7

EP7 - กลรัก เจ้านายตัวร้าย (เอเดน)

ฟอร์ยูที่ออกจากบ้านปีกขวาตั้งแต่ช่วงเช้า เพื่อกลับมาที่บ้านเช่าหลังเล็กที่กำลังจะถูกไล่ที่ เมื่อเธอยืนมองสภาพบ้านเธอไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้มันเรียกว่าบ้านได้หรือเปล่า เพราะมันเล็กจนแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้มากนัก ความปลอดภัยเท่าดับศูนย์

ที่ผ่านมาเธอมักจะทำงานอยู่ตลอดเวลาและกลับมานอนที่บ้านให้น้อยที่สุด เพราะที่นี่ไม่มีความปลอดภัยสำหรับผู้หญิงแบบเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อเลือกเกิดไม่ได้ ก็ต้องทนรับสภาพแบบนี้มาตลอด

“เฮ้อ”

หลังจากที่เธอเข้าบ้านไปเก็บของทั้งหมดที่มีใส่กล่อง เธอก็เริ่มมองว่าเธอจะเอามันทั้งหมดกลับไปที่บ้านพักแม่บ้านที่เธออยู่ตอนนี้ด้วยวิธีไหน แม้มันจะไม่เยอะมากมายอะไรนักแต่เธอก็ไม่สามารถถือมันด้วยตัวคนเดียวได้ จึงคิดว่าอะไรที่ไม่จำเป็นต้องเอาไป ทิ้งได้ก็ควรทิ้งไป

ทางด้านเอเดนที่ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของผู้เป็นยาย เขาขมวดคิ้วนิดหน่อยเพราะผิดคาดที่คิดว่าฟอร์ยูจะมาที่นี่

“ สวัสดีครับยาย”

“เอเดน เข้ามาก่อนลูก”

“ ครับ วันนี้บ้านยายดูเงียบนะครับ ยายเลิกขายของแล้วหรอครับ”

“ ก็หลานชายไม่ยอมให้ขาย ยายก็เลยไม่ได้ขายไงลูก”

“ ยายต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับ”

“ ยายรู้แล้ว ว่าแต่ฟอร์ยูเข้าทำงานที่บ้านปีกว่าแล้วใช่ไหม”

“ ครับยาย”

“ เป็นยังไงบ้าง น่าจะอยู่ได้ใช่ไหมลูก”

“ น่าจะอยู่ได้แหละครับยาย เห็นวันนี้บอกว่าแม่ผมอนุญาตให้ออกมาเอาของที่บ้าน”

“อ่อ บ้านเช่าตรงซอยข้างซอยเรานี่แหละ เห็นบอกว่าถูกไล่แล้ว ยายเห็นแล้วสงสารเลยฝากให้ไปทำงานกับแม่เรา”

“ ไล่ที่เหรอครับ?”

“ใใช่ ฟอร์ยูเช่าบ้านหลังเล็กอยู่คนเดียว เห็นบอกเจ้าของจะขายที่เลยไล่ที่อยู่”

“อ่อ”

หลังจากคุยกับผู้เป็นยายได้ไม่นาน ด้วยความอยากรู้มาเฟียหนุ่มจึงเดินทะลุมาอีกซอย ซึ่งมันต่างกับซอยบ้านยายของเขาราวฟ้ากับเหว ซอยนี้เป็นชุมชนแออัด แถมบ้านยังดูไม่เหมือนบ้านด้วยซ้ำไป

(กรี๊ดดดดดดดด)

เสียงกรีดร้องดังมาจากบ้านหลังเล็กที่ดูเหมือนเพลิงพักชั่วคราวมากกว่า มาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปไกลก็เห็นว่าในบ้านกำลังมีคนยื้อแย่งบางอย่างกัน และเสียงแหลมที่ได้ยินนั้นค่อนข้างคุ้นหู

(ออกไปนะ!!!)

เมืีอมองเข้าไปปรากฏว่าเป็นแม่บ้านคนใหม่ของเขาที่เธอกำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งดึงแขนดึงเสื้อไม่ยอมหยุด เธอดูดิ้นสุดชีวิตทั้งตบทั้งตี

แกร๊ก!!!!!! เสียงปืนที่ถูกปลดเซฟเตรียมยิงมันจอติดขมับของชายคนดังกล่าวทำให้ทั้งคู่หยุดการกระทำทันที

“มะ... มึงเป็นใคร”

“ กูไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคุยกับมึง!! ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ 10 วินาทีมึงวิ่งหนีให้พ้นจากบ้านหลังนี้ เพราะถ้ามึงวิ่งไม่พ้นกูจะเป่าสมองมึงซะ!!!”

“อะ...เอ่อ...“

”หนึ่ง!! สอง!!!“

มาเฟียหนุ่มเพิ่งนับเพียงแค่สองเท่านั้น ชายคนดังกล่าวก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนด้วยความเร็วออกไป

หญิงสาวที่ใบหน้าไม่ค่อยดีนัก ก่อนที่เธอจะรีบดึงเสื้อตัวเองขึ้น

” แล้วนี่เธอเป็นบ้าอะไรมายืนดึงเสื้อกับผู้ชายกลางวันแสกๆ“

” ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย...“

เอเดนสังเกตว่าหญิงสาวมีแววตาที่หวาดกลัวเล็กน้อย ตามแขนของเธอมีแต่รอยช้ำจากการดึงกันเมื่อสักครู่อย่างแน่นอน

” ไอ้เวรนั่นมันเป็นใคร“

” พวกขี้ยาแถวนี้...“

” โดนแบบนี้บ่อย?“

หญิงสาวไม่ได้ตอบเป็นประโยคแต่เธอได้แต่ก้มหน้าและพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนมือเรียวจะค่อยๆเก็บของที่หล่นออกจากกล่อง

มาเฟียหนุ่มเองก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็มีใบหน้าเรียบนิ่งตามเดิมก่อนจะเอ่ยขึ้น

” ที่นี่มันยังเรียกว่าบ้านได้อีกหรอ“

” มันอาจจะดูไม่เหมือนบ้าน แต่มันก็ทำให้ฉันมีที่นอนทุกวัน“

” แล้วทำไมเธอถึงไม่ไปอยู่บ้านที่เธอมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้าน?“

” นั่นไม่ไม่ใช่บ้านฉันจะไปอยู่ได้ยังไง“

” ไม่ใช่บ้านเธอ? แล้วทำไมชื่อเธอถึงอยู่ที่ทะเบียนบ้านนั้น?“

” บ้านป้า“

” เอาเถอะ ฉันไม่อยากรู้เรื่องของเธอนักหรอก“

” แล้วคุณเข้ามาในซอยบ้านฉันทำไม?“

” ฉันมาหายายฉัน ถ้าไม่เพราะยายฉันพูด ฉันคงไม่เดินมาดูเธอหรอก“

” คุณยายหรอ??“

ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ของมาเฟียหนุ่มสั่นขึ้นในกระเป๋ากางเกงในขณะที่เขากำลังคุยกับหญิงสาว มือหนาคว้าโทรศัพท์ออกจากกางเกงก่อนเห็นที่หน้าจอมันปรากฏชื่อของใครบางคน

หญิงสาวไม่ได้ตั้งใจจะถือ วิสาสะมอง แต่มันกลับมองเห็นว่าที่หน้าจอเป็นชื่อบางอย่างที่เป็นภาษาอังกฤษคล้ายกับชื่อผู้หญิง

” วันนี้กลับบ้านปีกขวาแล้วเข้าไปรอฉันที่ห้องทำงาน“

เมื่อจบมาเฟียหนุ่มเดินออกไปพร้อมกับโทรศัพท์ หญิงสาวที่มองตามด้วยความไม่เข้าใจได้แต่เก็บของต่อเพื่อออกไปเรียกแท็กซี่กลับไปที่บ้านปีกขวา

(โทรมาหาฉันมีอะไร)

(อืม)

(วันนี้กับวันนั้นมันคนละวันกัน มันจะเหมือนกันได้ยังไง)

(เธอคิดให้ดีก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยกับฉัน)

หลังจากนั้นมาเฟียหนุ่มก็กดวางสายในขณะที่เขานั่งอยู่บนรถที่จอดอยู่หน้าบ้านของผู้เป็นยาย

บ้านปีกขวา

หลังจากที่กลับมาจนถึงบ้านพักแม่บ้านที่บ้านปีกขวา ฟอร์ยูเอาของเท่าที่จำเป็นกลับเข้ามาแล้วเก็บเข้าตู้เสื้อผ้า เธอไม่ได้มีทรัพย์สินอะไรติดตัวมากนัก และเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามาเฟียหนุ่มซึ่งเป็นเจ้าของบ้านปีกขวาที่เธอดูแลอยู่จากงานใหม่ที่มาเป็นแม่บ้านที่นี่ เขาเคยสั่งเธอว่าหลังจากกลับมาที่บ้านให้ไปเจอเขาที่ห้องทำงาน

“ คงยังไม่กลับมาหรอกมั้ง”

หญิงสาวคิดว่ามาเฟียหนุ่มรับสายจากแฟนสาวของเขทแล้วอาจจะกลับมาที่บ้านช้า ทำให้เธอชะล่าใจกับการที่ไปตามคำสั่ง

จนกระทั่งเสียงวอร์แม่บ้านที่เอวเธอดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมากดผิดกดถูกก็มีเสียงดังออกมาทำให้เธอสะดุ้งสุด

(ฉันสั่งให้เธอมาที่บ้านฉัน แล้วป่านนี้เธอไปเดินหลงอยู่ที่ไหน!)

(เอ่อ..ค่ะๆ)

(ฉันให้เวลาเธอ 5 นาที ถ้ามาไม่ถึงบ้านฉันเธอมีเรื่องแน่)

(ค่ะๆ)

หลังจากปิดวิทยุสื่อสารระหว่างเจ้านายหนุ่มกับแม่บ้าน เธอรีบเดินออกจากห้องพักก่อนตรงไปยังบ้านปีกขวาของเจ้านายหนุ่มทันที ระหว่างทางเดินไปก็แอบบ่นในใจไป ว่าเขาจะขู่เธอวันละกี่ร้อยครั้งกันแน่

“ค่ะ”

“ ฉันมีชื่อ”

“ค่ะ คุณเอเดน”

“ ฉันสั่งให้เธอมาหาที่ห้องทำงาน แล้วป่านนี้ทำไมเธอต้องให้ฉันตาม?”

“ ขอโทษค่ะ ฉันเพิ่งเก็บของเสร็จ”

“ แขนเธอ ทายาหรือยัง”

“คะ?”

“ ก็แขนเธอที่มันช้ำน่ะ ทายาหรือยัง เดี๋ยวเจ็บแขนแล้วจะถูบ้านฉันไม่สะอาด”

“อ่อ ยังค่ะ รอยช้ำแค่นี้เดี๋ยวก็หายค่ะ”

“ ตอนนี้แม่บ้าน บ้านฉันถูกส่งไปทำงานที่อื่น เธอรับผิดชอบบ้านฉัน อะไรที่ควรหยิบ อะไรที่ไม่ควรแตะ หัวหน้าแม่บ้านบอกเธอหรือยัง”

“ ยังบอกไม่หมดค่ะ”

“ ในบ้านฉันทรัพย์สิน โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของฉัน และเอกสารสำคัญ ห้ามแตะเด็ดขาด อีกอย่าง ตู้เก็บของในห้องทำงานฉันซ้ายมือหลังโต๊ะทำงาน ห้ามแตะเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“ เข้าใจค่ะ”

“ ถ้าแบบนั้นขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนฉันหน่อย วันนี้ฉันจะนอนที่บ้าน”

“ แล้วปกติคุณไม่ได้นอนที่บ้านหรอคะ”

“ ไม่ต้องถาม ไม่ใช่หน้าที่เธอที่ต้องมาถาม”

“อ่อ ค่ะ”

“ ไปสิไปทำงาน ต้องให้ฉันอุ้มเธอขึ้นไปส่งหรือไง?”

“ไม่ค่ะๆ”