Novels by Grayprincess

ตอนที่ 67หลังจากพาไอรินออกมาจากบรรยากาศที่ตึงเครียด อาเธอร์ก็ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถซีดานคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตู ก่อนจะค่อย ๆ วางร่างของเธอลงบนเบาะข้างคนขับอย่างนุ่มนวลเขายืนมองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาให้เสมอกับเธอเพื่อสำรวจอาการใกล้ ๆ“เงยหน้ามาให้ฉันดูหน่อย” มือใหญ่แตะที่ปลายคางของเธอเบา ๆ เพื่อให้หันมาหาเขาไอรินยอมทำตามโดยไม่ขัดขืน ใบหน้าหวานเงยขึ้นช้า ๆ จนเผยให้เห็นหยดน้ำตาที่ยังคงเอ่อคลออยู่ในดวงตา และรอยแดงจาง ๆ บนแก้มข้างซ้ายยิ่งมองหยดน้ำใส ๆ ที่รินไหลออกมาจากดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างสดใส รวมถึงรอยแดงบนแก้มที่เขาเคยดอมดมและจุมพิตมันอย่างถนุถนอม อารมณ์โกรธของอาเธอร์ก็ยิ่งพลุ่งพล่าน จนอยากจะเดินกลับไปบดขยี้ฝ่ามือที่กล้าแตะต้องของ ๆ เขาให้แหลกละเอียดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้เพราะสำหรับเขาในตอนนี้…สิ่งสำคัญมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เท่านั้นอาเธอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวด้

ตอนที่ 66หลังจากวันที่โต้เถียงกับนทีที่ลานจอดรถ ไอรินก็กลับมาอยู่ในสภาพซึมเงียบคล้ายช่วงแรกที่เธอเพิ่งรู้ความจริงเรื่องการนอกใจของเขาหลายครั้งเมื่ออยู่เพียงลำพัง เธอมักเผลอเหม่อลอย ย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกันและภาพความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละช่วงเวลาแม้ภายนอกไอรินยังคงยิ้ม พูดคุย และใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ลึกลงไปในใจมันกลับรู้สึกหม่นเศร้าแปลก ๆน้ำตาไม่ไหลออกมาเลยสักหยด จนไอรินเองก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร รู้เพียงแค่ว่า ในวันนั้นเหมือนสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนทีได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับสายสัมพันธ์นี้ไม่อาจเชื่อมต่อให้กลับมาเป็นดังเดิมได้อีกความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ คล้ายกับเธอได้ทำของสำคัญตกลงไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แม้จะรู้ว่ามันยังคงอยู่ใต้น้ำลึกไม่ไปไหน แต่ก็เกินกำลังจะไขว่คว้ามา ดังนั้นจึงทำได้เพียงยอมรับความจริงและปล่อยมือจากสิ่งที่จะไม่มีวันได้คืนกลับมาอย่างไรก็ตาม แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงไปดูแลอาเธอร์ตามคำขอของครามโดยไม่ขาดตกบกพร่อง จนกระทั่งอาเธอร์หายดี และสามารถกลับไปทำงานที่บริษัทได้ตามปกติอีกครั้งในช่ว

ตอนที่ 65หลังออกจากเพนต์เฮาส์ ไอรินขับรถตรงกลับคอนโดของตัวเองทันที พอจอดรถเรียบร้อยและกำลังจะเดินขึ้นห้อง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ซึ่งเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยอย่างดี“ไปไหนมา”ไอรินหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นนทีค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมเสาในลานจอดรถ เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออย่างต้องการเอาคำตอบไอรินถอนหายใจยาวอย่างอดไม่อยู่ เนื่องจากความอึดอัดสะสมจากพฤติกรรมของเขาที่คอยตามดูเธอเริ่มปะทุขึ้น จนเกินจะต้านไหว ซึ่งที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ คงเพราะวันนี้เธอไม่ได้เข้าออฟฟิศตามปกติเป็นแน่“พี่เอาเวลามาตามรินแบบนี้…ไม่ต้องทำงานเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่นทีจะได้ตอบ ไอรินก็พูดต่อทันทีอย่างประชดประชัน“อ้อ...รินลืมไป พี่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยตระกูลเรืองอัศวโชติแล้วนี่น่ะ จะทำงานไปทำไม”“อย่าประชดพี่ได้ไหม”“...”“ตกลงแล้วเธอหายไปไหนมาทั้งวัน” แม้จะถูกคำพูดของไอรินจิกกัด แต่นทีก็ยังใจเย็นแล้วเอ่ยถามเสียงอ

ตอนที่ 64การแกล้งบาดเจ็บของอาเธอร์ ทำให้เขาได้รับการดูแลเอาใจใส่จากไอรินอย่างที่เคยแอบได้ยินมาไม่มีผิด เธอคอยอยู่ข้างเขาไม่ห่าง คอยถามไถ่ ดูแลทุกอย่างอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าเขาจะขออะไร เธอก็มักใจอ่อนยอมให้แทบทุกครั้งเช้าวันนี้ เขาเริ่มต้นวันทำงานโดยลืมกาแฟรสเข้มที่เคยขาดไม่ได้ไปเสียสนิท ราวกับว่าการมีเธออยู่ใกล้ ๆ ก็เพียงพอจะทำให้เขาตื่นได้อย่างเต็มตาความรู้สึกว่างเปล่าจากหลายวันที่ไม่ได้พบกัน ค่อย ๆ ถูกเยียวยาจนจางหายไป แม้บางช่วงจะรู้สึกไม่สะดวกบ้าง เพราะไอรินคอยห้ามปรามและเป็นห่วงเขาในหลายเรื่องแต่สิ่งที่เขาได้ตักตวงจากเธอ ไม่ว่าจะเป็นการได้หอมแก้มนุ่ม ๆ หลังจากแต่งตัวเสร็จรสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ที่เขาได้จากเธอหลังประชุมเสร็จหรือจะเป็นซอกคอขาว ๆ ที่เขาได้ฝากรอยรักไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว หลังจากใช้สายตากับเอกสารกองโตจนล้าทุกอย่างมันคุ้มค่า เว้นเพียงเรื่องเดียวที่เขาอดรู้สึกกระดากใจไม่ได้ ก็คือตอนที่ต้องนั่งให้เธอป้อนอาหารราวกับเด็กเล็ก ต่อหน้าลูกน้องหลายคนในเพนต์เฮาส์ด้วยความหวังดีต่อเจ้านายที่กำลังบา

ตอนที่ 63“ตามมา” อาเธอร์เอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปชั้นบน ไอรินจำต้องก้าวตามไปติด ๆ จนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ห้องแต่งตัวยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว อาเธอร์ก็หันกลับมาออกคำสั่งตรง ๆ“ถอดเสื้อให้ฉันสิ”“ว่าไงนะ!?” ไอรินสะดุ้งทันที เสียงที่หลุดออกมาสูงกว่าปกติ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่พอใจความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวไอรินอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองเขาเขม็ง พยายามหาคำอธิบายให้กับคำสั่งนั้น อดคิดไม่ได้ว่าเขาเรียกเธอมาที่นี่ก็เพื่อทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอทั้งที่เธอตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด เพื่อต้องการพิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน แต่พอมาเจอกันจริง ๆ เขากลับออกคำสั่งในลักษณะนั้นทันที ยิ่งไปกว่านั้น คือแขนของเขาก็ยังบาดเจ็บอยู่แท้ ๆความโกรธของไอรินปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ว่าสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่นี้ เป็นเพราะอะไรแน่ ระหว่างไม่พอใจที่เขาไม่คิดถนอมตัวเองทั้งที่ยังเจ็บอยู่หรือเพราะท่าทีของเขา ที่ดูเหมือนจะให้

ตอนที่ 62วันรุ่งขึ้น ไอรินเดินทางไปยังเพนต์เฮาส์ของอาเธอร์ตามคำขอร้องของคราม ทว่าเธอยังไม่ทันได้พบเจ้าของสถานที่ หญิงคนหนึ่งก็เอ่ยทักขึ้นมา ทำให้เธอหันกลับไปมอง และพบว่าเป็นแม่บ้านคนเดียวกับที่เคยเจอเมื่อคราวก่อน ซึ่งหญิงชราคนนี้ให้ความรู้สึกแตกต่างจากคนอื่นอย่างชัดเจน“มาพบคุณชายเหรอคะ”“สวัสดีค่ะ” ไอรินยกมือไหว้นิตยาพร้อมโน้มศีรษะลงอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมไทย นิตยารับไหว้อย่างไม่ลืมรากเหง้าของตน แม้จะใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้านมานาน“ครั้งก่อนเรายังไม่ได้ทักทายกันดี ๆ ก็เกิดเรื่องซะก่อน...หนูชื่อไอรินใช่รึเปล่านะ”“ใช่ค่ะ หนูชื่อไอริน อริสา จิราภิวัฒน์ค่ะ” เด็กสาวแนะนำตัวอย่างชัดถ้อยชัดคำ พร้อมรอยยิ้มสดใสที่แต่งแต้มบนใบหน้านวลนิตยามองเธออย่างพินิจ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ คลี่กว้างขึ้นในดวงตา ความรู้สึกเอ็นดูที่มีต่อเด็กสาวเกิดขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เพิ่งพบกันเพียงสองครั้งเป็นคนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนดวงอาทิตย์ยามเช้า และในขณะเดียวกันก็เหมือนแสงจันทร์ที่ค่อย ๆ ส่องนำทาง