแล่นขึ้นมาถึงขอบตา ทำให้ภาพของชายตรงหน้าพร่าเลือนอยู่หลังม่านน้ำตา

เธอเกลียดเขาเหลือเกิน… ทว่าความเกลียดชังนี้กลับเหมือนปลายมีดแหลมคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งแค้นเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

นั่นเพราะเธอไม่อาจยอมรับได้ว่าสิ่งที่เธอยึดมั่น ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ ความเชื่อใจ ทั้งหมดนี้ล้วนย้อนกลับมาทำร้ายครอบครัวของเธออย่างเลือดเย็น และเป็นเธอที่นำพาความตายมาสู่พวกเขา

ดวงตาของทั้งสองสบกันอย่างเนินนาน โดยไร้คำพูดใด ๆ นอกจากหยดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มของไอริน ทุกสรรพสิ่งก็เหมือนกับถูกหยุดนิ่ง แต่แล้วจู่ ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกเสียงลมเข้ามา

สีหน้าของนทีเต็มไปด้วยความตกใจและความหวาดหวั่นไม่ต่างกับอาเธอร์

“ริน... ธะ เธอกำลังคิดทำอะไร”

เธอไม่ตอบคำถามของเขา ทำเพียงมองเขาผ่านม่านน้ำตาพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“ไอริน... มาหาพี่ นะ พี่อยู่นี่แล้ว” นทีส่งสายตาอ้อนวอนต่อเธอพร้อมผายฝ่ามือออกหมายให้เธอเดินเข้าไปหา แต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวหญิงสาวที่ใบหน้าท่วมไปด้วยน้ำตาได้

สิ่งเดียวที่นทีได้กลับมาก็คือความเงียบกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่อาจตีความหมายได้ เขาจึงพยายามพูดต่อ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าความสุขุมอย่างที่เคยมี

“พี่ผิดไปแล้ว... ผิดต่อเธอและครอบครัวของเธอ พี่ขอโทษ... แต่พี่รักเธอจริง ๆ ไอริน มาหาพี่นะ พี่สัญญา... ครั้งนี้พี่จะไม่ปิดบังอะไรเธออีก จะมีแค่เธอกับพี่ เราสองคน… จะไม่ให้ใครมาแทรกกลางพวกเราได้อีก นะ...”

“เธอจำได้ไหม... พวกเราสัญญากันไว้... ว่าจะไปเที่ยวรอบโลกด้วยกัน เธอบอกว่า... อยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วเราก็เลี้ยงน้องหมาหนึ่งตัว... วันหยุดพวกเราก็นั่งดูหนังด้วยกันเธอบอกพี่ว่า... จะทำให้พี่ร้องไห้ให้ได้เพราะบทหนังของเธอ จำได้ไหม”

จำได้… เธออยากบอกกับเขาว่าเธอจำได้ทุกอย่าง สิ่งเหล่านั้นที่เขาเอ่ยถึง เคยเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่เธอเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และเคยเชื่ออย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงมีเขาอยู่ในทุกภาพฝันเหล่านั้น ต่อให้เป็นเพียงชีวิตเรียบง่ายแสนธรรมดา ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินเขาพูดถึงมันอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นกลับฟังดูโหดร้าย ราวกับเขาได้หยิบเศษแก้วจากความฝันที่แตกละเอียดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม

“พวกเราลืมเรื่องในอดีตและเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม...” ไอรินส่ายหัวปฏิเสธทั้งน้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

‘ไม่’ เธออยากบอกเขาอย่างนั้น แต่ริมฝีปากกลับสั่นจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้

เธอรู้ดีว่าความฝันที่เขาพูดถึงนั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมกลับไปหาได้อีก เธอเดินมาไกลมากแล้ว ไกลจนเมื่อมองหันกลับไปก็พบเพียงเศษซากของความรักและความเชื่อใจที่ถูกเหยียบย่ำจนจำรูปเดิมไม่ได้

ขณะที่ไอรินกำลังปล่อยความคิดให้ไหลย้อนกลับไปยังเรื่องราวระหว่างเธอกับนที เสียงของอาเธอร์ก็ดังแทรกขึ้น ฉุดเธอให้หลุดออกจากห้วงภวังค์

“ไอริน... เลิกคิดเรื่องไร้สาระแล้วรีบมาทางนี้” 

ไอรินหันไปตามต้นเสียง ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำมองฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีแดงฉานเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกมากมาย

ยิ่งหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ความขมขื่นก็ยิ่งเอ่อล้นขึ้นมา จนท้ายที่สุดเสียงหัวเราะแผ่วเบาก็หลุดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ดังขึ้นทีละน้อยและก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ เรียกสายตาของผู้คนโดยรอบให้หันมองเธอด้วยความตื่นตะลึง

กระทั่งเสียงหัวเราะหยุดลง เธอจึงค่อย ๆ ปล่อยให้สายตากลับมาหยุดอยู่ ณ จุดเดิม ทำให้บรรยากาศอันหนักอึ้งเมื่อครู่เบาลง แต่ทันทีที่เท้าเล็กซึ่งอยู่ห่างจากขอบเหวไม่ถึงเมตรเริ่มขยับ บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา

เด็กสาวก้าวถอยออกไปอย่างเชื่องช้าทีละก้าว ๆ ขณะที่สายตาของอาเธอร์และนทียังคงจับจ้องมาที่เธอพร้อมกับเสียงห้ามปรามที่ดังอย่างต่อเนื่อง

เธอเห็นความร้อนรนและความหวาดกลัวในแววตาพวกเขาชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนอดสงสัยไม่ได้ว่า... ทำไมพวกเขาต้องแสดงท่าทีเช่นนั้น ทั้งที่หุบเหวนี้... เป็นพวกเขาที่ขุดมันขึ้นมาเองกับมือ

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบให้กับข้อสงสัยของตัวเอง เสียงบางอย่างก็กระแทกลงกับพื้นดัง ตุบ! ดึงความสนใจของเธอไปในทันที

ภาพที่อาเธอร์ทรุดตัวลงกับพื้น ทำให้ฝีเท้าของเธอชะงักลงพร้อมลมหายใจที่สะดุดไปชั่วขณะ

“ยอมแล้ว... ฉันยอมเธอแล้ว... ได้โปรดหยุดเถอะ ขอร้องละ...”

“ช่วยหยุดสักทีเถอะ!”

เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าชายคนที่เคยยืนอยู่เหนือทุกคน ชายที่แผ่นหลังตั้งตรงเสมอราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้กดเขาให้ต่ำลงได้ บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่กับพื้นเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ซึ่งสิ่งนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน โดยเฉพาะเจย์เลอร์

เธอแอบเห็นเขามองอาเธอร์ด้วยแววตาสับสนปนตกใจ ราวกับภาพตรงหน้าขัดแย้งกับทุกสิ่งที่เขาเคยรู้จักเกี่ยวกับเจ้านายของตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยนความตั้งใจ

“อาเธอร์... คุณเห็นไหมว่า วันนี้ทุกอย่างเป็นใจมากจริง ๆ” เสียงของไอรินเรียบนิ่งจนน่าขนลุก ไม่เหมือนคนที่เพิ่งร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว สีหน้าของเธอสงบจนแม้แต่อาเธอร์ที่เคยอ่านสีหน้าผู้คนได้ทะลุปรุโปร่งก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“หมายความว่าอะไร”

เธอได้ยินความระแวงแฝงอยู่ในคำถามนั้น จากนั้นจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มไขข้อสงสัยให้กับเขา

“จำได้ไหม... ฉันเคยบอกว่าชอบท้องฟ้าแบบนี้ที่สุด” พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีส้มแดงที่แผ่กระจายไปทั่วผืนฟ้า ก่อนจะดึงสายตากลับมาหยุดยังชายตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งเมื่อได้เห็นสีหน้าชะงักงันของอาเธอร์ เธอก็แน่ใจว่าเขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น

“ไม่... ไม่นะ...” เขาส่ายหน้าเบา ๆ เสียงสั่นพร่า

“เธอเกลียดฉัน แค้นฉันมากไม่ใช่เหรอ... ถ้างั้นก็มีชีวิตอยู่ แล้วมาฆ่าฉันด้วยมือของเธอเองสิ”

แสงอาทิตย์ส่องมาจากด้านหลังของไอริน ทอดเงาของเธอยาวเหยียดไปตามพื้น ก่อนจะทาบทับลงบนร่างของอาเธอร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น

ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพลิกกลับตาลปัตร จากเธอที่เคยเป็นเหยื่อ บัดนี้กลับยืนอยู่เหนือกว่า ราวกับเป็นผู้กุมสิทธิ์ตัดสินชะตาของเขา

“ใช่... ฉันเกลียดและแค้นคุณมาก แต่วันนี้ฉันดีใจที่ได้มองท้องฟ้าแบบนี้กับคุณอีกครั้ง... และจะเป็นครั้งสุดท้าย” สิ้นเสียงของไอริน หยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่อล้นอยู่เต็มขอบตาของอาเธอร์ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกต่อไป พร้อม ๆ กับข้อสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของไอริน

เธอเคยคิดว่าหากได้เห็นน้ำตาของเขาที่ขอร้องอ้อนวอนต่อเธอสักครั้ง หัวใจคงเบาลงบ้าง หรือบางครั้งอาจทำให้เธอรู้สึกได้รับเศษเสี้ยวของความยุติธรรม แต่เมื่อสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริงตรงหน้า เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเหมือนอย่างที่คิด แย่ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกลับค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

ถึงอย่างนั้น... ความทรมานนี้ก็ควรจบได้แล้ว

“ฉะ ฉันสัญญาจะปล่อยเธอไป ฉันจะ…”

“ไม่… อาเธอร์ ฉันไม่มีหน้าที่จะมีชีวิตอยู่ทั้งที่เป็นคนผลักครอบครัวไปสู่ความตายหรอกนะ”

“ฉันจะไปหาพวกเขา… ไปบอกกับพวกเขาว่าฉันผิดไปแล้ว ขอโทษที่ฉันมันทั้งโง่เขลา ทั้งไม่ได้เรื่อง”

ทันทีที่ไอรินพูดจบ สีหน้าของอาเธอร์ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ความสิ้นหวังในดวงตาคู่นั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นบางสิ่งที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งบ้าคลั่ง และยึดติด ราวกับเขาเพิ่งได้ยินคำพิพากษาที่ไม่มีวันอุทธรณ์ได้อีก มือทั้งสองข้างเกร็งแน่นกับพื้นจนเห็นเส้นเลือดนูนชัด ร่างกายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม

“ใครอนุญาต!” อาเธอร์เงยหน้าขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“ชีวิตเธอเป็นของฉัน ไอริน... ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ตายไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้เธอตาย เธอเข้าใจไหม!” น้ำเสียงของเขาแตกพร่า สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ถูกกลบด้วยความบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ถ้าเธอกล้าตาย… อย่าหวังว่าเพื่อนของเธอจะได้มีชีวิตปกติสุข ฉันจะตามเธอไปจนถึงนรกแล้วลากเธอมาดูความทุกข์ทรมานของพวกเขา! อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้ตายอย่างสงบ ได้ยินไหม!?” อาเธอร์หอบหายใจหนัก ดวงตาจับจ้องเธอราวกับคนเสียสติ ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาแทบไม่เหลือเค้าของชายผู้เยือกเย็นคนเดิม

“อาเธอร์... คุณสัมผัสได้ไหมว่าใกล้ถึงเวลาของฉันแล้ว” เธอไม่ได้สนใจคำขู่ของเขาเลยสักนิด ซึ่งยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือก

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที! เพราะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป! เธอคิดว่าตายแล้วเธอจะหนีจากฉันพ้นเหรอ ไม่เลย! แม้ตายเธอก็ยังต้องเป็นของฉัน!” เสียงปฏิเสธของเขาดื้อดึงเหมือนเด็กที่ไม่ยอมรับความจริง แต่ไอรินกลับเพียงมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงฉาน เป็นครั้งสุดท้าย

เธอเห็นฝูงนกกำลังทยอยบินกลับรัง พวกมันโฉบต่ำไปตามแนวไม้ โดยมีจุดหมายเดียวกันคือ กลับสู่บ้านแสนอบอุ่น ซึ่งเธอเองก็เช่นกัน แม้ราคาที่จะต้องจ่ายเพื่อกลับไปนั้นจะเป็นวิญญาณ เธอก็ยินดีแลก

หลังปล่อยน้ำตาหยดสุดท้ายไหลอาบแก้มลงไป ไอรินก็ได้เอ่ยถ้อยคำสุดท้ายที่จะเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาลออกไป

“พี่เป็นคนผลักฉันให้ยืนอยู่บนปากเหวนี้... ก็มองดูฉันร่วงลงไปกับตาตัวเองเถอะ”

คำพูดนั้นทำให้อาเธอร์เบิกตากว้าง ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระแทกของลมดัง พรึ่บ! พร้อมกับร่างของไอรินที่ร่วงลงไป

“ไม่!” เสียงเรียกของอาเธอร์แตกพร่า ราวกับหัวใจถูกฉีกออกในพริบตา แต่สำหรับไอริน เสียงนั้นกลับค่อย ๆ ไกลห่างออกไป

ในห้วงเวลาที่ร่างกายร่วงหล่นลงมาและลอยอยู่กลางอากาศ ไอรินคิดว่าสิ่งที่เธอจะหวนนึกถึงในวาระสุดท้ายคงจะเป็นเพียงแค่ฝ่ามืออุ่น ๆ ของคุณพ่อยามลูบหัวเธอ เสียงปลุกในทุก ๆ เช้าของคุณแม่ หรือรอยยิ้มอบอุ่นราวกับแสงแดดแรกของตรินทร์

ทว่า... หัวใจเจ้ากรรม กลับยังคงนึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนของเขา ราวกับคำสาปที่แม้แต่ตายก็ไม่อาจสลัดให้หลุดออกได้

ในวินาทีที่เธอควรเป็นอิสระที่สุด เขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ในความทรงจำ ในบาดแผล และในเศษเสี้ยวสุดท้ายของหัวใจที่พังทลาย ซึ่งก่อนที่ทุกสิ่งจะจมหายไปพร้อมกับเธอ ไอรินก็ค่อย ๆ หลับตาลง โดยให้ท้องฟ้าสีแดงฉานอร่ามตาอาบร่างเพื่ออยู่เคียงข้างเป็นผู้บอกลาเธอคนสุดท้าย

To be continued...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
68 Chapters
You are My Aileen 02
ตอนที่ 02  ในราตรีเงียบงัน แสงจันทร์สอดส่อง เสียงอึกทึกของมวลมนุษย์ที่เคยน่ารำคาญเงียบหายไป ทันใดนั้น...ฝูงอีกาดำไม่รู้ที่มาหลายสิบตัวก็พากันบินว่อนพร้อมกันส่งเสียงร้องราวกับกำลังแสดงความยินดีดวงจันทร์ที่ลอยเด่นถูกบดบังด้วยการเคลื่อนตัวของหมู่เมฆ สายลมที่เคยพัดไหวอย่างแผ่วเบาส่งเสียงหวีดร้องจนเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนกลางอากาศเมื่อเหตุการณ์น่าพิศวงปนขนลุกสงบลงก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำสองคนบนอาคารสูงพวกเขาทั้งสองกำลังยืนมองชายคนนั้นที่สะพายกระเป๋าเป้เดินด้วยท่าทางรีบร้อน เขากึ่งเดินกึ่งวิ่ง สายตามองตามหลังตลอดราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่างชายที่ยืนข้างหลังเอ่ยถามเจ้านายของตนที่ยังไม่ละสายตาจากมนุษย์ผู้นั้น้“ทำไมหนังสือเล่มนั้นถึงเลือกผู้ชายคนนี้ล่ะครับ เขาดูไม่น่ามีอะไรที่จะเกี่ย
Read more
You are My Aileen 03
ตอนที่ 03 ดรีมแลนด์ เอนเตอร์เทนเมนต์ ตึกสูงทันสมัย ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงอย่างเวลิน สถานที่ที่ใครหลายคนปรารถนาอยากเข้าทำงาน ที่นี่เป็นดินแดนแห่งความฝันตามชื่อ เพราะเป็นที่ที่สร้างศิลปินที่มีชื่อเสียง และซูเปอร์สตาร์ระดับโลกมากมาย นอกจากนี้เจ้าของห้องชั้นบนสุดของตึกนี้ยังเป็นที่หมายปองของผู้หญิงหลายคนขณะที่อาเธอร์นั่งทำงานอยู่ในห้องอย่างสงบประตูก็เปิดออก ชายร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเข้าถึงง่ายแววตาขี้เล่นก็เดินเข้ามา โดยที่ด้านหลังมีลูกน้องคนสนิทเดินตามเข้ามาด้วยอาเธอร์วางปากการาคาแพงลงอย่างเบามือ ก่อนจะปรายตามองอย่างตำหนิให้กับคนไร้มารยาทที่บุกรุกเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยพลการแขกที่ไม่ได้รับเชิญในชุดสูทสีเบอร์กันดีก็ไม่ได้สนใจ เขานั่งไขว่ห้างบนโซฟาอย่างสบายใจราวกับว่าที่นี่เป็นห้องทำงานของตัวเอง“ฉันจำไม่ได้
Read more
You are My Aileen 04
ตอนที่ 04 เมื่อรถซีดานหรูจอดนิ่งสนิท อาเธอร์ในชุดสูทสีดำสนิทก็ออกมาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีชมพูอมส้มในมือ ซึ่งเป็นสีที่มิรา เซอร์เฟโรซ ผู้เป็นแม่ชอบมากที่สุด เขาเดินตรงไปยังป้ายชื่อของพ่อ อาร์เดล เซอร์เฟโรซ ที่อยู่เคียงกันกับป้ายชื่อของแม่“ผมมาหาแล้วครับ วันนี้เอากุหลาบที่คุณแม่ชอบมาให้ด้วย” พูดจบ อาเธอร์ก็วางช่อกุหลาบที่เขาตัดมากับมือไว้หน้าป้ายชื่อของมิรา“ผ่านมาหลายปี แต่ผมก็ยังหาตัวศัตรูของลุงไคและพวกท่านไม่ได้เลย ได้โปรดยกโทษให้กับลูกชายที่ไม่เอาไหนคนนี้ด้วย” อาเธอร์พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งและน้ำเสียงหนักแน่น แต่ภายในใจของเขากลับรุนแรงจนแทบจะระเบิดเขาโกรธที่ไม่สามารถลากคอศัตรูมาให้พ่อกับแม่ได้ รู้สึกผิดที่เขาเป็นคนขอให้ลดจำนวนบอดี้การ์ด หากไม่อย่างนั้นเหตุการณ์เลวร้ายอาจไม่เกิดขึ้น ความเศร้า ความเสียใจ ทุกอารมณ์ตีกันจนเดือดพล่าน แ
Read more
You are My Aileen 05
ตอนที่ 05 เมื่อเครื่องบินแตะพื้นรันเวย์ เสียงล้อบดไถลไปบนพื้น ทำให้หัวใจของอาเธอร์เต้นแรงด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมาย แต่สีหน้าของเขากลับนิ่งไม่เปลี่ยนเลยอาเธอร์สวมแว่นสีดำก้าวเท้ายาว ๆ เดินตรงไปยังรถที่ถูกจัดเตรียมไว้ โดยที่มีเจย์เลอร์เดินตามหลังมา ทั้งคู่ถูกคุ้มกันด้วยเหล่าบอดี้การ์ดทั้งหน้าและหลัง เมื่อปรากฏร่างของเจ้านาย ลูกน้องที่มารอรับต่างก็โค้งให้ด้วยความเคารพ“การเดินทางเป็นยังไงบ้างครับ” คราม ภักดีวงศ์เอ่ยทักทายเจ้านายด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเขาเปรียบเสมือนมือซ้ายของอาเธอร์และเป็นอีกหนึ่งคนที่จงรักภักดีต่ออาเธอร์อย่างมาก ดังนั้นงานทางฝั่งเอเชียอาเธอร์จึงวางใจให้เขาเป็นคนจัดการมาโดยตลอด“ก็ดี…ทุกอย่างเรียบร้อยไหม”“ครับ” เจ้านายลูกน้องทักทายกันสั้น ๆ ก่อนที่อาเธอร์จะขึ้นรถไป โดยที่ครามก็ไม่ลืมทักทายเจย์
Read more
You are My Aileen 06
ตอนที่ 06 แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านกระทบเปลือกตาหญิงสาว ปลุกไอรินให้ตื่นจากฝันหวาน เธอลุกขึ้นนั่งงัวเงียสักพักก่อนจะเดินไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปฝึกงานวันแรก“เตรียมตัวเสร็จรึยังริน?”“เสร็จแล้วค่ะแม่” ไอรินขานรับรินรดา จิราภิวัฒน์ ผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ซึ่งมีน้องชายตรินทร์ จิราภิวัฒน์ และพ่อของเธอธนัท จิราภิวัฒน์ กำลังช่วยกันจัดเตรียมอาหารเช้าไอรินนั่งลงทานอาหารเช้าฝีมือคุณพ่ออย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ทั้งสี่คนก็หัวเราะพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตประจำวันของกันและกันไอรินทานอาหารเช้าอิ่มก็วางช้อน ธนัทที่เห็นลูกสาวทานไปได้นิดเดียวจึงเอ่ยคะยั้นคะยอให้เธอทานเพิ่มอีกหน่อยอย่างเป็นห่วง“อิ่มแล้วเหรอ”
Read more
You are My Aileen 07
ตอนที่ 07 “คุณพูดว่าอะไรนะ...ช่างเถอะ ฉันว่าเรารีบออกจากห้องนี้กันก่อนดีกว่า” พูดจบไอรินก็ลุกขึ้นอย่างพรวดพราด ทำให้เธอเสียหลักทรงตัวจนหัวแทบทิ่มลงพื้น แต่อาเธอร์ว่องไวกว่า มือใหญ่รีบคว้าเอวบางอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ จนไอรินล้มลงบนตักแกร่งของเขาแบบพอดิบพอดี มือทั้งสองข้างเกาะร่างสูงแน่นด้วยความตกใจกลิ่นหอมจาง ๆ จากเส้นผมของหญิงสาวลอยมาแตะปลายจมูกโด่งของอาเธอร์ ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันในระยะประชิดจนแทบจะสัมผัสกัน ไอรินจ้องมองดวงตาสีเทาเย็นชาคู่นั้นที่สะท้อนภาพของเธออย่างหลงใหลราวกับกำลังถูกสะกดไว้ด้วยมนตร์บางอย่าง“สวยจัง” ไอรินพึมพำเสียงเบาดวงตาทั้งสองสบกันนิ่งงันพร้อมกับแลกสัมผัสลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกันไปมา ราวกับทุกสิ่งรอบข้างจางหายไอรินมองลึกลงไปในดวงตาทรงอำนาจคู่นั้น ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึก
Read more
You are My Aileen 08
ตอนที่ 08 หลังจากเกิดเหตุวันนั้น ไอรินก็ได้รู้อะไรหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณเซน่าและท่านประธาน วันถัดมาจึงเข้าไปขอโทษคุณเซน่าที่ทำให้เธอไม่สบายใจพร้อมกับอธิบายเหตุการณ์เข้าใจผิดทั้งหมดให้ฟัง แต่ไม่รู้ทำไมแม้จะผ่านมาเกือบอาทิตย์ เธอก็ยังคอยกลั่นแกล้งไอรินไม่เลิก และนับวันก็ยิ่งจะรุนแรงขึ้นอย่างเมื่อวานก่อนพอเธอรู้ว่าไอรินแพ้กุ้ง จู่ ๆ รายการอาหารของบริษัทก็ถูกเปลี่ยนเป็นเมนูกุ้งทั้งหมด“ปกติพวกเธอสองคนไปกินบุฟเฟต์กันที่ไหนเหรอ มีร้านประจำปะ ช่วยแนะนำพี่หน่อยสิ” แพรที่กำลังนั่งหาร้านบุฟเฟต์ในมือถือเพื่อจะไปทานกับแฟนหนุ่มเย็นนี้เอ่ยถามขึ้นกลางห้อง นิวเยียร์ที่นั่งข้าง ๆ จึงบอกชื่อร้านประจำที่เธอกับไอรินมักจะไปทานกัน แพรสไลด์มือถือดูข้อมูลร้าน“ร้านนี้ไม่มีพวกของทะเลเหรอ”“ใช่ค่ะ พอ
Read more
You are My Aileen 09
ตอนที่ 09 “นิวนิวไม่ไปด้วยกันจริงเหรอ” ไอรินหันไปถามนิวเยียร์ซ้ำอีกครั้งด้วยท่าทางออดอ้อน แต่ไม่ว่ารบเร้าแค่ไหนนิวเยียร์ก็ไม่เปลี่ยนใจ“ไม่อะ แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้วไม่มีแรงจะไปกินเหล้าต่อหรอก พวกเธอไปกันเองเถอะ”“ก็ได้...แต่ถ้าเปลี่ยนใจก็โทรมานะ” ไอรินขยิบตาพร้อมกับยกมือขึ้นทำรูปโทรศัพท์ให้เพื่อน จนนิวเยียร์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะชอบใจกับท่าทางขี้เล่นของเพื่อนสนิททั้งสองโบกมือลากันจากนั้นก็แยกย้ายขึ้นรถของตัวเอง ขณะกำลังขับรถเสียงมือถือก็ดังขึ้น ไอรินเหลือบดูชื่อที่ปรากฏขึ้นแล้วกดรับ“ฮัลโหล”(สรุปคืนนี้มีใครไปบ้าง) เสียงทุ้มจากปลายสายเอ่ยถาม“มีนาย ฉัน แล้วก็เกรซ”
Read more
You are My Aileen 10
ตอนที่ 10 มือเล็กหยิบโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงขึ้นดู รายชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ไอรินเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพอเห็นอาการของเพื่อนทั้งคิมหันต์และเกรซต่างก็มองหน้ากันอย่างรู้ทันว่าบุคคลที่โทรมาเป็นใคร ไอรินลุกขึ้นไปรับสายแฟนหนุ่มอยู่มุมห้องสักพักก่อนจะเดินกลับมา“พี่นทีโทรมาทำไม” คิมหันต์เป็นคนเริ่มถามก่อน“แค่โทรมาเช็คว่าเมารึยังน่ะ ถ้าเมาแล้วพี่เขาจะมารับกลับ”“แหม...รักกันหวานชื่นเหลือเกินนะคู่นี้” เกรซเอ่ยแซวพร้อมกับท่าทางหมั่นไส้“ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่หวานกันขนาดนี้ ทำไมไม่เคยเย็xกันสักครั้งเลยวะ”ไอรินที่ไม่ทันตั้งตัวกับคำถามแสนตรงและหยาบคายของเพื่อนหนุ่มก็ถึงกับสำลักเหล้าในปาก จนไอแค่ก ๆ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที ราวกับความร้อนพุ่งจากอกจนถึงแก้ม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status