หวนคืน 1.1

หวนคืน

วิญญาณของหลินซูหนานถูกพัดพามายังสถานที่ที่ไม่เคยรู้จัก รอบกายของนางมีแต่ความมืดมิด จนมิอาจมองเห็นทิศทางได้ นางพยายามลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะทรงตัวได้ดี จึงสะดุดล้มลงไปกับพื้นแข็งและเย็นเยือก พื้นผิวที่สัมผัสนั้นไม่เรียบเนียน แต่กลับเต็มไปด้วยหินแหลมคมและหยาบกร้านจนทำให้เกิดความเจ็บปวด

รอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัด ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิต ไม่มีเสียงลมหายใจของใครอื่น ไม่มีแม้กระทั่งเสียงนกร้องหรือเสียงแมลง นางรู้สึกเหมือนตนเองถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ความเงียบที่น่ากลัวนี้ทำให้จิตใจของนางสับสนและหวาดหวั่น

“ที่นี่คือที่ใดกัน เหตุใดช่างอ้างว้างและน่ากลัวเช่นนี้”

นางเอ่ยขึ้นมาอย่างสับสน เนื่องจากไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้

“หยุดคร่ำครวญเสียที”

จู่ ๆ ในโสตประสาทก็แว่วเสียงของใครบางคนขึ้นมา ทำให้ต้องชะงักไป เสียงที่ดังเข้ามาในหัวของนางเป็นเสียงของสตรีที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด นางรู้ได้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เสียงนั้นคล้ายเสียงของตัวนางเอง เพียงแต่ดุดันกว่ามาก

เสียงนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ราวกับกำลังกล่าวอยู่ข้างหู

“เจ้าจะยอมแพ้อย่างนี้หรือ หลินซูหนาน!!”

เสียงนั้นหยุดไปสักพัก ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

“เจ้าจะยอมให้ความอยุติธรรมนี้ข่มเหงเจ้าและครอบครัวของเจ้าไปตลอดกาลหรือ”

หลินซูหนานสะดุ้งด้วยความตกใจ นางหันมองโดยรอบ แต่ไม่พบผู้ใด ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเงียบสงัดและมืดมิดเช่นเดิม

“เจ้าเป็นใคร และข้าอยู่ที่ใด”

หลินซูหนานถามเสียงนั้นด้วยความสับสน แต่ก็ยังพยายามมองหาต้นเสียงนั้นให้เจอ แต่ทุกอย่างรอบตัวยังคงมืดมิด มองไปทางไหนก็มีแต่ความว่างเปล่า

สิ้นคำถามเสียงปริศนาก็ตอบกลับมาเพียงว่า

“ข้าคือเศษเสี้ยวความคั่งแค้นในใจของเจ้า ที่ไม่ยินยอมน้อมรับชะตาเลือดในครั้งนี้อย่างไรเล่า”

คำกล่าวที่เปล่งออกมานั้นแสดงถึงความเจ็บปวด และความคั่งแค้นที่สะสมอยู่ในจิตใจของหลินซูหนาน มันคือความรู้สึกจากก้นบึ้งในใจของนางที่ประทับแน่นราวกับตราประทับไม่อาจเลือน

หลินซูหนานนั่งอยู่ในความมืดอนาธการ พลางคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่ตนเองจะตกตาย ความทรงจำที่เป็นเสมือนฝันร้ายหวนคืนมาอีกครา เริ่มตั้งแต่ตอนที่นางได้พบกับโจวหยางหลงเป็นครั้งแรก ในเวลานั้นนางยังเป็นหญิงสาวไร้เดียงสา เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง

นางจำได้ว่าตอนที่โจวหยางหลงมองนางด้วยสายตาอบอุ่น และให้สัญญาว่าจะปกป้องนางรวมทั้งครอบครัวของนาง นางรู้สึกว่าตนเองเป็นสตรีที่มีวาสนาอย่างยิ่ง ทว่าความจริงที่ต้องเผชิญในเวลาต่อมากลับพลิกโลกทั้งใบนั้นให้ทลายลงในชั่วพริบตา

ชายที่นางหลงรัก กลับกลายเป็นคนที่ไร้ความปรานีและเย็นชาแถมยังตระบัดสัตย์อีกด้วย

หวังจื่อรั่ว สตรีที่แพศยานางนั้นก็เช่นกัน นางเคยคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าต่อการกับนางในฐานะชายาเอก แต่กลับกลายเป็นว่า สตรีนางนั้นคือคนที่ทำลายนางและสกุลหลินให้พินาศ

หวังจื่อรั่วเข้ามาทำลายชีวิตของนางด้วยรอยยิ้มอันเป็นพิษ และคำกล่าวหวานชื่นที่เต็มไปด้วยความเท็จ นางจำได้ถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความยินดี ยามที่อีกฝ่ายเห็นนางทนทุกข์ทรมาน รวมถึงภาพที่หวังจื่อรั่วสั่งให้คนกรอกยาพิษใส่ปากของนางนั่นด้วย

“ฮ่าๆ ๆ น่าสังเวชนัก”

หลินซูหนานหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม นางชิงชังตนเองเหลือเกินที่หลงเชื่อในภาพมายาที่ผู้คนพากันลวงหลอก ที่แท้นางมิได้ฉลาดเฉลียวอย่างที่ตนเองทระนงตนไว้เลย

 “ไม่ยอมรับแล้วจะทำสิ่งใดได้เล่า ยามนี้ข้าตกตายไปแล้วเพราะถูกใส่ความ ไม่มีทางใดที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตาของข้าและสกุล

หลินได้อีกแล้ว”

ความคิดที่ว่านางตายแล้ว ทำให้หลินซูหนานรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลง และไม่มีทางที่จะได้กลับมาแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้อีก