Mag-log in"โอ๊ย!!!" บัวร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อตัวเธอล้มถลาไปกับพื้นถนน จนร่มหลุดมือปลิวว่อน
"เป็นยังไงบ้าง" ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งย่อตัวลงมาถาม แสดงถึงความเป็นห่วง
"เจ็บ" ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของน้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้น น้ำเสียงใสๆ เอ่ยออกมาแผ่วเบาและสั่นเครือ ดวงตาคู่งามมีน้ำใสเอ่อคลอบ่งบอกว่าเธอเจ็บมากจริงๆ
ดวงตาคู่คมมองใบหน้าของเธออย่างไม่วางตา ด้วยสายตาตกตะลึง ใบหน้าสวยที่ดูหวานซ่อนเปรี้ยว ดวงตากลมโตสวยเป็นประกาย จมูกเชิดรั้น ริมฝีปากอิ่มได้รูป ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็ถูกตาต้องใจเขาไปทุกส่วนสัด แล้วยังจะผิวขาวนวลเนียนไปทั้งตัวนั่นอีก
"ลุกไหวไหม" เจ้าของน้ำเสียงนั้นยังคงเอ่ยด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับยื่นมือจะไปจับประคองร่างบางเมื่อเห็นว่าเธอไม่น่าจะลุกขึ้นไหว
"อย่าแตะต้องเธอ" น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างเห็นเธอเป็นสมบัติส่วนตัวดังขึ้นก่อนที่ผู้ชายหน้าหล่อลูกครึ่งฝรั่งจะได้สัมผัสตัวเธอ
ธามส่งหมวกกันน็อกไปให้ทีมงามถือ แล้วรีบเดินตรงมาหาร่างบางที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้นถนนที่ร้อนระอุอันเนื่องมาจากแสดงแดดยามบ่าย
"ธาม บัวเจ็บ" บัวมองใบหน้าของธามที่มีหยาดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าหล่อนั้นด้วยสายตาสั่นไหว น้ำตาเอ่อคลอจะไหลออกมาจากดวงตาคู่งามให้ได้ ธามเข้ามาช้อนตัวร่างบางขึ้นอุ้มแนบอกทันทีที่ถึงตัวเธอ
"ผู้หญิงของมึง" ร่างสูงของผู้ชายลูกครึ่งหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางยียวนอย่างไม่ค่อยเป็นมิตร
ดวงตาคู่คมของธามจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยสายตาดุดันไม่ต่างกัน ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ ร่างสูงที่อยู่ในชุดนักแข่งรถอุ้มร่างบางเดินออกจากสนามไปท่ามกลางสายตานับร้อยนับพันคู่ของผู้คนในสนามแข่งรถนั้น
ใบหน้าสวยซุกกับแผงอกกว้าง เธอได้กลิ่นหอมๆ จากตัวของเขา กลิ่นที่ชวนให้หลงใหล จมูกโด่งเล็กฝังลงไปบนอกแกร่งสูดดมกลิ่นหอมนั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม จนลืมเจ็บไปเลย
"โอ๊ย!" ร่างบางสะดุ้งรู้สึกตัวเมื่อร่างสูงวางเธอลงบนโซฟาในห้องทำงานของเขา
มือหนารูดซิบชุดนักแข่งของเขาลงมาถึงช่วงเอวสอบ แล้วถอดแขนเสื้อออก จนเห็นเสื้อสีดำอีกตัวที่เขาสวมไว้ข้างใน
"วันหลังอย่าใส่อีก" ธามทรุดตัวลงนั่งยองๆ สำรวจบาดแผลที่หัวเข่าที่ตอนนี้มีเลือดซึมเป็นวงกว้าง แล้วค่อยๆ ถอดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าเรียว พร้อมทั้งเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนดูไร้ความรู้สึก แต่สำหรับบัว เธอรู้สึกได้ว่ามันคือน้ำเสียงของความเป็นห่วง ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเงยขึ้นมาสบสายตากับดวงตาคู่สวย ดวงตาของเขาคลับคล้ายแฝงความรู้สึกแต่กลับไร้ความรู้สึก ก่อนจะละสายตาไปอย่างรวดเร็ว แล้วลุกเดินไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เธอ
"โอ๊ย แสบ!!" บัวร้องลั่นเมื่อธามเริ่มลงมือล้างแผล เธอแกว่งขาไปมาเพื่อบรรเทาความเจ็บ น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะ
ฟู่!... ฟู่!...
ธามยึดเรียวขาสวยไว้ ก้มลงเป่าสลับกับล้างแผลทายาให้ บัวมองการกระทำของเขาด้วยหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ มองหน้าผู้ชายที่ติดจะเย็นชา กำลังทำแผลให้เธออย่างพิถีพิถัน
"ไอ้ธาม ได้เวลาขึ้นรับรางวัลแล้วนะเว้ย" เรนเปิดประตูห้องทำงานของธามเข้ามา
"มึงหรือไอ้โซนขึ้นรับแทนกูเลย" ธามตอบเสียงเรียบ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่บาดแผลของบัว มือหนาก็สาละวนกับการทำแผล
"เอาแบบนั้นเหรอวะ" เรนมีท่าทีลังเล
"ทำไมธามไม่ไปล่ะ"
"ทำแผลให้เธออยู่" ธามตอบเสียงเรียบ
"บัวไม่เป็นอะไรแล้ว ธามออกไปรับรางวัลเถอะนะ บัวอยากเห็น ธามขึ้นรับรางวัล คงจะเท่น่าดู" บัวบอกเสียงใส แล้วเธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
"แล้วเธอเดินไหวไหม" ดวงตาคู่คมมองใบหน้างามเกลี้ยงเกลาอย่างเรียบเฉยตามแบบฉบับผู้ชายหน้าเดียว เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา
ดวงตาคู่สวยฉายแววของความสงสัยในคำถามของเขา การที่เขาขึ้นไปรับรางวัล มันเกี่ยวอะไรกับอาการบาดเจ็บที่ขาของเธอ
"ก็เธอบอกว่าอยากเห็นฉันขึ้นไปรับรางวัล ถ้าเธอเดินไม่ไหว เธอจะเห็นได้ยังไง" เขาบอก พร้อมทั้งปิดบาดแผลของเธอด้วยผ้าพันแผลเป็นอันเสร็จ
"ไหวสิ บัวเดินไหว" ริมฝีปากบางระบายยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกายวิบวับไปกับคำพูดของเขา
"อืม ...เดี๋ยวกูออกไป" ธามตอบรับบัวเสียงในลำคอ หยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเอ่ยบอกเรน ก่อนจะเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บที่ตามเดิม
"เออๆ" เรนยกยิ้มให้กับเพื่อนรัก สงสัยกำแพงหัวใจคงใกล้จะพังทลายลงเต็มที
"ใส่คู่นี้ไปก่อน" ธามเดินกลับมาพร้อมกับกล่องรองเท้า เขาหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตาออกมาสวมให้บัว พร้อมทั้งผูกเชือกรองเท้าให้แน่นกระชับขึ้น เพราะสำหรับเท้าเล็กๆ ของเธอรองเท้าของเขาคงใหญ่เกินไป
ธามจัดการกับชุดนักแข่งให้เข้าที่เข้าทาง โดยมีบัวนั่งมองตาแป๋ว
"บัวช่วย" ร่างบางลุกขึ้นยืน มือเล็กยื่นไปช่วยเขารูดซิปขึ้นไปจนสุดอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่แก้มเนียนใส
"ขอบใจ" น้ำเสียงของเขายังคงคงระดับความเรียบนิ่งเช่นเดียวกับสีหน้าของเขา จนบัวอดนึกสงสัยไม่ได้ว่า แท้ที่จริงแล้วเขาเป็นคนไม่ชอบแสดงความรู้สึก หรือเป็นพวกไร้ความรู้สึกกันแน่
ธามหยิบหมวกแก๊ปมาสวมลงบนศีรษะตัวเอง ก่อนที่เขาจะสวมหมวกแก๊ปอีกใบให้เธอด้วย
"เปลี่ยนจากคำขอบใจเป็นรอยยิ้มได้ไหม บัวอยากเห็นธามยิ้ม ธามยิ้มให้บัวบ้างได้ไหม นะๆ" เสียงใสออดอ้อน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวมีเสน่ห์น่าหลงใหล เช่นเดียวกับใบหน้างามๆที่ดูสุกใสมีชีวิตชีวา ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้หัวใจแกร่งวูบไหว กลัวเหลือเกินว่าจะหลงใหลไปกับคนตรงหน้า
"พูดมาก" ดวงตาคู่คมเบนหลบอย่างคนกลัวใจตัวเองว่าจะโอนอ่อนไปกับความช่างอ้อนของคุณหนูเอาแต่ใจ
"ชิ" บัวย่นจมูกใส่คนขี้เก๊กอย่างหมั่นไส้
"ไปได้ละ ชักช้า" เขาเอ่ยว่าเสียงดุแต่ไม่ได้จริงจังนัก
"ไปสิ เดินนำไปก่อนเลย เดี๋ยวบัวค่อยๆ เดินตามไป" บัวบอก เพราะลำพังปกติยังเดินตามเขาไม่ทัน แล้วขามาเจ็บแบบนี้ก็ยิ่งไปกันใหญ่
"ไปพร้อมกัน" ลำแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดกิ่วแล้วดึงเข้ามาแนบกาย ประคองร่างบางพาเดินออกจากห้องช้าๆ เคียงกันไปตามทางเดินสู่จุดที่ทำพิธีมอบรางวัลให้กับผู้ชนะทั้งสามอันดับแรก
ธามกับนักแข่งอีกสองทีมขึ้นไปยืนอยู่บนโพเดียม โฆษกสนามประกาศชื่อผู้ชนะ และตัวแทนของแทนไทมอบถ้วยรางวัลและเงินรางวัลแก่ผู้ชนะ
ธามเขย่าเปิดแชมเปญฉลองแชมป์เป็นพิธีการสุดท้าย ทุกคนรวมตัวถ่ายรูปกัน ก่อนจะโดนรุมสัมภาษณ์จากนักข่าวสารพัดสำนัก
บัวยืนมองธามให้สัมภาษณ์ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้ม ริมฝีปากบางยิ้มกว้างไม่หุบตั้งแต่ที่เขาขึ้นไปยืนอยู่บนโพเดียม
"ว๊าย!" บัวร้องเสียงหลงเมื่อถูกชนจนแถบจะล้มถลาลงไปกับพื้น ดีที่มีมือของใครบางคนเข้ามาประคองเธอไว้ได้ทัน
บัวหันไปมองเรซควีนสามคนที่เธอจำได้ดีว่าคือคนที่ชื่นชมธามในห้องแต่งตัว ทั้งสามคนหันมามองบัวด้วยสายตาชิงชัง รอบกายแผ่รังสีความริษยาคุกคามออกมา บัวก็จ้องกลับอย่างไม่กลัวเกรง ถ้าไม่เจ็บขา สามคนนั้นคงไม่ได้เดินสวยออกไปจากสนามเป็นแน่
"เป็นอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ ใบหน้างาม โดยที่มือของเขาจับประคองเอวคอดของเธอไว้
"เออ...ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" บัวรีบเบียงตัวหลบ แต่ก็เกิดเสียหลักจนจะล้ม ทำไปทำมากลายเป็นว่าเธออยู่ในอ้อมกอดของเขา
"เจอกันอีกแล้วนะคนสวย ผมอารัณย์ หรือจะเรียกว่ารัณย์ก็ได้"
"เออ...ค่ะ บัว เอมมาลินค่ะ" บัวแนะนำตัวเองไปตามมารยาท พร้อมทั้งพยายามดิ้นรนออกจากวงแขนของเขา
"ไอ้รัณย์!!" ร่างสูงพุ่งเข้าไปกระชากร่างเล็กมาไว้ในวงแขนของตัวเองแทบจะในทันทีที่หันมาเห็นเธออยู่ในอ้อมกอดของรัณย์
"กูบอกมึงไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่าแตะต้องเธอ" ธามตะคอกด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวออกมาเบาๆ
"บัวโดนชน กูก็แค่ประคองไว้ไม่ให้บัวล้ม ไม่เชื่อมึงก็ลองถามบัวดูสิ" รัณย์ตอบ แต่น้ำเสียงและท่าทางของเขาช่างยั่วอารมณ์คนฟังได้ดีเสียจริง
"ใช่ๆ มีคนชนบัว รัณย์แค่เข้ามาประคองบัวไว้ไม่ให้ล้ม" บัวรีบตอบธาม เพราะดูๆ แล้วธามกับรัณย์ต้องเป็นศัตรูกันเป็นแน่ เมื่อดูจากสายตาของทั้งคู่ที่จ้องมองกันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อพร้อมที่จะมีเรื่องกันตลอดเวลา
"มีอะไรกัน ไอ้รัณย์มึงจะมาหาเรื่องอะไร" โซนเอ่ยถาม ก่อนจะหันไปเห็นรัณย์ สายตาของโซนก็เปลี่ยนไปไม่ต่างจากสายตาของธามเลย
"มึงมองกูในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่าไอ้โซน"
"คนอย่างมึงมองดีได้เหรอวะ แพ้แล้วก็กลับไป ที่นี่เป็นที่ของพวกกู" เสียงของเรนดังขึ้นอย่างกราดเกรี้ยวไม่ต่างจากเพื่อนทั้งสอง ตามมาด้วยสมาชิกในทีมแข่ง
"มีอะไรกันวะ" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งรวมถึงนักแข่งที่ทำเวลาได้เป็นอันดับสอง
"มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย กลับกันเหอะ ...แล้วเจอกันนะบัว" รัณย์บอกทีมของตัวเองแต่สายตายังคงมองธามเป็นประกายกร้าว ก่อนจะแปรเปลี่ยนไปทั้งน้ำเสียงและแววตาเมื่อสายตาคู่นั้นมาปะทะกับดวงหน้างามของบัว
"หม่ำหม่ำ" พาฝันวัยแปดเดือนทิ้งขวดนมของตัวเองแล้วคลานมาหาบัวที่กำลังให้นมแทนรัก"พาฝันอยากกินนมเหมือนน้องเหรอคะ" บัวถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะวางแทนรักที่หลับปุ๋ยลงบนเบาะ แล้วอุ้มหลานสาวมาเข้าเต้าตัวเองพาฝันอ้าปากงับดูดนมจากเต้า พลางมองสบสายตาของคนเป็นป้า บัวมองหลานสาวด้วยความรักและเอ็นดูไม่ต่างไปจากลูกน้อยทั้งสองคนของเธอเลย พลางนึกสงสารที่พาฝันไม่เคยได้ดูดนมจากเต้าเหมือนแทนรักและแทนคุณ แต่พาฝันก็ดูดได้แค่แป๊บเดียวด้วยเพราะเคยชินกับรสชาติของนมผงจึงผละออกไปแล้วคลานไปหยิบขวดนมของตัวเองมาดูด บัวก็จัดที่นอนให้หลานสาวนอนเรียงไปกับแทนรัก แทนคุณ จนกระทั่งพาฝันหลับตามน้องๆ ไปถึงแม้พาฝันจะไม่มีแม่แต่ก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากทุกคนเพื่อทดแทนสิ่งที่ขาดหายไป และด้วยความฉลาดเกินวัยของตัวพาฝันเองจึงทำให้เป็นที่รักของทุกคน"หลับกันหมดแล้วเหรอ" ธามเดินเข้ามานั่งข้างๆ บัวแล้วอุ้มเธอมานั่งบนตัก หอมแก้มนวลฟอดใหญ่อย่างที่มักทำเป็นประจำ แล้วเลื่อนมาประทับจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มหนักๆ อีกครั้งหลังจากที่ซักและตากผ้าอ้อมเสร็จ ซึ่งกลายเป็นหน้าที่ประจำของเขาไปแล้ว และเขาก็อยากทำเอง แม้จะมีแม่บ้านคอย
"คุณปู่ขา" บัวเรียกคนเป็นปู่เสียงอ่อนเสียงหวานพร้อมทั้งกอดซบอย่างออดอ้อน หลังจากอาบน้ำเสร็จแต่รู้สึกหิวขึ้นมาธามจึงพาเธอลงมาหาอะไรกินธามพาบัวมาหาคนเป็นปู่ก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมผลไม้ให้เธอตอนนี้บัวมีอายุครรภ์ได้สามสิบแปดสัปดาห์สามารถเจ็บท้องคลอดได้ทุกเมื่อ เธอมีอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรงถึงขั้นรับประทานอะไรไม่ได้เลย อาเจียนมากจนร่างกายขาดทั้งน้ำและอาหาร บางครั้งก็มีเลือดปนออกมาตอนอาเจียนเนื่องจากหลอดอาหารมีการฉีกขาดจนต้องเข้าโรงพยาบาล กว่าอาการของเธอจะดีขึ้นก็เมื่ออายุครรภ์ได้ยี่สิบสัปดาห์ธามสงสารบัวเป็นอย่างมาก จับมือและร้องไห้มาด้วยกัน เขาจึงตั้งใจว่าจะมีลูกแค่คนเดียว เพราะทนเห็นเธอทรมานกับอาการแพ้ท้องอย่างหนักไม่ได้ แต่เหมือนฟ้าจะเข้าข้างที่ประทานลูกน้อยให้เขากับเธอถึงสองคน ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย สร้างความปลื้มปีติยินดีให้เขาและทุกคนเป็นอย่างมาก"จะเป็นแม่คนอยู่อีกไม่กี่วันยังจะอ้อนปู่อยู่อีก อยากได้อะไรบอกปู่มาสิ" แทนไทกอดตอบหลานสาวสุดที่รักพลางลูบศีรษะเล็กด้วยรักและเอ็นดูไม่เคยเปลี่ยน"บัวอยากกอดคุณปู่เฉยๆ ค่ะ ไม่ได้อยากได้อะไร คิดถึงคุณปู่ คิดถึงคุณย่า คิดถึ
ธามพาบัวไปตรวจที่โรงพยาบาลเพื่อความแน่ใจ ตอนนี้เธอมีอายุครรภ์หกสัปดาห์ และฝากครรภ์ทันที หลังจากนั้นก็ไปแจ้งข่าวดีให้ทุกคนได้ทราบ"นี่เราจะมีเหลนสองคนแล้วนะคะพี่แทน" พรพระพายเอ่ยกับคนเป็นสามีด้วยความเป็นปลื้ม"นั่นสินะ เผลอแป๊บๆ ลูกหลานก็โตกันหมดแล้ว จากเป็นพ่อเป็นแม่ของลูกๆ ก็มาเป็นคุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยายของหลานๆ จนตอนนี้ได้เป็นคุณทวดของเหลน" แทนไทเอ่ยด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจที่อาณาจักรของเขาเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจากรุ่นสู่รุ่น"พาฝันคนสวยของป้าบัวจะได้เป็นพี่แล้วนะคะ" บัวหยอกล้อกับหลานสาววัยแบเบาะที่เพิ่งจะลืมตาดูโลกได้เพียงเจ็ดวัน"วันนี้คงต้องฉลองกันหน่อย ทั้งคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ คุณปู่คุณย่ามือใหม่ คุณทวดมือใหม่ แล้วก็พาฝันสมาชิกใหม่ของครอบครัวเรา ธามชวนธันน์กับเพื่อนๆ มาที่บ้านด้วยนะลูก" อาชิเอ่ยขึ้น"ครับคุณพ่อ เรนกับโซนน่าจะมาได้ แต่ธันน์วันนี้มีเข้าเวรครับ" ธามตอบ ตอนนี้ธันน์เรียนอยู่ปีห้าแล้ว ส่วนมากจะอยู่ที่โรงพยาบาล บางวันต้องขึ้นวอร์ดตั้งแต่ตี่สี่และอยู่จนถึงรุ่งเช้าของอีกวัน แล้วยังต้องเตรียมตัวสอบใบประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ขั้นที่สองด้วย"เดี๋ยวพ่อเคลียร์กับ ผอ.โรงพยาบาลเอง
หลังจากวันที่ธามกับทุกคนร่วมมือกันทำเซอร์ไพรส์ขอบัวแต่งงาน สามเดือนต่อมาทั้งคู่ก็เข้าพิธีแต่งงานกัน ซึ่งถูกจัดขึ้นอย่างเลิศหรูอลังการที่โรงแรมสุดหรูของเดย์ ที่ตอนนี้อยู่ภายใต้การบริหารงานของอธิงานมงคลสมรสถูกเนรมิตอย่างสมฐานะหลานสาวคนโตของผู้ก่อตั้งแทนไท คอร์ปอเรชั่น เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์และกาสิโนที่มาเก๊าอย่างแทนไท และเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวในพี่น้องสามคนของอาชิ ทายาทรุ่นที่สองของแทนไทที่เก่งกาจไม่แพ้คนเป็นพ่อเลย กับชะเอม แพทย์หญิงที่ได้ทำหน้าที่คุณหมอแค่เฉพาะวันเสาร์กับวันอาทิตย์อีกครึ่งวันเท่านั้นหลังจากที่ทั้งคู่เรียนจบธามยังคงเป็นนักแข่งรถมอเตอร์ไซต์ทางเรียบ ซึ่งคว้าแชมป์มาแทบทุกสนาม และยังคงดำรงตำแหน่งผู้บริหารสนามแข่งรถระดับมาตรฐานสากล ได้รับหน้าที่จัดการแข่งขันมานับครั้งไม่ถ้วน โดยเขาตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าถ้ามีลูกเขาจะหยุดเส้นทางนักแข่งรถของเขาทันทีธามยังหันมาจับธุรกิจผลิตอะไหล่รถยนต์โดยร่วมหุ่นกับเพื่อนรักอย่างเรน และโซน ที่ทั้งคู่สืบทอดธุรกิจของครอบครัว แต่เป็นการสร้างฐานการผลิตและควบคุมสาขาที่เมืองไทยควบคู่ไปกับสาขาที่เกาหลีใต้ส่วนบัวมีแบรนด์ชุดชั้นในเป็นของตัวเอง เธอเรีย
"บัวมีธุระหรือเปล่า หลินอยากให้บัวไปลองชุดเป็นเพื่อนหลินหน่อยน่ะ" หลินเอ่ยขึ้นหลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ"ธุระไม่มี แต่จะไปหาธามที่สนามแข่ง แต่วันนั้นหลินก็ลองจนถูกใจแล้วไม่ใช่เหรอ" บัวแปลกใจเพราะเคยไปเป็นเพื่อนหลินลองชุดแต่งงานมาแล้ว"ชุดนี้จะไว้ใส่ตอนอาฟเตอร์ปาร์ตี้ไง บัวไปเป็นเพื่อนหลินหน่อยนะ""เดี๋ยวเปรมไปส่งบัวเอง บัวไปลองชุดเป็นเพื่อนหลินหน่อย ไปช่วยเลือกด้วย เปรมเลือกเดี๋ยวก็ไม่ถูกใจหลินอีก" เปรมช่วยพูดอีกแรง"ก็ได้ งั้นบัวส่งไลน์บอกธามก่อน" บัวตอบตกลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาธาม เขาแทบจะตอบกลับมาในทันทีหลังจากที่เธอส่งข้อความนั้นไป"บัวชุดนี้สวยเหมาะกับบัว บัวขาสวยใส่ชุดนี้เหมาะสุดๆ" หลินเดินถือชุดที่โดดเด่นด้วยดีไซน์เซ็กซี่ ที่โชว์ทั้งช่วงอกและเรียวขา"เปรมว่าชุดนี้ บัวสูงใส่แล้วดูสง่างาม แถมเซ็กซี่ด้วย เย้ายวนใจสุดๆ" เปรมถือชุดเดรสยาวสีชมพูพาสเทลที่เผยช่วงอกนิดๆ"ของหลินสวยกว่า ของเปรมมันเอ้าท์แล้ว""แต่ชุดนี้มันเหมาะกับบัวนะ""แต่หลินชอบชุดนี้ ชุดนี้เหมาะกับบัว""เดี๋ยวนะ นี่ตกลงจะมาลองชุดใครกันแน่" บัวถามหลังจากฟังว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวยืนเถียงกันเพื่อเล
เสียงหอบหายใจดังประสานเสียงเนื้อกระทบเนื้อไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมที่เกือบจะมืดสนิท หากไม่มีแสงจันทร์จากภายนอกส่องเข้ามา แสงนั้นตกกระทบร่างสองร่างบนเตียงกว้างที่อีกฝ่ายกำลังทำโทษคนใต้ร่าง ส่วนอีกฝ่ายที่ถูกทำโทษก็ได้แต่ส่งเสียงร้องครวญคราง"อื้ออออ...แหกหมดแล้ว ธามพอแล้ว ต่อไปบัวจะไม่ทำแบบนี้อีก ธามหยุดได้แล้ว บัวแสบ" น้ำเสียงของบัวแหบแห้ง ร่างกายอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงต่อต้านใดๆ ไม่ว่าเขาจะจับเธอพลิกตะแคงซ้าย ตะแคงขวา นอนคว่ำ ทุกท่วงท่าตามที่เขาจะพอใจ หรือแม้แต่ตอนนี้ที่ขาเรียวเล็กของเธอถูกมือหนาจับยึดแน่นแล้วกางออกกว้าง สะโพกสอบถาโถมนำพาแท่งร้อนสอดลึกเข้าไปในร่องรักของเธอแรงดีไม่มีตก สาดสัดอัดกระแทกถี่ยิบรัวเร็ว เร่าร้อน รุนแรง ดุดัน ตามที่อารมณ์ดิบเถื่อนเรียกร้อง"แหกที่ไหน ยังแน่นอยู่เลย...อ๊า...ชอบแบบนี้ไหม...ซี๊ดดด...เสียวเป็นบ้า...อ๊าสสสส" ร่างสูงจับเรียวขาเล็กมาพาดบนบ่าแกร่งแล้วรัวกระแทกอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในร่องรักของร่างบางเป็นรอบที่เท่าไหร่เขาเองก็จำไม่ได้"เข็ดไหมครับ ต่อไปจะทำแบบนี้อีกไหม หืม?" ร่างสูงปล่อยขาเรียวลงเหยียดยาวอย่างหมดแรง ขาเล็กสั
วันนี้เป็นการแข่งขันรถจักรยานยนต์ทางเรียบ ซึ่งใช้เวลาแข่งขันทั้งหมดสามวัน วันนี้เป็นวันแรก Practice Day คือการซ้อมขับขี่ โดยจะขับขี่ทั้งหมดสองครั้งแทนไท พรพระพาย อาชิ ชะเอม ปุณณ์ ปัณณ์ และบัว ต่างมาดูการซ้อมในวันนี้ แต่จริงๆ แล้วเหตุผลที่ทุกคนมาในวันนี้ก็เพื่อจะดูตัวของธาม ผู้ชายที่บัวอยากได้หลัง
หลังจากทุกคนได้ฟังความต้องการของบัว ทุกคนต่างนิ่งอึ้งราวกับต้องคำสาปให้กลายเป็นหินก็ไม่ปาน"ปุณณ์ๆ ดูสิแค่พี่บัวขอผู้ชาย คุณปู่ คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ ถึงกับช็อคไปเลย" ปัณณ์ยื่นหน้ามากระซิบข้างใบหูปุณณ์"นั่นสิ ช็อคไปตามๆ กันเลย เราเรียกรถพยาบาลมารอเลยดีไหมปัณณ์ ทุกคนถ้าจะอาการหนัก" ปุณณ์ยื่นหน้าไปตอ
"ปุณณ์ ปุณณ์ว่าเราจะรอดกันไหม" ปัณณ์ชะโงกหน้ามาถามปุณณ์พี่ชายฝาแฝด ที่นั่งอยู่ด้านหน้าคู่กับพี่สาว"รอดดิ พี่บัวอยู่ด้วยทั้งคน จริงไหมพี่บัว""ปัณณ์จะรอดจากอะไรล่ะ ถ้ารอดจากคุณพ่อคุณแม่พี่ก็ว่าไม่น่ารอด""อ้าว ทำไมพี่บัวพูดแบบนี้ล่ะ" สองแฝดประสานเสียงถามพี่สาว"ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย แบ็คพี่บัวดีซะ
ธามเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงาน คำพูด ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเข้ามารบกวนในโสตประสาทของเขา'นายแพ้ นายก็ต้องมาเป็นผู้ชายของฉันไง''คนอย่างเอมมาลินถ้าอยากได้ ยังไงก็ต้องได้'เขายอมรับที่เขาพ่ายแพ้ในวันนี้ก็เพราะได้เห็นใบหน้าของเธอก่อนลงแข่ง ใบหน้าที่เขาคุ้นตา เหมือนเขาเคยเห็นเธอมาก่อน แต่มันคงนานมาก นาน