นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+)

จากผู้เขียน

ผมเขียนเรื่องราวนี้ขึ้นมา เพราะผมนึกถึงช่วงเวลาที่ผมเคยมีความสุขมาก ๆ ช่วงเวลาที่อาจจะเรียกได้ว่า เป็นหนึ่งในช่วงที่ดีที่สุดของผมเลยก็ว่าได้

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นตอนที่ผมยังอยู่ในช่วงมัธยมปลาย ราว ๆ ช่วงปี 2010 กว่า ๆ ตอนนั้นชีวิตของผมเต็มไปด้วยทั้งความอึดอัดและความสุขปะปนกันไป 

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปจากวันนี้ วันที่ผมเติบโตขึ้นและกลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมกลับอดคิดไม่ได้ว่า...

‘นี่ฉันเคยทำอะไรแบบนั้นจริง ๆ เหรอเนี่ย?’ 

ความลับที่ผมกำลังจะเล่าต่อจากนี้ อาจจะไม่ได้หวือหวา ไม่ได้มีฉากบู๊แหลกลาน หรือเหตุการณ์ยิ่งใหญ่อย่างเรื่องราวของคนอื่น ๆ แต่มันคือเรื่องที่เกิดขึ้นกับผม และถึงแม้ผมจะไม่อยากทำแบบนั้นหรือไม่ก็ตาม...ผมก็จำเป็นต้องเก็บความลับนี้เอาไว้ จนกระทั่งถึงวันที่ผมตัดสินใจว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา...

บทนำ

เคยเป็นไหมครับเวลาไปที่ไหน ฟังเพลงอะไร หรือกำลังทำอะไร เราจะนึกถึงสิ่งสิ่งหนึ่งขึ้นมา เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา พอนึกถึงทีไร เราก็จะแอบยิ้มมุมปากหรือหัวเราะออกมาแบบไม่มีเหตุผลทุกที สิ่งนั้นคือ ‘นอสทัลเจีย’ (Nostalgia) 

ผมมีเรื่องราวของผมกับฝาแฝดที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย ผมจะขอเล่าเรื่องหลัก ๆ สมัยที่ผมยังเรียนอยู่ในช่วงมัธยม ราว ๆ ปี 2010 กว่า ๆ เป็นช่วงที่ผมได้เรียนรู้ การใช้ชีวิต ความรัก และมิตรภาพ กับคนใกล้ตัวเป็นครั้งแรก ถึงแม้มันอาจจะมีเรื่องที่ตัดสินใจผิดพลาดไปบ้าง แต่มันก็คือบทเรียนบทหนึ่งที่เราต้องเจอ ผมอยากขอบคุณพวกเธอ และช่วงเวลาเหล่านั้น ที่ทำให้ชีวิตของผมมีความหมายมากขึ้น…

 ผมจะไม่เปิดเผยชื่อของสถานที่นะครับ แต่จะบอกเป็นที่ที่ตามเหตุการณ์ไป เช่น โรงเรียน ห้าง อุทยานฯ เป็นต้น

 ผมจะลงตอนทุก ๆ วัน เวลา 21.00 น. นะครับ 

ตัวละคร

ผมชื่อ กร ผมโตมากับแม่ เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว จากนั้นเธอก็แต่งงานใหม่ตอยผมอายุ 2-3 ขวบ

เรียนอยู่ ม.6 ผมสูงประมาณ 175 ซม. น้ำหนัก 62 กก. ผมสั้นสีดำเป็นเด็กมัธยมทั่ว ๆ ไป เรื่องหน้าตาผมไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย ตาสองชั้น เรียว ๆ บางคนก็ว่าผมเป็นหนุ่มตี๋ จมูกพอจะมีดั้งกับเขาบ้าง ริมฝีปากบาง โครงหน้ายาว

ผมชอบเล่นกีฬานะ ดนตรีก็พอได้บ้างแต่ก็ไม่เก่งอะไรขนาดนั้น นิสัยของผมจะเป็นคนเงียบ ๆ ชอบช่วยเหลือคนอื่น

ผมอาศัยอยู่กับแม่ ป๊า รุ้งและฝน ในบ้านที่กทม. เราเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย ผมเรียกแทนตัวเองว่า “ฉัน” และเรียกพวกเธอด้วยชื่อ

รุ้ง ฝาแฝดคนพี่ เรียนอยู่ ม.6 ห้องเดียวกับผมและโตมาพร้อม ๆ กับผม

สูงประมาณ 165 หนัก ประมาณ 42 ละมั้ง รูปร่างสูง ดูสมส่วน มีเส้นโค้งว้าวชัดเจน ผิวขาวสว่าง หน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเลือดฝาด ทรงผมหน้าม้า มีปรอยผมปกข้าง ๆ เล็กน้อย ผมตรงยาวสีดำสวย เธอชอบมัดผมง่าย ๆ ไว้ข้างหลัง

นิสัยเธอ เป็นคน ตรงไปตรงมา ร่าเริ่ง สดใส่ ขี้เล่นนิด ๆ เธอมักจะเรียกผมว่า ‘นาย’ แล้วเรียกแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ 

ฝน ฝาแฝดคนน้อง เธอเรียนอยู่ ม.6 ห้องเดียวกับผมและรุ้ง เธอโตมาพร้อม ๆ กับผมเช่นกัน

รูปร่างหน้าตาเรียกได้ว่าเหมือนรุ้ง ราวกับคนคนเดียวกัน แต่ฝนมักจะปัดผมหน้าม้าเป๋ข้างหรือไม่ก็ติดกิ๊บไว้ตลอด 

เธอมักสะใส่แว่นเพราะชอบอ่านหนังสือหรือนิยายเวลาว่าง

ส่วนนิสัยของฝน ตรงข้ามกับรุ้งเลย ฝนเป็นคนพูดน้อย ท่าทางเรียบร้อยไปถึงเขินอาย แต่เธอก็ดูสดใสและน่ารักตามวัย เธอมักจะเรียกแทนตัวเองว่า ‘นู๋’ และเรียกผมว่า ‘พี่ ‘หรือ’ พี่กร ‘

พวกเธออายุเท่า ๆ กับผม ถึงแม้ผมจะเกิดก่อนพวกเธอ ไม่กี่เดือนก็ตาม พวกเธอโตมากับพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่มีประสบการณ์ไม่ต่างอะไรจากแม่ของผมมากนัก

***คำเตือน***

ก่อนจะเริ่มอ่าน ผมบอก’ คำเตือน’ กันสักนิดก่อนนะครับ ว่า... เรื่องราวทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ตัวละครและเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเรื่องที่สมมุติขึ้นเท่านั้น

โดยเนื้อหาจะเล่าถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ลับ ๆ (ไม่ร่วมสายเลือด) รวมถึงความสัมพันธ์ทางกาย (นอกกาย) ซึ่งเป็นปมและการตัดสินใจเฉพาะตัวของตัวละครเท่านั้น (ตัวละครอายุเกิน 18 ปีแล้ว)

เนื่องจากมีเนื้อหาที่สื่อไปทางเพศ (บ้าง) กรุณาอ่านเพื่อความบันเทิงและอรรถรสเท่านั้นนะครับ... ห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาดเลยนะ!