7. Bölüm

"Peki, o zaman dinlen." Yengem telefonu kapattı.

Ben hemen sordum, "Zehra abla ne dedi?"

Yengem derin bir iç çekerek, "Hiçbir şey demedi. Sadece iyi hissetmediğini, gidip dinleneceğini söyleyip kapattı," dedi.

Rahat bir nefes aldım, "Oh be..."

Yengem alnıma hafifçe vurdu, "Ne demek 'oh be'?"

Omuz silkerek, "Zehra abla hiçbir şey söylemediyse, ben de o kadar rezil olmam ya," dedim.

"Bir şey demedi diye az önce olanlar yaşanmamış mı oldu sanıyorsun?"

"Bak sana söyleyeyim, o sustukça o olay kafasına daha beter kazınacak."

"Hatta seni her gördüğünde, arabada yaptığın o şey gözünün önüne gelecek."

O anda yengemin söylediklerinin gerçekten mantıklı olduğunu fark ettim.

Bu da tıpkı abimle yengemin birlikte olduklarını istemeden duyduğum zamanki gibiydi.

Yengem bana ne zaman biraz samimi bir hareket yapsa, istemsizce onun yatakta olduğu anları hayal ediyordum.

Hemen yengeme sordum: "Peki ne yapacağız?"

Yengem biraz düşündü ve şöyle dedi: "Zehra'nın ağzı çok sıkı, ondan öyle şeyler duymak bence imkansız. Bir kadın, ağzını bile açmaya istekli değilse, bedenini hiç açmaz. Bu yüzden, farklı bir yöntem denemeye karar verdim."

"Ne yöntemi?" diye sordum.

"Adım adım, yavaş yavaş ağıma düşmesini sağlayacağım," dedi yengem gülümseyerek.

Ne demek istediğini tam anlayamamıştım.

Yengem ise eliyle geçiştirdi, "Önce yemeğini ye, sonra sana yavaş yavaş öğretirim."

Yengem çok fazla yemek sipariş etti, doymamı istedi.

Az önce çok enerji harcadığımı, iyice beslenmem gerektiğini söyledi.

"Sana o videoları öğren diye attım, gidip de ziyan et diye değil."

"Bundan sonra kendi başına yapma. Dayanamazsan yengen sana yardımcı olur, duydun mu?"

Birden heyecanlandım. "Nasıl yardımcı olacaksın?" diye sormak istedim.

Ama yengem açıkça söylemediği için belki de bana sürpriz yapmak istiyordur diye düşündüm ve sormadım.

Sadece çok kısık bir sesle, "Duydum," dedim.

Yengem tabağıma yemek koydu ama aklım yemekte değildi.

Hâlâ yengemin az önce söylediklerini düşünüyordum.

***

Yemekten sonra eve dönmeye hazırlandık.

Bu sefer Zehra olmadığı için yengem arabayı kendisi kullanacaktı.

Çok tedirgindim, yengemin koltuktaki lekeyi fark etmesinden çok korkuyordum.

Ne yazık ki sonunda yine fark etti.

"Seni yaramaz, arabayı ne hale getirmişsin?"

"Yenge, ben... ben isteyerek yapmadım." Çok utanmıştım.

Yengem beni azarlamadı, aksine kendi kendine mırıldandı, "Abin istiyor ama yapamıyor, sen ise sağa sola saçıyorsun. Vallahi sizin yer değiştirmeniz lazım."

"Hadi bin arabaya."

Yarım saat sonra eve döndük.

Yengem biraz dinlenmemi söyledi, kendisi ise koltukta oturup telefonla oynuyordu.

Ben de gerçekten yorgun olduğum için odama gidip dinlendim.

***

Ne kadar uyudum bilmiyorum, yarı uykulu haldeyken yine karyolanın "gıcırt" seslerini duydum.

Gözlerimi ovuşturarak doğruldum, dikkatle dinledim; seslerin abim ve yengemin odasından geldiğini fark ettim. Hafiften abimin "aaah aaah" diye inleme sesleri geliyordu.

Kendime engel olamayıp kulağımı duvara dayadım, asıl amacım yengemin sesini duymaktı.

Ancak o "gıcırt" sesi uzun sürmedi, birden kesildi.

Sonra yengemin çok öfkeli sesini duydum, "Bu mu senin mucize ilacın? Mehmet, yoksa birileri seni kandırdı mı?"

"Yok ya, olur mu öyle şey? Denediğimde taş gibiydim!"

"Denedin mi? Nerede denedin? Kiminle denedin?"

"Ya sokaktan aldım işte, kiminle deneyeceğim?"

"İlacı içtikten sonra kendimi çok güçlü hissettim, hemen sana geldim..."

"Kim bilebilirdi ki..."

Abim ve yengemin yine kavga ettiğini duyunca abime içim acıdı.

Otuzlu yaşların başında olup da "olmayınca", insan kendini çok kötü hissediyordur herhalde.

Yoksa bir şarlatanın sözüne inanıp mucize ilaç falan almazdı.

Yengem kapıyı çarpıp mutfağa yemek yapmaya gitti.

Kısa süre sonra abim de evden çıkıp gitti.

Muhtemelen morali fena halde bozulmuştu.

"Keşke enerjimin yarısını abime verebilseydim," diye düşündüm.

Böyle saçma sapan şeyler düşünürken dışarıdan kapı çalındı.

"İbo, uyandın mı?"

Hemen uzanıp uyuyormuş gibi yaptım.

Yengem uzun süre kapıyı açmadığımı görünce kapıyı itip içeri girdi.

Bir an uyurken üstümü ve pantolonumu çıkardığımı, sadece külotla kaldığımı hatırladım.

Üstelik yorgan da örtmemiştim.

Yengem böyle içeri girerse beni çıplak halde görmez mi?

Ama şimdi yorganı çekersem, uyumadığım çok belli olacaktı.

Sadece numaraya devam etmekten başka çarem yoktu.

Yengemin beni bu halde görüp hemen çıkmasını umuyordum.

Ancak onun yatak başucuma doğru geldiğini duydum, sonrasında ise yatağımın üzerine oturdu.

Kalbim ağzımdan çıkacak gibiydi.

Derken, yengemin yumuşak parmakları göğsüme değdi.

Göğsümden aşağı doğru yavaşça kayarak, belli bir yere doğru ilerlemeye başladı.

Tüm vücudum gerildi, içimdeki kan ve enerji bir anda coştu.

Yengemin parmakları gerçekten çok yumuşaktı.

En önemlisi, o parmak sanki kasıtlı olarak bir yerimi keşfetmek istiyordu.

Bu gizlice izleniyormuşum gibi his bana inanılmaz bir heyecan veriyordu.

Yengemin keşfetmeye devam etmesini, hatta hayal bile edemeyeceğim şeyleri yapmasını istiyordum.

"Bırak numarayı, uyan."

Tam hayallere dalmışken, yengem aniden uyluğumu çimdikledi.

Canım yanınca "ahh!" diye bağırıp doğruldum.

Yeni uyanmış numarası yaparak gözlerimi ovuşturdum, "Yenge... ne işin var burada?"

"Evde tuz kalmamış, aşağıdan bir paket al diye seni uyandırmaya geldim."

"Tamam, tamam, hemen kalkıyorum."

Yengem doğrudan bana bakıyordu, "Kalksana o zaman, ne bekliyorsun?"

"Yenge... üstümde bir şey yok, bi çıksan..."

"O şeyin nasıl büyüdüğünü zaten gördüm, daha neyi saklıyorsun? Karşımda rol mü kesiyorsun?"

Yengemin neden uyumadığımı anladığını sonunda anlamıştım.

Meğer sertleştiğini fark etmişti.

Çok utanmıştım.

Kendimi çok iyi gizlediğimi sanıyordum ama vücudumun tepkisi beni ele vermişti.

Yengem kendi eliyle pantolonumu bana uzattı ve doğrudan gözlerimin içine bakarak sordu: "Sence abinin senin gibi güçlü olması için ne yapması lazım?"

"Yenge, abim son günlerde çok yorulmuş olabilir, belki ona biraz zaman tanısan?" Abim için araya girip birkaç iyi söz söylemek istedim.

Yengem, "Hadi oradan be," dedi. "Abinin sorunu yeni değil, hep öyleydi."

"Açık açık söyleyeyim, o senin yarın kadar bile değil."

"Her seferinde içime giriyor ama hiçbir şey hissetmiyorum."

İçimden, "Yok artık, abim kürdan mı sanki? Nasıl hiçbir şey hissetmez?" diye düşündüm.

Yengem konuşurken bana bakmaya devam etti. "Sen öyle değilsin, seninkini her gördüğümde, aklıma romanlardaki kızgın demir geliyor."

Yengem bunu söylerken gözleri adeta parlıyordu.