LOGIN"อื้ออออ~"หญิงสาวเม้มปากแน่นครางลึกในลำคอกับความสุขสมที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ร่องเล็กกระตุกถี่ๆ พร้อมน้ำใสพรั่งพรูออกมาจนเลอะเตียงไทเปกระตุกยิ้มร้ายในความมืด ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์ดึงดูดมหาศาลเข้าใกล้ พร้อมจุมพิตอ่อนโยนบนหน้าผากเนียนใสของเธอ"เสียวดีไหมครับเมียจ๋า""อึก...เสียวมากค่ะ..." ร่
"ลูกน้องคุณวิคเตอร์น่ะเหรอคะ""อื้อ...ผมเจอมันบ่อยเวลาไปแข่ง ไม่รู้ไปคุยกันยังไงมันถึงได้แนะนำว่าเพื่อนเจ้านายมันกำลังรับสมัครลูกน้อง ผมดูหน่วยก้านดีหัวไว น่าจะลองไปสมัครดู ทำเงินได้เยอะกว่าอยู่กับพวกเสี่ยปล่อยเงินกู้ เลยลองไปตามคำแนะนำ บอกเลยตอนนั้นก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก...แต่นั่นเหมือนเป็นจุดเปลี่
ห้องนอนเก่ากะทัดรัดของทิชาเรียบง่ายแบบมากๆ มีเพียงฟูกวางบนพื้นเลย แล้วก็มีตู้เสื้อผ้าหลังเก่า กับโต๊ะกระจกตั้งพื้นเอาไว้นั่งแต่งตัวแต่งหน้า แค่นี้ก็แทบจะไม่เหลือช่องวางให้เดินไปมาเท่าไร หลังจากมารดามาช่วยเก็บข้าวเก็บของในห้องดูสะอาดสะอ้านไม่ขายหน้าแฟนหนุ่มแล้ว ร่างเล็กนอนกลิ้งบนฟูกด้วยท่าทางกระสับกร
"คะ...คือ...รถพี่ชายเท่มากเลยครับ พี่สอนผมขับได้ไหม""ไอ้ทาม!" ทิชาที่นั่งข้างแฟนหนุ่มขัดขึ้นทันที รู้สึกขายหน้าเหลือเกินที่น้องชายทำตัวแบบนี้"ไม่เป็นไร" ไทเปหันไปตบหลังมือแฟนสาวให้ใจเย็น แล้วหันไปตอบเด็กหนุ่มที่ตอนนี้หน้าเจื่อนลงไปแล้วหลังจากถูกสายตาตำหนิของบิดามารดาจ้องเขม็ง "ถ้าอยากลองตอนนี้ พี่
"มะ...แม่คะ...นี่คุณไทเปค่ะ แฟนหนูเอง""สวัสดีครับ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพใบหน้าหล่อเหลาและความนอบน้อมเรียกคะแนนจากหญิงวัยกลางคนได้มากทีเดียว แม้ตอนแรกเธอจะตกตะลึงเช่นกันที่ลูกสาวพาแฟนมาให้รู้จัก แต่เห็นท่าทางลูกสาวมีความสุขเธอก็สบายใจไม่ได้นึกหวงอะไรมาก"ไหว้พระเถอะลูก ไปๆ เดินทางกันมาเหน
"ไม่ต้องห่วงครับ ไอ้ตะวันมันรักสัตว์"ครืด ครืด ครืดสิ้นคำพูดเสียงโทรศัพท์ของไทเปก็แผดเสียงร้องไม่หยุด เขาพ่นลมหายใจออกมาเมื่อเห็นชื่อของตะวันโทรเข้ามา แต่ก็ยอมตัดสินใจกดรับสาย"ฮะ..."(ไอ้เหี้ยไทเป! มึงแม่งมารับลูกสาวมึงกลับไปเลยนะ มันจะแดกหัวกูแล้ว!)ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคน้ำเสียงฉุนเฉียวของอีกฝ่า
ปลายจมูกโด่งตรงเข้าซุกไซ้ซอกคอขาว กลิ่นเฉพาะตัวผสานกันกลิ่นสบู่รสผลไม้ทำให้ร่างสูงกระสันจนตัวสั่น บดเบียดลากปลายลิ้นร้อนตวัดชิมรสชาติจากกายสาว ทำทิชาเชิดหน้าครวญครางกับการจู่โจมที่รวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว"อื้ออออ~ คุณไทเปใจเย็นก่อนสิคะ""แต่งตัวแบบนี้ไม่รู้เหรอว่าจะโดนอะไร" เขาตอบกลับเสียงกระเส
สองวันต่อมาชายหนุ่มเจ้าของห้องยืนบริเวณระเบียงชานขนาดไม่ใหญ่นัก อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงผ้า มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ ส่วนอีกข้างยกมือถือแนบหูสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังเมื่อกำลังพูดคุยเรื่องงานกับปลายสาย(แผลโดนยิงเป็นไงบ้าง) ตะวันเพื่อนร่วมงานถามขึ้นหลังจากอัปเดตข่าวสารระหว่างที่ไทเปหยุดพักให้ฟั
ทิชาเคลื่อนกายเข้าใกล้ซบอกบนไหล่อีกข้างของชายหนุ่มที่เปลี่ยนมานั่งขัดสมาธิแล้ว ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจกลั้นได้เมื่อเห็นว่ายังมีรอยเลือดจางๆ ซึมเลอะผ้าออกมา"อึก...คุณเจ็บไหม""ไม่เจ็บแล้วครับ...หยุดร้องได้แล้ว บอกตามตรงผมไม่ชินเลยเวลาเห็นคุณร้องไห้"เสียงทุ้มเอ่ยชิดหน้าผากใส พลางตวั
สัปดาห์ต่อมาทิชาอยากจะบ้าตายกับการรอคอยอันไร้จุดหมายแบบนี้ ไทเปหายตัวไปตั้งแต่ได้วันหยุดครั้งก่อน นี่ผ่านมาเกือบจะสองสัปดาห์แล้ว แต่เขาก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เจออีกเลย เธอมีทักไปหาเขาเพื่อแจ้งอัปเดตงานและไถ่ถามชายหนุ่มเพิ่มอีกเล็กน้อย ซึ่งไทเปก็แค่ตอบรับทราบเรื่องงาน แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเพิ่มเติม ทำเธอ







