İkinci Bölüm

İçime ince ince işleyen acıyı ancak sonradan hissedebildim.

Aslında bu kadar üzülmemem gerekirdi. Sonuçta insanın yakın bir arkadaşı tarafından ihanete uğraması dünyanın sonu değildi.

Ama arkadaşlık denilen o çizgiyi ilk aşan Selin olmuştu.

Loş ışıkların altında, yıllardır gizlice sevdiğim kadına bakarken kendimden geçmiştim. Bu yüzden yanıma sokulup beni öptüğünde ise karşılık vermekten çekinmemiştim.

Yıllardır içime attığım duygular bir anda gün yüzüne çıkmıştı.

Kendime hakim olamayıp sormuştum:

"Selin, biz şimdi neyiz?"

Selin, şefkatle bir kez daha alnımdan öpmüştü.

"Şapşal, başka ne olabiliriz ki?"

Odada bir anda alkışlar ve tezahüratlar yükselmiş, herkes coşkuya kapılmıştı. Tıpkı benim o anki duygularım gibi...

Ama aradan yalnızca iki gün geçmişti ki Selin, kendi ağzıyla bütün hayallerimi yerle bir etti.

Gülümsüyordum ama gözyaşlarımın akmasına engel olamıyordum.

Yoksa o günkü belirsiz cevabı da Emir'in hatırına beni bir an önce kendinden uzaklaştırmak için uydurduğu bir yalan mıydı?

Yatak odasındaki rüzgâr çanı hafifçe sallanıyor, çıkardığı sesler eşliğinde gözyaşlarım yavaş yavaş dinip kuruyordu.

Paramparça olan kalbim de ağır ağır yeniden toparlanıyordu.

Selin yanılmıştı.

O, yalnızca Sönmez ailesinin evlilik dışı dünyaya gelmiş kızıydı. Bense Çetin ailesinin tek varisiydim. Aslında bizim bir arada olmamamız gerekiyordu.

Çünkü birbirimize denk değildik.

Elimdeki nakil başvuru formu gözyaşlarımla ıslanmış, mürekkebi dağılmış ve kağıt berbat bir hal almıştı.

Ama sorun değildi. Bu kağıt kirlenmişse yenisini alırdım.

Çetin ailesinin her zaman başka seçenekleri vardı.

Yeni bir başvuru formu yazdırdım. Ancak gideceğim okulun adını yazacağım sıraya geldiğimde annemi aradım.

"Anne, geçen sefer bana yurt dışında okumamı istediğini söylemiştin. Hangi liseden bahsediyordun?"

"Evet, tek başıma gideceğim."

Odanın içindeki rüzgar çanı berrak bir sesle çınladı. Sanki benim adıma seviniyordu.

Gözlerimi hafifçe indirdim. Bu kez karşımda Selin'in yüzü yoktu.

Selin'e biraz benzeyen ama ondan çok daha zarif ve yumuşak yüzlü bir kadın bana gülümsedi. Tıpkı iki yıl önceki gibi, kendinden emin ve kararlıydı.

"Can, eninde sonunda Selin'den vazgeçip beni seçeceksin."

O zamanlar bunu şaka sanmıştım.

Şimdiyse içimden aynı şeyi tekrarlıyordum:

Selin, artık seni gerçekten istemiyorum.

Yeni başvuru formunu doldurup derin bir nefes aldım. İçimdeki karmaşa nihayet dinmiş, yerini dinginliğe bırakmıştı.

Tam o sırada kapı çaldı.

Bir an şaşırdım. Bu evde hep tek başıma yaşardım. Kapının şifresini bilen tek kişi...

Kapıyı açtım. Karşımda gerçekten de Selin vardı.

Her zamanki yumuşak sesiyle konuştu:

"Can, uzun zamandır gelmiyorsun. Arkadaşlarınla vedalaşmaya da uğramadın. İyi misin diye merak ettim."

Sakin kalmaya çalışarak cevap verdim:

"Midem pek iyi değil. O yüzden gelemeyeceğim."

Onları uğurlamak üzereydim ki göz ucuyla hiç beklemediğim birini fark ettim.

Emir, ince ve cılız bedeniyle Selin'in arkasına sinmişti. Göz göze geldiğimiz anda hafifçe irkildi.

Selin, Emir'in her hareketini dikkatle takip ediyordu. Onun irkildiğini görünce hemen yanına çekip korumacı bir tavırla sarıldı.

"Can, Emir'i korkuttun."

Yine aynı numara... Emir, sanki ona bir kötülük yapacakmışım gibi sürekli korkak ve zavallı bir hâle bürünüyordu. Sanki ben dünyanın en kötü insanıymışım gibi.

Oysa hiçbir şey yapmamıştım.

Yüzümdeki ifade bir anda değişti.

"Başkalarının evime gelmesinden hoşlanmadığımı söylemiştim."

Selin hafifçe kaşlarını çattı. Belli ki bu sözüm hoşuna gitmemişti.

"Emir yabancı biri değil."

"Üstelik senin için endişelendiğinden benimle gelmek istedi."

Ben daha cevap veremeden Emir'in gözleri doldu.

"Can, özür dilerim. Beni başından beri sevmediğini biliyorum ama ben her gün yıkanıyorum."

Üzgün bir ifadeyle sözlerine devam etti:

"Merak etme, evini de kirletmem..."

Bunu duyan Selin'in kaşları hemen çatıldı. Bana hoşnutsuz bir bakış attı.

"Can, Emir'in ailesinin durumu iyi olmayabilir ama senin düşündüğün kadar kötü biri değil."

"Ona böyle davranman beni gerçekten hayal kırıklığına uğratıyor."

Emir, Selin'in kıyafetinin ucunu usulca çekiştirdi. Her zamanki gibi anlayışlı ve alttan alan bir tavırla konuştu:

"Selin, ben iyiyim. Can'la benim yüzümden tartışma..."

Burnunu hafifçe çekti. Ardından kırgın ama dik durmaya çalışan bir gülümseme takındı.

"Sonuçta Can, seninle çocukluk aşkı olduğunuzu söylemişti. Böyle bir geçmişiniz varken benim senin yanında yerim olabilir mi ki?"

"Saçmalama. Sen de en az herkes kadar özelsin."

Selin, şefkatle Emir'in yüzünü avuçlarının arasına aldı ve yumuşak bir sesle onu teselli etti.

Ardından bana döndü. Yüzündeki ifade bir anda buz gibi kesildi.

"Emir'in morali bozuk. Ben onu alıp eve götüreyim."

"Sen de oturup biraz düşün yaptıklarını. Nakil başvuruna mühür bastırman gerektiğini de unutma."

Ben de gerçekten oturup kime güvenip kime güvenmemem gerektiğini uzun uzun düşündüm.

Ardından gidip evin giriş kapısının şifresini değiştirdim.

İçimde biriken öfke nihayet biraz olsun dinmişti.