หัวใจต้องมนตรา

จนกระทั่งเดินมาถึงตรงที่ปิยภัศร์กับกวินยืนอยู่ วิชญะกล่าวแนะนำเธอกับชายหนุ่มทั้งสองคน “ตะวันรู้จักกับคุณปิยภัศร์และคุณกวิน สองหนุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง ที่จัดได้ว่าเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของเมืองไทย” “สวัสดีครับคุณเมธาวี ผมกวินยินดีที่ได้รู้จักครับ” กวินพูดพร้อมเปิดยิ้มกว้างจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มเขา “สวัสดีค่ะคุณกวินยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ เรียกตะวันดีกว่านะคะไม่ต้องเรียกให้เป็นทางการแบบนั้นหรอกค่ะ” ตะวันพูดจาทักทายกวินอย่างเป็นกันเอง แต่กับปิยภัศร์นั้นเธอไม่ชอบสายตาของเขาที่จ้องมองโลมไล้เธอราวกับจะมองทะลุเข้าไปในเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่‘ผู้ชายชีกอ’ เธอได้แต่คิดในใจ “สวัสดีครับคุณตะวันผมปิยภัศร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหลิ่วตาให้เธอ ตะวันรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ ดังนั้นเมื่อชายหนุ่มเอ่ยทักทายเธอจึงพูดขึ้นมาลอยๆ “ผู้ชายอะไรไม่มีมารยาท” “ตะวันพูดกับคุณปิยภัศร์แบบนี้ได้ยังไงกัน ขอโทษคุณปิยภัศร์เดี๋ยวนี้นะ” “ทำไมตะวันจะต้องขอโทษ...เขาต่างหากที่จะต้องเป็นฝ

ปิยภัศร์เอื้อมมือไปจับมือของป้าวรรณและมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ป้าวรรณครับ...ป้าวรรณไม่ใช่แค่คนที่คอยดูแลผมเท่านั้น แต่ป้าวรรณมีความสำคัญกับผมมากกว่าสิ่งอื่นใด ผมรักและนับถือป้าวรรณเหมือนแม่คนหนึ่ง แต่ว่าเรื่องนี้ผมขอได้ไหมอย่าน้อยใจหรือต่อว่าผมเลยนะครับ” “ได้ค่ะแล้วคุณภัศร์จะให้ป้าเตรียมจัดห้องให้เธอเมื่อไรคะ” “เตรียมไว้เลยก็ได้ครับ เอาห้องติดกับห้องของผมนะครับแบบว่าเปิดถึงกันได้สะดวก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้ช่างมาดัดแปลงห้องให้ใหม่ ไว้คอยต้อนรับคุณหนูตะวันของป้าไงครับ” “ป้าละกลุ้มใจแทนคุณตะวันถ้าจัดห้องนั้นให้เธอ มีเหรอคะที่เธอจะรอดพ้นเงื้อมือมารอย่างคุณภัศร์ไปได้ แต่ถึงยังไงป้าก็คงจะต้องจัดการเรื่องห้องของเธอ ให้เป็นไปตามความต้องการของคุณภัศร์อยู่ดี แบบนี้จะถือว่าป้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยไหมคะ” ปิยภัศร์หัวเราะกับความกังวลเล็กๆ ของผู้สูงวัยที่ทำหน้าที่ดูแลเขา “ขอบคุณมากครับป้าวรรณ...นี่ก็ดึกแล้วผมว่าแยกย้ายกันไปนอนพักผ่อนกันดีกว่าครับ ส่วนบนโต๊ะนี้เดี๋ยวให้เด็กมาจัดการพรุ่งนี้เช้า ผมขอสั่งห้ามไม่ให้ป้าวรรณทำนะครับ

เมื่อคุณวิชญะออกจากห้องของปิยภัศร์ไปสักพัก กวินก็เปิดประตูเดินเข้ามา “วินนายมาตั้งแต่เมื่อไรนั่งก่อนสิจะดื่มอะไรไหม” “ฉันมาสักพักแล้ว แต่เลขาของนายบอกว่านายกำลังคุยธุระกับคุณวิชญะ ฉันก็เลยไม่เข้ามาขัดจังหวะ” “เอาเบียร์ไหม” “ฉันเพิ่งจะรู้ว่าบริษัทของนายรับรองแขกด้วยเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์แบบนี้ด้วย แต่ก็ดีเหมือนกันถ้าจะได้เบียร์เย็นๆ มาดื่ม” ปิยภัศร์ก็กดโทรศัพท์เพื่อสั่งเลขาของเขา “คุณวีผมขอเบียร์เย็นๆ สักสามสี่กระป๋อง” “ได้ค่ะเจ้านายรอสักครู่นะคะ” “คุณวิชญะมาคุยกับนายเรื่องนั้นใช่ไหม แล้วผลเป็นไงเป็นไปตามแผนไหม” “แน่นอนอยู่แล้ว...มือชั้นนี้แล้วมีพลาดด้วยเหรอ อีกไม่นานตะวันก็จะตกเป็นของฉัน...ฉันแทบไม่อยากที่จะรอเวลานั้นเลยนะ” เขาพูดออกไปด้วยสีหน้าและแววตาบ่งบอกอารมณ์หื่นสุดฤทธิ์ “ใจเย็นเพื่อนรัก...ฉันชักจะเป็นห่วงคุณตะวันซะแล้วสิ เธอจะรู้หรือเปล่าว่ากำลังจะตกอยู่ในอุ้งมือมารอย่างนาย” “นายก็พูดเกินไป” วีรยาเคาะประตูห้องและเดินเอาเครื่องดื่มที่

งานทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ปิยภัศร์เป็นคนประมูลเครื่องเพชรชุดที่เมธาวีสวมใส่ ด้วยราคาสูงถึงร้อยห้าสิบล้านบาทเลยทีเดียว เพราะเพชรแต่ละเม็ดล้วนแล้วแต่เป็นเพชรที่ถูกคัดสรร และทำการเจียระไนมาอย่างดี ที่สำคัญเป็นเพชรน้ำหนึ่งที่เจ้าภาพของงานตั้งใจจัดมาแสดงและประมูล เพื่อหารายได้ไปบริจาคให้เด็กที่ติดเชื้อเอชไอวีจากแม่สู่ลูก ปิยภัศร์เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะเอาเครื่องเพชรชุดนี้ไปทำอะไร รู้แต่เพียงว่าเขาไม่อยากให้เครื่องเพชรหรือข้าวของที่เธอเคยสวมใส่ตกไปอยู่ในมือของคนอื่น บางทีเขาอาจจะเอาเครื่องเพชรชุดนี้กำนัลให้กับเธอ ถ้าเธอปรนนิบัติได้ถูกใจเขา กวินเองก็ร่วมประมูลเครื่องเพชรจากงานนี้ไปสองชุดเช่นกัน รวมมูลค่ากว่าร้อยล้านบาท ในระหว่างที่ชายหนุ่มรอซินดี้คู่ขาเก่าอยู่นั้น กวินก็เดินโอบหญิงสาวที่ปิยภัศร์จำได้ว่าเธอก็เป็นนางแบบคนหนึ่ง ที่ร่วมเดินแบบในค่ำคืนนี้ด้วยเช่นกัน เขาเอ่ยปากขอตัวกลับก่อน ปิยภัศร์พยักหน้ารับรู้ และยืนรออยู่สักพักซินดี้ก็เดินเข้ามากอดแขนของเขาเอาไว้จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่รถ เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามานั่งในรถซินดี้ก

มินตรา หรือ ฟ้า ซึ่งแอบฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ตัดสินใจที่จะเข้าไปเป็นคนช่วยแก้ปัญหานี้เอง เธอเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง เพียงแต่จะเข้ามาทักทายพ่อบุญธรรม และบอกว่าเธอกลับมาจากอเมริกาเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับสัมภาระทั้งหมดของตนเองและน้องสาว “พ่อคะฟ้าขอเป็นคนไปทำหน้าที่นี้แทนตะวันเองค่ะ” เสียงของหญิงสาวทำให้สองพ่อลูกที่อยู่ในสถานะการณ์ตึงเครียดหันไปมอง “พี่ฟ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” เมธาวีเดินตรงเข้าไปกอดพี่สาว มินตราเองก็กอดเธอเช่นกัน “เพิ่งมาถึงเดี๋ยวนี้เองจ๊ะ” “สวัสดีค่ะพ่อฟ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังพ่อกับตะวันคุยกันนะคะ ฟ้าแค่อยากจะเข้ามาบอกว่าฟ้ากลับมาแล้ว พอดีได้ยินสิ่งที่พ่อบอกตะวันถึงปัญหาของบ้านเรา” “ยินดีต้อนรับการกลับบ้านลูก เดินทางเรียบร้อยดีใช่ไหม” วิชญะลุกขึ้นไปสวมกอดหลานกำพร้าที่เขารับเป็นบุตรบุญธรรม และเขาก็รักเธอไม่ต่างไปจากบุตรสาวของตัวเอง “ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ พ่อคะถ้าตะวันไม่อยากไปก็อย่าไปบังคับน้องเลยค่ะ ทำแบบนี้น้องจะเสียใจนะคะ ฟ