LOGINรตาหลงรักภคิน ผู้ชายที่เธอเรียกว่า ‘คุณอา’ ทั้งที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน เขาเป็นเพียงผู้ดูแลเธอตามพินัยกรรม แต่กลับเป็นเจ้าของหัวใจเธอมานานหลายปี ภคินเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ มีคู่หมั้นรออยู่ และไม่เคยแสดงท่าทีคิดเกินเลยกับเธอ กระทั่งวันหนึ่งรตาเริ่มออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง จากเด็กสาวเรียบร้อยที่เฝ้ารอเขาทุกคืน กลับกลายเป็นหญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างหมายปอง แล้วคุณอาผู้แสนเย็นชาจะทำอย่างไร เมื่อหัวใจที่เคยคิดว่าอยู่ในกำมือ กำลังจะหลุดลอยไป!
View Moreบทที่ 1 กลิ่นควัน ไวน์ และความเฉยชา
เสียงดนตรีจังหวะหนักดังกระหึ่มภายในห้องรับรองส่วนตัวของคลับหรูใจกลางเมือง แสงไฟสลัวทอดผ่านแก้วคริสตัลที่บรรจุเครื่องดื่มสีอำพัน บุรุษหนุ่มในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบน เอนกายพิงพนักโซฟาหนังอย่างเกียจคร้าน ขณะที่หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสีแดงเพลิงกำลังโน้มตัวมากระซิบบางอย่างข้างหู ภคินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาคุ้นเคยกับบรรยากาศเช่นนี้ดี เสียงหัวเราะของเพื่อนฝูง กลิ่นน้ำหอมราคาแพง เครื่องดื่มชั้นเลิศ และหญิงสาวหน้าตาสวยงามที่พร้อมจะเข้ามาทำความรู้จัก สำหรับผู้ชายอย่างเขา ค่ำคืนเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น “คืนนี้ไปต่อที่ห้องฉันไหมคะ” หญิงสาวข้างกายเอ่ยถามอย่างไม่คิดปิดบังความต้องการ ภคินเหลือบมองใบหน้าสวยจัดนั้น ก่อนยกแก้วขึ้นจิบ “คืนนี้คงไม่ได้” “ทำไมล่ะคะ” “มีธุระ” คำตอบสั้น ๆ ไม่ได้ทำให้หญิงสาวหมดความพยายาม เธอยังคงนั่งเบียดเขาอย่างสนิทสนม ทว่าภคินไม่ได้สนใจมากนัก โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้น ข้อความจากเพื่อนสนิทคนหนึ่งปรากฏพร้อมภาพถ่าย ไอ้คิน นี่ใช่หลานสาวคนสวยที่บ้านแกหรือเปล่าวะ ภคินกดเปิดภาพอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เพียงเห็นภาพเต็มหน้าจอ นิ้วมือที่กำลังเลื่อนผ่านก็หยุดชะงัก หญิงสาวในภาพสวมชุดเดรสสีดำเข้ารูป ผมยาวสลวยที่ปกติปล่อยตรงถูกม้วนเป็นลอนอ่อน ๆ ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางจนดูเย้ายวนแปลกตา เขาจำเธอได้ทันที รตา เด็กสาวที่เขาคุ้นเคยกับภาพชุดนักศึกษา เสื้อยืดตัวหลวม และชุดกระโปรงเรียบร้อยเวลาอยู่บ้าน แต่สิ่งที่ทำให้ภคินขมวดคิ้วไม่ใช่ชุดของเธอ เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่นั่งชิดอยู่ข้างกายต่างหาก ในภาพ ชายคนนั้นกำลังยื่นแก้วเครื่องดื่มไปจ่อริมฝีปากหญิงสาว ขณะที่รตายิ้มเขินจนแก้มขึ้นสี ข้อความอีกประโยคเด้งขึ้นมาใเพื่อนฉันเจอเมื่อคืนที่บาร์โฮส เดี๋ยวนี้หลานแกเที่ยวเป็นแล้วเหรอวะ 555 ภคินมองภาพนั้นนิ่งนานกว่าปกติ ภาพรอยยิ้มของรตายามอยู่ใกล้ผู้ชายแปลกหน้าทำให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว “มีอะไรหรือคะ” หญิงสาวชุดแดงเอียงหน้ามองโทรศัพท์ในมือเขา ภคินคว่ำหน้าจอลงทันที “ไม่มีอะไร” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด เพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะ “เป็นอะไรวะ อยู่ดี ๆ ก็ทำหน้าเหมือนใครติดหนี้” “เปล่า” “หรือสาวที่บ้านโทรมาตาม” ภคินปรายตามอง “ใครจะกล้าตามฉัน” คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบโต๊ะ ทุกคนรู้ดีว่าภคินเป็นผู้ชายที่ไม่ชอบให้ใครเข้ามาก้าวก่ายชีวิต เขาอยากกลับบ้านเมื่อไรก็กลับ อยากค้างที่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องรายงานใคร แต่คืนนี้ ภาพหญิงสาวในชุดดำกลับติดอยู่ในความคิดอย่างน่ารำคาญ โดยเฉพาะรอยยิ้มของเธอ เขาเคยเห็นรตายิ้มมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยเห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นในลักษณะนั้นมาก่อน “เติมอีกแก้วไหมคะ” หญิงสาวข้างกายถาม ภคินยื่นแก้วให้โดยไม่ตอบ คืนนี้เขาคงต้องดื่มอีกหน่อย เกือบตีสองแล้ว รตามองนาฬิกาบนผนัง ก่อนก้มลงสำรวจโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง ไม่มีข้อความใหม่ เธอวางโทรศัพท์ลงข้างตัว ถอนหายใจเบา ๆ แล้วดึงผ้าคลุมไหล่ให้กระชับขึ้น น้ำอุ่นที่เตรียมไว้ให้ภคินถูกเปลี่ยนไปแล้วสามครั้ง อาหารมื้อดึกที่เธอตั้งใจทำก็เย็นชืดไปนานแล้ว แต่รตายังไม่อยากขึ้นนอน เธอรู้ว่าคืนนี้เขาออกไปสังสรรค์กับเพื่อน และรู้ด้วยว่าเขาอาจไม่กลับมา เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนแทบกลายเป็นความเคยชิน ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถเลี้ยวเข้ามาในบริเวณบ้าน หัวใจเธอก็ยังเต้นแรงอยู่ดี เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านนอก รตารีบหันไปมอง ครู่ต่อมา ประตูบ้านก็เปิดออก ร่างสูงของภคินก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นเครื่องดื่มและบุหรี่จาง ๆ เสื้อเชิ้ตสีดำยับเล็กน้อย ผมที่เคยจัดทรงเรียบร้อยตกลงมาปรกหน้าผาก เขาดูเหนื่อยแต่ก็ยังหล่อเหลาอย่างน่าหมั่นไส้ รตาลุกขึ้นทันที “คุณอากลับมาแล้วเหรอคะ” ภคินชะงัก สายตาคมกวาดมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาหา ก่อนหยุดอยู่ตรงใบหน้าไร้เครื่องสำอางของเธอ ชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีอ่อนยาวคลุมเข่า ผมยาวรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง เรียบร้อยเสียจนแทบเป็นคนละคนกับผู้หญิงในภาพเมื่อคืน “ยังไม่นอนอีก?” “รอคุณอาค่ะ” คำตอบนั้นทำให้ภคินรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาด “ใครบอกให้รอ” รตาชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้ม “ไม่มีใครบอกค่ะ รตาแค่อยากรอ” เธอยื่นมือไปรับเสื้อคลุมที่เขาพาดอยู่บนแขน “ดื่มมาเยอะไหมคะ รตาเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ แล้วก็มีข้าวต้มด้วย คุณอา..” “รตา” น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอหยุดพูด “คืนนี้ฉันเมา” “ค่ะ” “เมามากด้วย” เธอมองเขาอย่างเป็นห่วง “งั้นคุณอารีบขึ้นไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวรตา..” “อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้” มือที่กำลังจะเอื้อมไปช่วยประคองเขาหยุดค้างกลางอากาศ รตาค่อย ๆ ลดมือลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขกชั่วขณะ ภคินมองใบหน้าหญิงสาวตรงหน้า ดวงตากลมโตของเธอยังคงมองเขาอย่างห่วงใย ไม่มีร่องรอยของความไม่พอใจแม้แต่น้อย ทั้งที่เมื่อคืน... “ไปเที่ยวสนุกไหม” คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้รตากะพริบตา “คะ?” “เมื่อคืน” เธอนิ่งไป “คุณอาหมายถึง...” “บาร์โฮส” ใบหน้ารตาร้อนผ่าวทันที “คุณอารู้ได้ยังไงคะ” ภคินหัวเราะหึในลำคอ “ทำไม กลัวฉันรู้?” “เปล่าค่ะ รตาแค่แปลกใจ” “สนุกมากสินะ” หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ความจริงเมื่อคืนเธอไม่ได้ตั้งใจไปสถานที่แบบนั้นเลย เพื่อนสาวเป็นคนชวน บอกว่าจะพาไปเปิดหูเปิดตาก่อนเรียนจบ ตอนแรกเธอไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไป แต่พอได้ลองนั่งพูดคุย ฟังเพลง และหัวเราะไปกับเพื่อน เธอก็พบว่ามันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ส่วนผู้ชายคนนั้น... “ก็สนุกดีค่ะ”บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส
รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด
บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม
บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า





